stress

Ik ervaar de voorbije weken veel stress.  Ik heb ook veel aan mijn hoofd en er komen precies altijd maar meer dingen bij.  Eerst was er de huizenjacht.  Half september kwam daar een einde aan.  Jawel, ik was dat hier nog niet komen vertellen.  Pas een maand later konden we eindelijk de compromis gaan tekenen.

Aanvankelijk stonden er allerlei onduidelijkheden en fouten in het ontwerp.  Er waren verschillende mails nodig om een ontwerp te ontvangen waarin we ons konden vinden.  Dan volgde een periode van mails over een moment om te tekenen.  De bal werd telkens terug naar ons gespeeld, het kwam erop neer dat wij het moment volledig mochten beslissen.  Echter, uiteindelijk werd de afspraak, door de tegenpartij, nog twee keer verzet!  Oh, zó kwaad dat ik ervan word als mensen mijn agenda gaan bepalen!

De show was nog niet gedaan.  Want toen we bij de notaris toe kwamen, bleek de eigenaar zich er niet eens van bewust dat we bij zíjn notaris zaten.  De man gedroeg zich tijdens het voorlezen behoorlijk boertig: hij gebruikte zijn gsm en beantwoordde telefoons.  Om dan na z'n telefoontje te vragen om het nog eens uit te leggen...  Niet goed voor mij!  Ik werd kwader en kwader...  De maat was vol toen hij uitsprak dat hij eigenlijk niet van plan was om op dat moment te tekenen.  Toen heb ik me toch wel even gemoeid.  Jeezes!

Gelukkig was er ook Chris.  Chris slaagde erin de man een duidelijke uitleg te geven bij al z'n bedenkingen.  Eigenlijk was het dezelfde uitleg die de medewerkster van de notaris gaf, maar ja.  Ik vind mezelf niet tof als ik racistische uitspraken doe, maar het was toch weer een Marokkaan...
Oh, oei, zoiets op mijn blog zetten, zo publiek!  Tja.  Maak ervan wat je wil.  Ik heb een Marokkaanse nonkel.  Hij houdt zich wél aan gemaakte afspraken.  Dus ik weet heus wel dat ik ze niet allemaal over dezelfde kam mag scheren.  Doch, bij Fantomy hun huis was er ook een geschiedenis met de vorige eigenaar.  Ik zag ons al dezelfde richting opgaan...

Amai, ik ging niet te veel vertellen, maar ik ben precies al goed op dreef.  't Is dat die stress zó aanwezig is (geweest), en ik heb het allemaal nog niet verwerkt denk ik.  Al bij al wel goed nieuws: de huizenjacht is voorbij.  Chris en ik gaan samen een huis kopen.  We gaan op 180 meter van Fantomy, én Lucas dus ook, wonen.  Leuk, hé!  De woning staat in Berchem, voor de geïnteresseerden.  Het is een bel-etage met nog veel werk in.  Met m'n papa z'n woorden: Dat is een totaalrenovatie.  De ruimtes kunnen behouden worden, dus de binnenmuren blijven staan.  Maar verder is er echt wel veel opfrissing nodig!

Sowieso is het de bedoeling om de badkamer en keuken meteen aan te pakken.  Voor de keuken ging ik al eens met Els naar Ikea.  Helaas had ik bij geen enkele opstelling in de winkel een wauw-gevoel.  Intussen heb ik wel een plan gemaakt met hun keukenplanner, en ik vind het een goed plan.  Maar qua uiterlijk weet ik het nog niet goed.

We gingen ook al naar een gespecialiseerde keukenwinkel.  Ja, ze hebben daar veel meer keuzemogelijkheden in kleuren en materialen.  Ja, mogelijk is de kwaliteit beter dan Ikea.  Hoewel ik over mijn keuken weinig klachten heb.  En ja, ze zijn niet transparant genoeg!  Twee dagen na ons eerste bezoek mochten we terug om een ontwerp te bespreken.  De man meldde ons dat hij enkele honderden euro's boven onze maximumprijs zat (inclusief kortingen van de maandactie).  Echter, een gedetailleerd bestek kregen we nooit te zien.  En daar kan ik niet tegen; dat je in zo'n winkel nergens prijzen ziet bij de spoelbakken, toestellen, fronten,...  We gaan nog niet meteen beslissen.  Aangezien ik er dus stress door ervaar, zo blijkt.  

Volgende stresservaring: bureaucratie voor gedeprimeerden.  Oké, dat klinkt misschien wat speciaal.  Ik wilde het gewoon een naam geven, hoor.  Twee weken geleden stelde mijn therapeute voor om deeltijds terug te beginnen werken, na de herfstvakantie. Mijn eerste reactie was uiteraard negatief, want het is alles of niets voor mij.  Maar zoals dat altijd gaat met weerstand, dacht ik er ook deze keer toch nog over na achteraf.  Ik sprak er ook met verschillende mensen over.  En ik kreeg van enkele collega's nogmaals de boodschap om niet te snel terug te keren.  Want als je je nog niet 100% voelt...

En inderdaad, ik voel me nog geen 100%.  Doch, ik ben het stilaan beu om thuis te zijn.  Ik verlang ernaar om terug te werken, echt.  Ik denk dat ik me op goede dagen iets van een 80% voel.  Inderdaad, er zijn stressfactoren en die vellen me echt.  En ik slaap alweer terug heel slecht, dus ik bouw opnieuw vermoeidheid op.  Dus ja, misschien is het te snel.  Maar toch ga ik terug.  Ik mis het, punt.

In ieder geval, want ik dwaal af, dat is die stress hé...  Eind vorige week besliste ik dat ik misschien toch halftijds terug wil starten.  Gewoon enkele weekjes.  Ik zocht de omzendbrief over verlof verminderde prestaties (vvp) wegens ziekte.  Ik las dat zo'n vvp minstens een week op voorhand dient aangevraagd te worden.  Oei, dan ben ik op reis.  Ik bel naar mijn werkstation: vriendelijke man herhaalt me wat er in de omzendbrief staat en raadt me aan contact op te nemen met het controleorgaan.
[Intermezzo: net even op Google die organisatie opgezocht.  Blijkbaar werkt de Vlaamse Overheid nog maar sinds dit jaar met hen samen.  Ik vind de mensen er zó onvriendelijk!  Het voelt telkens alsof er een uitgebluste, gestresseerde ambtenaar aan de andere kant van de telefoonlijn zit.]
Ik bel dus vorige vrijdag naar het telefoonnummer dat de man me gegeven had.  Ik leg de situatie opnieuw uit.  Op vakantie?  U heeft geen toelating daarvoor.  Jawel, mevrouw, want mijn ziekteverlof loopt af de dag daarvoor.  Tja, u bent toch te laat om die aanvraag te doen. Het duurt zes werkdagen vooraleer de post bij ons toekomt.

Hopla!  Daarmee wist ik het.  Jeezes!  En dat was nog maar het eerste telefoontje...  In het weekend probeerde ik me te verzoenen met het idee om voltijds aan de slag te gaan na de herfstvakantie.  't Is zo dat als ik mezelf uiteindelijk bij iets neerleg (in dit geval: niet alles of niets), ik voor mezelf eigenlijk ook heb beslist.  Dus nu mocht ik die beslissing opnieuw veranderen.  Oké.

Maandag belde mijn directeur.  Of ik er klaar voor was?  Wel, ja, hoewel ik deeltijds werken overweeg voor enkele weken.  Maar blijkbaar ben ik al te laat om die aanvraag te doen, zeker omdat ik dan ook nog een week langer ziekteverlof nodig heb én ook nog toelating om op vakantie te gaan.  Te veel gedoe.

Kort na het gesprek met de directie, belt de school me opnieuw.  Deze keer de huismeester; zij legt me nogmaals de volledige omzendbrief uit.  Uhu, maar het is al te laat, toch?  Maar neen, zo'n aanvraag is op een drietal dagen rond.  Denk er nog even over na.  Zucht, weer stress...  En dan helpt het om Chris te consulteren.  Hij raadde me aan om toch naar de dokter te gaan.  Dus diezelfde avond nog een afspraak gemaakt.

Om niet extreem veel in detail te gaan, zo ging het verder: aanvraag gemaild, getelefoneerd, aanvraag nog niet verwerkt, getelefoneerd, aanvraag nog niet verwerkt, getelefoneerd, aanvraag not niet verwerkt, getelefoneerd, aanvraag nog niet verwerkt, getelefoneerd, vandaag is de controle gepland.  STRESS!  Nu ben ik dus vandaag al de hele dag aan het wachten, thuis.  Ja, ik mag wel buiten, maar ik wil vandaag duidelijkheid.  Het zou ook fijn zijn dat men op school weet wat men kan verwachten van mij begin november.

De vorige keer dat er een controlearts langskwam, was dat om 17:35.  Fingers crossed dat er dus binnen dit en een uur iemand is! {nota, intussen is het al 17:30, nog steeds wachtende}  Want ik krijg nog bezoek en het is rueda vanavond.  En eigenlijk wilde ik ook eten gaan kopen, maar het zal iets uit de diepvries worden.  Aangezien ik dus wacht op een dokter.

Lijkt het alsof ik overdrijf met mijn stress?  Dat kan.  Dat is zeker mogelijk.  Echter, het is geweten dat ik niet goed kan omgaan met onduidelijkheden in de planning.  En aangezien ik overmorgen al op vakantie vertrek en nadien terug ga werken, weet ik graag hoe dat in z'n werk zal gaan.

Ik heb dus overigens nog niet veel voorbereidend werk gedaan.  Ah nee, ik weet nog niet wanneer ik zal werken.  Ik heb intussen wel 80 mails en 90 berichten op Smartschool gelezen.  Dat lukte zonder al te veel stress.  De dossierlijnen in het leerlingvolgsysteem, dat is wat anders.  Ik heb een filter ingesteld, zodat ik enkel de informatie zie van de leerlingen aan wie ik les zal geven.  Maar dat is al een hele koek!  En blijkbaar is er ook al heel wat gebeurd.  Ik dien toe te geven dat dat me toch wat angst en stress geeft.

Even tussendoor, als je nog niet afgehaakt bent.  Want het is echt veel, ik snap het.  Een heel topic over stress, amai.  Op zich maak ik me nog niet te veel zorgen over het gegeven stress.  Ik ervaar het heel helder, ik voel wanneer ik rust dien in te lassen en doe dat ook, ik behoed mezelf voor erger.  Dus eigenlijk ben ik goed bezig.  't Is maar dat je 't weet!

Nog iets belangrijk deze week: de zitting met de vrederechter voor de bewindvoering voor Elzy.  Uiteraard verliep het zoals in de rechtbank, al ging het in het ziekenhuis door.  Iedereen was uitgenodigd om 10:00, en dan was het wachten tot het aan ons was.  Dat was bijna anderhalf uur later.  In die tijd probeerde ik nogmaals aan Elzy te duiden dat er eigenlijk nog maar twee mogelijkheden zijn: thuis met inwonende verpleging of rusthuis.  Neen, zij wil naar huis, alleen!  Ook tijdens het gesprek met de vriendelijke, geduldige vrederechter was dat haar antwoord.  En ze bleef ook herhalen dat zíj baas is, want ze is nog goed van verstand enz...  Goed van verstand, maar ze wist niet in welk ziekenhuis ze was ('t is te zeggen, ze dacht van wel en bleef bij haar antwoord, ook als ik vertelde dat dat niet zo was) en ook niet meer wie haar deze keer had gevonden bij het vallen.

In ieder geval, de beslissing is gevallen: ik word bewindvoerder over goederen en persoon.  Ik heb dat nu beslist, en ik ga er geen spijt van hebben.  Ik ben me er wel erg bewust van dat dit een ondankbare taak is en dat ik vanaf nu de slechte ga zijn.  Ik duim dat er een moment komt in de nabije toekomst dat Elzy zich kan neerleggen bij het feit dat ze dus niet meer terug naar huis zal gaan.

Je merkt het, er hebben zich veel dingen afgespeeld die voor stress zorgen.  Overmorgen vertrekken we naar Madeira, met een voorlopige weersvoorspelling van 20 graden en lichte bewolking.  Wat we daar gaan doen, dat weet ik niet echt.  Het is de tweede reis dit jaar, en ik vertrek even onvoorbereid als bij de vorige.  Het initiële idee was om zonne-energie op te doen, dus dat is het enige dat ik vrij zeker weet: ik wil buiten zijn.

Bij thuiskomst zal er een nieuwe golf van stress passeren.  Ik verwacht tegen dan een aangetekende gerechtelijke brief, om mijn bewindvoering goed te keuren.  We verwachten ook een antwoord van de bank in verband met onze aanvraag voor een krediet.  Het zal dan nog minder dan drie maanden zijn vooraleer we aankopen, dus ik verwacht ook te nemen beslissingen rond onder meer de keuken en badkamer.  Het wordt dan eveneens tijd om een verhuisplan op te stellen.  En ja, ik zal dan ook terug aan het werk gaan. Een mensenleven, het houdt toch wat in hé!