And so it ends....

De frustraties:
- wachtrijen
- niet overal hetzelfde aanbod
- voorkruipers
- in-de-weg-lopers
- slechte vloeren eens het regent
- enkelrichtingverkeer >> zou op het plan aangegeven mogen zijn
- geen communicatie met collega's aan de andere kant van het terrein
- afspraken/regels/wetten overtreden zonder gevolgen
- verschillende behandeling naargelang wie je voor je hebt

MAAR....toch zál ik nog teruggaan.  Ik val mogelijk in herhaling.  Ik kan het niet uitleggen.  Het doet iets heel raar met me.  Misschien komt dat doordat ik nog weinig uitga in die scene?  Het kan zijn, doch er is volgens mij meer aan de hand.  Dat het zo groot is en blijkbaar nog ruimte heeft om te groeien, heeft voor- en nadelen. 

Als je de muziek ergens beu bent, ga je gewoon naar ergens anders.  Variatie genoeg!  Dus verveling is praktisch onbestaand.  De menigte is ook zo groot, dat je er onopvallend alleen kan rondlopen.  Sommigen vinden dat heel vreemd, maar ik vind het juist heel leuk om te doen.  Ik kan lekker egoïstisch volledig m'n eigen ding doen.  Ik hoef met niemand rekening te houden, ik ga waar ik wil, ik eet wanneer ik wil, ik plas als ik er zin in heb.  En als ik toch eens wil praten: keuze te over!  Echter, eigenlijk wil ik gewoon dansen alsof er niets anders is.  En dat deed ik.

Op naar Sfinks volgend weekend.  Van een heel ander kaliber, maar niet minder leuk.  De dromerige, feeërieke, kleurrijke wereld bezoek ik in de toekomst zeker weer.  En nu, nu ga ik eerst uitzoeken hoe dit verder gaat.  Want ik weet niet wat ik wil om te eten, laat staan dat ik weet wat ik wil.