circus

Disclaimer:
Ik wil niemand in een slecht daglicht plaatsen of met de vinger wijzen. Dit zijn mijn gedachten en ervaringen.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik last heb van circussen.  Om te beginnen is er het hele media- en politieke circus.  Ik zal dit jaar voor het eerst mogen gaan stemmen in Antwerpen.  Toen ik nog jonger was, hechtte ik veel belang aan mijn stem.  Ik geloofde dat het een verschil zou maken.  Ik was zelfs enigszins trots op ons systeem van stemplicht.  Telkens opnieuw verdiepte ik me in de verschillende programma's, zodat ik een keuze kon maken waarover ik had nagedacht.

Hoewel ik ooit dacht dat ik altijd op dezelfde partij zou stemmen, was dat niet het geval.  Ik verbaasde mezelf al zeker twee maal door minder 'typisch Fie' te kiezen.  En niet altijd was ik blij met mijn keuze, achteraf.  Want, achteraf blijken politici toch niet altijd uit te voeren wat ze beloven.  En zo ....

Intussen is het zo ver gekomen dat de politiek waarover we iets horen in onze media, me gewoon stoort.  Het lijkt steeds vaker te gaan over 'ons kent ons' (en recent ontdekte ik dat ik daar eigenlijk echt niet goed mee om kan, ook niet op andere vlakken) en mekaar de das om doen.  De ketel verwijt de pot, hé.  Maar of die goedbetaalde mensen werkelijk bezig zijn met wat de burgers willen, daar heb ik toch regelmatig mijn twijfels bij.

Het lijkt vroeg om hierover te schrijven.  Doch, de strijd is toch al volop bezig.  De eerste panelen schieten uit de grond en al enkele lijken vielen uit de kast.  Toch straf dat die kasten uitgerekend nu open gaan, niet?  Dus ik begin te twijfelen of mijn stem het verschil nog gaat maken.  Misschien wel, mogelijk wel, waarschijnlijk wel.  Gelukkig heb ik nog bijna een half jaar de tijd om m'n mening te vormen.  Maar op dit moment stoor ik me vooral aan de circusvoorstelling die zich afspeelt.

Dat gezegd zijnde, is er nog iets dat me steeds meer parten speelt nu ik ouder word.  [Hier komt de disclaimer van pas.]  Een collega, ik aanschouw haar oprecht als een vriendin, gaat trouwen.  Ze wil graag deze voor haar bijzondere dag met mij delen (en anderen, natuurlijk).  Ook voor haar feestje onder vriendinnen kreeg ik een uitnodiging.

Omdat het mijn gedachten al erg lang beheerst, ga ik er iets over schrijven.  Omdat we mekaar zien als vriendinnen, doen we dit voor mekaar.  Zij nodigt me dubbel uit, en ik ga dubbel.  Ik doe dat voor haar.  Ik doe dat niet voor mezelf.  Zij wil mij erbij.  Dus ik ga ernaartoe.

Inderdaad, ik zie er tegen op.  Want hoe ouder ik word, hoe meer ik ervaar dat mensen soms ondankbare schepsels zijn.  Hoe ouder ik word, hoe meer ik ervaar dat mensen het altijd opnieuw nodig vinden om over medemensen kwaad te spreken.  En ik word daar te oud voor.

Niet dat ik dat nooit doe.  Ook ik ben schuldig, ik beken.  Maar als mensen het belangrijk vinden om een groots feest te geven, als mensen het belangrijk vinden om de hele wereld te tonen dat ze mekaar graag zien, als mensen het belangrijk vinden om die ene speciale dag mee te maken, laat hen dat dan toch gewoon ervaren!  Steun dat!  En breek het niet af!  Geef geen kritiek!

Want dat is wat ik merk met ouder worden.  Ik mocht al verschillende huwelijken bijwonen.  En telkens opnieuw valt het me op hoe ontevreden de gasten dan blijken.  De tafelverdeling is niet goed, het eten is maar pover, de zaal is niet mooi, de stoelen zitten slecht, de bruid haar kledij staat haar niet goed,...  Pfff...komaan zeg!  

Ja, het valt me op dat die gelukkigste dag in iemands leven (want zo ervaren sommigen dat blijkbaar) erg bekritiseerd wordt, telkens opnieuw.  Ik begrijp dat niet.  Hoe ouder ik word, hoe minder ik zin heb in zo'n circus.  Daarom doe ik het voor haar.  Ik doe het niet voor mezelf.  Ik heb weinig verwachtingen, buiten het feit dat er achterklap zal zijn.  Ook over mij, waarschijnlijk.  Want al weken vragen mensen me wat ik ga aantrekken die dag.  Euh...?  Ik trek dan de verhuiskaart.  Maar eigenlijk heb ik gewoon geen idee wat aandoen.  Los van het feit dat ik de laatste tijd zelf niet erg gelukkig ben met mijn lichaam, weet ik ook gewoon echt niet wat ik hoor aan te doen voor een chique trouwfeest.  Ik doe zoiets niet vaak.  Ik weet dat ik uiteraard niet de show mag stelen, dat hoort de bruid te doen.  Ik weet dat ik niets te simpel mag aandoen, dan val ik uit de toon.  Maar wat dan wel?  Ik antwoord altijd dat ik me zal kleden zoals ik me die dag voel.  Ik zie wel.

[Sorry, echt.  Ik heb erg lang getwijfeld of ik dit wel zou publiceren.  Maar het is gewoon deel van mijn wereld.  Je weet wel, die wereldkaart die ik steeds trek.] 

Dit is geen alledaagse post.  Misschien kom ik wat zwartgallig over.  Dat is absoluut niet de bedoeling.  Want, los van vermoeidheid (jawel, alweer/nog steeds), gaat het vrij goed met mij.  Ik krijg steeds meer inzichten, ik zie steeds beter van waar sommige gedachten en gevoelens komen.  Ik heb het wel nog lastig om er mee om te gaan, om mijn emoties niet de bovenhand te laten nemen.  Want soms vind ik dat niet gepast.

Deze post ging er sowieso komen.  Ik had echter een andere titel in gedachten.  Je raadt het mogelijk al...

Hoe ouder ik word ....................

Doch, eergisteren ging ik met Marleen naar Cinema Roma.  Een tijd geleden vroeg zij of iemand mee wilde naar een film gemaakt door iemand die ze kent.  Bij het klikken op de link ontdekte ik dat ik de andere filmmaker ken.  't Is niet zomaar iemand, 't is iemand bekend.  En ik ken hem al 14 jaar.  Veertien jaar geleden liep ik stage in een asielcentrum in Broechem.  Daar ontmoette ik boeiende mensen.  Enkelen van hen zal ik nooit vergeten.  En Majd (Khalifeh) is één van hen.

Dus natuurlijk wilde ik mee naar "What happened in the tent".  Want er zou na de vertoning een moment zijn om met de makers in gesprek te gaan. Wat zou ik die man nog eens graag terug zien, om te zeggen hoe ik altijd heb geweten dat hij het ver zou schoppen!  Als je het nog niet hebt opgezocht voor je deze zin leest: de film gaat over de verbindende kracht van circus.  Het is een documentairefilm over twee circusscholen in twee kwetsbare gebieden: Molenbeek en Palestina.

Het is een mooie film.  Even wennen aan het ritme het eerste kwartier, maar dat we als kijker soms verwarring voelden was natuurlijk de bedoeling.  Het gesprek nadien was een echte meerwaarde.  Phara de Aguirre modereerde het gesprek en stelde natuurlijk de juiste vragen.  En ja, ik heb Majd gesproken (zelfs al voordat de film startte)!  Ik vond hem erg bescheiden.  Hij vertelde wel dat hij intussen ook een boek schreef en daar een prijs mee won.  Dus dat boek is onmiddellijk op mijn verlanglijstje gekomen!

En de Roma, wat een genot elke keer weer!  Ik hou echt van de Roma!  Dat is zo'n prachtzaal, een must-go voor iedereen, eigenlijk.  Die avond heb ik verschillende foto's gemaakt, gewoon omdat ik er zin in had.  En omdat ik dat nog niet eerder deed daar.  Jep, 't was plezant, het deed deugd.

Veel dingen doen deugd, hoor.  De hitte vorige week, bijvoorbeeld.  Echter, we werden te hard verwend.  Want deze week merk ik dat ik slecht opsta, en ik vermoed dat het komt omdat de zon 's morgens niet meer zo fel schijnt.  En doordat ik slecht opsta, nemen m'n emoties weer een loopje met mij.  Zo gaat dat.  Vorige week zat ik werkelijk boordevol energie om dingen te ondernemen, boordevol zelfvertrouwen ook.  Nu is dat wat gezakt, helaas.

Ach, ik ben eindelijk nog eens aan het bloggen, dat wilde ik al een tijdje doen.  Ik voel dat ik het belangrijkste gezegd heb.  Ik krijg ook hoofdpijn, vermoedelijk van de honger.  Chris is net binnen, dus we zullen eens eten.  Ik kom natuurlijk terug, mogelijk met zo'n post over gedane dingen en te doen dingen.  Zo één.  Want de agenda zit propvol de komende weken.  Op dit weekend na.  Nog even rust(en)...