superpower

Je hebt het je ongetwijfeld ook al eens afgevraagd, of misschien vroeg je het aan iemand.  Als je een superkracht zou mogen hebben, dewelke zou dat dan zijn? In ideale omstandigheden antwoordde ik waarschijnlijk een kracht te willen hebben om alle onrecht te stoppen.  Doch, we leven niet in een ideale wereld en momenteel heb ik niet de energie om daaraan te sleutelen.

Wat ik de voorbije twee weken wél had gewild, is de kracht om terug in de tijd te reizen.  Ik wil terug in de tijd en bepaalde dingen anders doen.  Want sommige keuzes die ik maakte, hebben nog steeds veel invloed op mijn dagelijks leven nu.  Daarenboven heb ik vorige week een uitspraak gedaan, een stommiteit begaan eigenlijk, en nadien was ik ontroostbaar.

Want ik ben en blijf een perfectionist.  Ik weet dat dat me niet gelukkiger maakt, maar dat is hoe ik in mekaar zit.  Ik wil zoveel mogelijk goed doen voor anderen, en goed is zelfs niet goed genoeg.  En dan zeg ik, in een moment van stress of zo: "Het zit in mijn hoofd".  In mijn hoofd!  

Oké, ik zal wat meer uitleg geven.  Want hier kan je niks uit maken natuurlijk.  Als ik je vertel dat onze school vorige week inspectie op bezoek kreeg, en dat onze afdeling in de focus van de doorlichting zat, ben je dan al meer mee?  Jawel, in plaats van mijn les even stil te leggen om mijn voorbereiding te tonen die ik in de cloud bewaar, zei ik vol overtuiging dat de voorbereiding in mijn hoofd zat.

Maar die inspecteurs hebben geen boodschap aan dingen die in de mensen hun hoofd zit.  Neen, zij willen alles zwart op wit zien. Niet uitgeschreven = geen bewijs = niet in orde.  En dan mag je gerust weten dat ik eigenlijk niet door had dat er iets 'mis' was gegaan.  Mijn les verliep goed, mijn leerlingen zeiden nadien dat ik me niet anders had gedragen, dus ik was vrij tevreden.  

Echter, twee dagen later werd ik geconfronteerd met mijn uitspraak, en besefte ik plots wat voor een beeld ik van mezelf had geschetst.  Dus ik trachtte dat nog even recht te zetten, de mensen hun beeld correct af te stellen.  Maar daar was het "nu te laat voor".  En dan vloeien de tranen na de laatste schoolbel van de dag, en krijg ik de kraan niet meer dicht gedraaid.

Want natuurlijk wéét ik dat ik niet persoonlijk werd doorgelicht.  Ik wéét dat die uitspraak niet allesbepalend is.  Doch, ik voel zoiets wel aan als een persoonlijk falen.  Uitgerekend Fie die zo'n uitspraak doet!  Verschillende collega's zeiden me dat ze weten dat ik juist altijd picobello in orde ben.  En daar streef ik inderdaad naar.

In ieder geval, ik heb die avond twee telefoongesprekken nodig gehad om tot rust te komen.  Ik belde onder andere een oud-collega die voor mij zaken altijd heel goed kan kaderen.  En dat deed ze nu ook.  Het deed deugd te weten dat ik in tijden van nood nog altijd beroep kan doen op sommige mensen. Des te meer omdat ze twee dagen later even terugbelde om te informeren of het intussen al wat beter met me ging.

Ik heb het al bij al nog behoorlijk snel los gelaten.  Kon ik dat met alles maar.  Ik vermoed dat het komt omdat ik op werkvlak nog altijd vrij goed functioneer.  Als dat ook zou weg vallen, dan is alle veiligheid en voorspelbaarheid weg.  Maar toch, het zou goed zijn als ik wat makkelijker de dingen zou kunnen loslaten en wat minder angstig zou zijn voor een herhaling van onaangename ervaringen.

Nu, die doorlichting is gepasseerd, en het duurt jaren vooraleer ze nog eens door de school gewaaid komt.  Voor ons toch, voor GOK mogen we ons er mogelijk sneller aan verwachten.  Ik ben er vrij zeker van dat ik dan véél méér stress zal hebben dan deze keer.  Ik vond het zo knap dat ik redelijk rustig was gebleven, dat ik bleef functioneren.  Ach ja, het is voorbij, en ik sta inderdaad recht in mijn schoenen.  't Is gewoon heel jammer dat ik de kans niet kreeg om dat nog even toe te lichten.

We kregen op voorhand te horen dat de inspecteurs heel menselijk met ons zouden omgaan.  Dat kwam uit de monden van collega-leerkrachten uit andere scholen.  Helaas kan ik me niet van de indruk ontdoen dat wij juist de minst menselijke inspecteur voor ons hadden.  Ik bedoel dan van de zes mensen die onze school binnenstebuiten keerden.  Tja, pech gehad, of zo.  Kritisch zijn is goed hoor, ik ben dat ook.  Maar ik probeer toch ook te luisteren; toch zeker op professioneel vlak.  Ik zal het zelf maar zeggen ;-)