nothing = safe

Ik vind dat het tijd is dat ik hier nog eens iets kom vertellen.  Ik zal beginnen waar ik eindigde, ongeveer.  Het trouwfeest was af, en ik dien toe te geven dat ik mis zat.  Iedereen was lief en positief, het was een toffe avond.  Voor wie het zich afvraagt: Ik droeg een lang wit kleed met bloemen.

Sinds vandaag heb ik het gevoel dat de eindsprint begonnen is.  Ik vind dat redelijk vroeg, want het zijn nog een goeie zes weken.  Doch, doordat ik mee op eindreis ga, lijkt het einde toch wat dichterbij.  Want binnen een maand (en twee dagen) vertrekken we al! En wanneer we terug komen, is het bijna gedaan.  Dus het vliegt.  

En eigenlijk had ik, tot vandaag, nog geen 'einde-schooljaar-gevoel'.  Ik begon natuurlijk ook twee maanden later, dat geeft een ander gevoel.  Maar vandaag werd alles anders.  Het was een heel drukke dag op het werk en ik weet dat het alleen maar drukker wordt vanaf nu.

Ik kan niet zoveel vertellen, blijkt nu.  Er zijn misschien wel dingen die ik wil vertellen, maar mogelijk is het nog wat vroeg om daarover te beginnen.  't Is (nog) niet de moment.  Dit kan ik wel zeggen: In mijn hoofd is het erg druk.  Er is veel om over na te denken, vooral op werkvlak.  Er komt extra werk aan, erg binnenkort.

Soite.  Wat ik ook kan vertellen, is dat ik heel slecht slaap.  Gelukkig schijnt de zon regelmatig, want anders zou ik 's avonds echt een wrak zijn.  Elke nacht zie ik de uren voorbij schuiven.  Ik vermoed dat mijn bioritme wat verstoord is.  Want het gaat vrij goed met me op dit moment, waardoor ik opnieuw een druk sociaal leven heb.  

Twee weekends geleden ging ik eindelijk nog eens écht uit, met Fanny.  Na een half uur slaap begon ik aan een nieuwe dag, met 's avond een vrijgezellenfeestje.  En toen was 't om zeep.  En dan diende vorige week nog te beginnen.  Want vorige week was al de drukste van dit jaar, geloof ik.  Met een avond gaan kijken naar een toneelvoorstelling, een avond rueda, een dag festival, een avond kijken naar een musical, een huwelijksfeest en een klassiek concert.

Deze week is het iets kalmer.  Dat ritme kan ik niet blijven aanhouden, uiteraard.  Hoewel het op het werk momenteel dus erg druk is.  Ik ben weer overuren aan het maken...  Maar op privégebied valt het nogal mee met plannen.  Ik kom amper toe aan huishoudelijke taken, dus dat is maar best zo.

Ah ja, de titel.  Ik kon niets bedenken, buiten iets dat naar de drukte verwijst.  Doch, dat is zo cliché.  Toen ik wat dieper nadacht, schoot me een berichtje van Tom te binnen.  Tom had Lucas gefilmd, terwijl hij op z'n trip-trap klauterde.  Hij schreef erbij "Oh my god...nothing is safe!".  Daarbij stuurde hij nog een link naar een filmpje op Youtube, van een hond die een groep herten opjaagt.  Achter de hond loopt het baasje.  En zo voelt vaderschap af en toe, volgens Tom.  Ik kan 't me voorstellen...