Eindelijk!

Vele vele jaren nadat ik voor het eerst bedacht dat ik naar Namibië op vakantie wil, lijkt het nu eindelijk zo ver te komen!  Ik heb met Lara, een vriendin, afgesproken om samen te gaan.  Natuurlijk schrikt het me wat af.  Zo twee vrouwen rondrijdend in Afrika...  Maar kom, ik wil dit al jaren, en als Chris niet mee wil, dan ga ik zonder hem.  Opgelost.

Al heel vroeg ben ik aan het plannen geslagen.  De Lonely Planet ligt hier al jaren te wachten op vastgepakt worden.  Jaren!  Het is zelfs al niet meer de meest recente editie.  Zoveel tijd dus...  Maar ik ben dus nu al volop aan het plannen, voor een reis die we volgend jaar in juli zullen maken.

't Is dat het ook al van in 2016 geleden is dat ik nog eens een lange reis kon plannen.  En ik vind dat zó plezant!  Intussen zijn Lara en ik al twee keer samen gekomen, en hebben we gisteren beslist om komende dinsdag vliegtickets te boeken.  Dinsdag, want dat is naar 't schijnt de beste dag om tickets te kopen.  Daar heb ik eigenlijk nooit rekening mee gehouden. Maar voor mij oké!

We gaan ook in vol hoogseizoen, dus al veel op voorhand boeken, lijkt me geen overbodige luxe.  Toegegeven dat ik meestal mezelf inhoud tot in januari of zo, maar nu dus niet!  Ik weet ook wel dat dat in golven gaat bij mij, nu weer even heel hevig en dan enkele weken dat ik er niet naar omzie.

In ieder geval, het geeft me wel wat energie.  En dat is goed, met de winter voor de deur.  En met slecht nieuws van mijn therapeute...  Ze heeft me vorige week gebeld met de mededeling dat ze een tumor heeft in de buik, en dat ik dus voorlopig alvast niet naar haar toe kan.  Echt wel schrikken, ik vind het heel jammer voor haar en natuurlijk ook wel voor mezelf.  Ik was er toch niet goed van.  Ze is echt nog jong, eigenlijk.  Dus ik duim dat het weer goed komt met haar!

Tussen het reizen plannen door, ben ik uiteraard ook terug volle bak aan het werken.  Volgende week wordt nog een relatief gewone week, maar de week nadien wordt echt zwaar: evaluatiedag waar Geert en ik een halve dag GOK-tijd krijgen (dus dat vraagt wel wat voorbereiding), uitstap naar de Westhoek en twee verschillende nascholingen op evenveel dagen met ook nog een klassenraad.  En die vormingen vallen op mijn halve vrije dagen, dus dat is echt niet fijn.  Tja, part of the job...

Part of the job, waarin we gemiddeld 41,5 uren per week presteren, op jaarbasis gezien.  Dat is volgens het onderzoek dat vorig schooljaar werd gevoerd en waar ik ook aan deelnam.  Ik heb mijn eigen resultaten eigenlijk nog niet gezien.  Ik weet dat ik die week niet gek veel had gewerkt, want de week daarvoor was toen al heel hectisch geweest.  Soite, ik weet ook dat ik zelf gemiddeld 45 uren presteer per week.  Ik heb ooit mijn eigen onderzoek gevoerd.  Tja, 't is overal iets, en op zich doe ik graag wat ik doe.  Dus doe ik verder!