exit

Zoveel posts heb ik in mijn hoofd gehad.  Ik heb me ontzettend hard geërgerd aan de periode waarin ik dagelijks een twintigtal mails ontving over privacy.  En eerlijk, ik weet nog steeds niet waarover het gaat.  Dat is één van de redenen dat ik er nog niet over kwam schrijven.  Ik wil me eigenlijk eerst informeren, eens op zoek gaan naar meer uitleg, maar daar had ik geen tijd en zin voor.  

Ik wilde ook komen vertellen over ons avontuur naar Mallorca.  Want dat één meisje niet op het vliegtuig van Ryanair mee mocht, dat was echt een avontuur.  Wetend dat ik veel tijd had gestoken in een manier om haar mee te krijgen, zorgde dat voor heel wat ongenoegen.  Wat er precies gebeurde?  Wel, een -intussen afgestudeerde- leerling is van Irakese afkomst.  Zij heeft een verblijfskaart zonder einddatum voor ons land, en dus eigenlijk voor alle Schengen-landen.  Haar vader beweerde dat ze niet mee kon op eindreis, omdat dat wettelijk niet kon.  Ik heb verschillende instanties gecontacteerd, omdat de info die ik online vond, niet altijd even duidelijk was.  Ik ben geen jurist.  Uiteindelijk kwam ik bij iemand van buitenlandse zaken terecht.  Hij zorgde voor een document (dat ik eerst invulde, voorzag van een foto, liet handtekenen door mijn directie,...) waarmee het meisje toch mee op schoolreis naar het buitenland kon.  Wat er op dat document stond?  Dat zij mee ging met ons als begeleiders en dat zij bij terugkomst opnieuw België binnen mocht.  Alles geregeld, denk je dan.  Tot je de dag voor vertrek begint in te checken. En dan blijkt dat ik als reisdocument voor haar enkel 'paspoort' kan selecteren, wat ze dus niet heeft.  Ik begon al wat stress te krijgen, zeker omdat we op een zondag vertrokken en we dus niet even naar de dienst buitenlandse zaken konden telefoneren (wat we overigens wel probeerden als we effectief het vliegtuig niet op mochten, zonder succes).  Zoals gezegd, aan de gate bleek dat die leerling niet mocht instappen.  Een overste spreken? Onmogelijk.  Maar al snel bleek dat enkel bij Ryanair dat probleem zich stelt, want in een vliegtuig van Ryanair ben je buiten Schengen-gebied, zo blijkt.  Omdat Ryanair een Ierse maatschappij is...  Op het moment dat de steward ons dat vertelde, ben ik beginnen zoeken op Google Flights naar een andere vlucht.  Met succes!  Ik bleef samen met het meisje achter en 7,5 uren nadat we op de luchthaven waren toegekomen, konden we eindelijk op het vliegtuig stappen naar het zonnige Mallorca.  We namen iets vroeger ook weer afscheid, want onze terugvlucht ging al 's ochtends, die van de anderen pas in de middag.  Anyway, zo heb ik dat in een toch wel grote notendop ook ineens verteld.

En als ik dan toch bezig ben...  Het einde van het schooljaar was er ineens heel snel!  Een week nadat we terug kwamen van Mallorca, zat het erop.  Die laatste week heb ik precies op school geleefd.  Met twee extra avondshiften, de proclamatie en het oudercontact, was de week goed gevuld.  En ook de vakantie heb ik zeer gevuld ingezet.

Uit ervaring weet ik dat ik in 'de vakantieput' val op het einde van het schooljaar.  Ik ben een workaholic, en plots is er dan zoveel tijd en zijn er geen verplichtingen meer.  Dat valt me soms zwaar.  Dus, ook uit ervaring, plan ik heel veel activiteiten de eerste twee weken van de zomervakantie.  Ik weet intussen dat ik gemiddeld twee weken nodig heb om in de juiste sfeer te komen.  Je weet wel, die ontspannen vakantiesfeer.

Exit.  Exit vakantie.  Iedereen gaat ervan uit dat ik nu wel in 'het huis' zal werken.  Iedereen...!  Ik weet heus wel dat ik veel te weinig doe voor ons huis.  Ik weet dat.  Ik kom uit een depressie en ik wil mezelf niet overvragen.  Dat ik dat niet zo mag gebruiken, zeg je?  Als ik even terugkijk naar hoe ik me een jaar geleden voelde, hoe de vakantie toen is verlopen, mag ik dat wel.  Ja, ik mag dat.  Echter, dat neemt niet weg dat ik het gehad heb.  Dus exit.  Ik schrap de dingen in mijn agenda, ik zet mijn festivaltickets te koop, en ik zal flink werken.  Ik zal mijn plicht doen.  En wat dat met me gaat doen tegen september, dat is dan on you.  Jeezes.

Ja, ik ben gefrustreerd.  Ik kan het niet goedpraten dat ik zo weinig heb geholpen, dat weet ik wel.  En ik kan ook niet verkopen waarom ik deze twee weken heel veel diende te doen ter ontspanning.  Ik heb daar ook geen zin in.  't Is simpelweg 'uit ervaring'.  Zo jong ben ik niet meer, ik ken mezelf intussen wel.  Maar goed, het zij zo.

Geen idee wat voor posts jullie mogen verwachten de komende periode.  Ik schrap zoveel mogelijk uit mijn agenda, maar TML voorlopig niet.  Dat ticket heeft me te veel geld gekost.  Wel spijtig dat ik niet vanuit Antwerpen kan gaan, veel betere parking...  En alle andere aangekochte tickets, tja, spijtig...vorige zomer kon ik ook nog brood kopen, ondanks niet-gebruikte tickets.