Wat een connotatie maak ik dan meteen. Neen, ik mocht dat nog niet. En dat bewijst voor mezelf nog maar eens hoe juist mijn negatief zelfbeeld is. Bye bye zelfvertrouwen. Neen, ik mocht het nog niet. Jawel, velen gingen me al voor. Maar aan mij werd het nog niet voorgesteld.
Nochtans vond ik mijn cadeau toch zeer duidelijk. En ik dacht écht dat die bonnen gebruikt zouden worden. Hoe naïef van mij! En nu is het te laat; het wordt te laat. Ik ben koppig en dan wordt het vaak gewoon te laat. Dan kruip ik in mijn schulp, met mijn negatief zelfbeeld. Dan hoef ik niemand te zien en kan niemand nog iets goed doen.
Want ook voor dat andere wordt het echt te laat. Ik ben het wachten simpelweg beu. Dus start ik een stille oorlog. Dat is alles dat ik kan. Helaas kan ik de dingen niet benoemen zoals sommigen dat wel kunnen. Ik verstop mezelf gewoon, stop met functioneren ('t is niet dat ik al geweldig goed functioneerde) en wacht tot het ooit eens voorbij gaat; tot de koppigheid niet meer regeert.
Nope, dit helpt ook niet. Ik creëer alleen maar meer vragen op deze manier. En ik heb geen zin in vragen. Ik wil geen antwoorden geven. Ik wil gewoon koppig zeggen dat het te laat is. Ja, ik ben een verdomd complex iemand. Ik vind dat ook. 't Is nu zo, ik heb geen zin om er op dit moment iets aan te doen. Nu wil ik gewoon
koppig zeggen
" 't is te laat! "
Geen opmerkingen:
Een reactie posten