over lichaamsdelen, dromen, ambities, ....

Het is alweer even geleden dat ik hier kwam.  Intussen kwam ik enkele keren in aanraking met onderwerpen die hier het vernoemen  waard zijn.  Doch, ik concentreerde me op andere dingen.  Dingen zoals werken en televisie kijken.  Maar nu ben ik hier!  En ik weet niet of ik vanachter begin, ergens in het midden, of waar ik eindigde.  Misschien is het gemakkelijk als ik begin waar ik eindigde.

Here I go.  Intussen kregen we het nieuws dat onze doorlichting gunstig was.  Uiteraard kregen we werkpunten, dat is logisch.  De meeste werkpunten konden we ook voorspellen.  Die extra toelichting kregen we afgelopen maandag.  En laat nu maandag een dag zijn dat ik op een roze wolk zat.

Geert en ik hadden hard gewerkt voor GOK.  We kregen op de evaluatiedag van maandag tijd om opnieuw samen met onze collega's aan de slag te gaan.  We werkten hard, en het loonde.  Vele collega's hebben ons nadien complimenten gegeven.  Dat deed zo'n deugd!  Dus ik zat op een roos wolkje, en ik ging me er niet laten afhalen.  Door niets!

Dus tegen dat ik thuis kwam maandag, had ik ontdekt dat ik een vrouw met ambitie ben.  Ik weet dat al langer, maar ik had die ambities wat opgeborgen, denk ik. 't Is te zeggen, kiezen voor een nieuwe functie op school deed ik natuurlijk omdat ik ambitieus ben.  Echter, ik had zóveel energie na die maandag, dat ik grotere ambities heb uitgesproken.  Niet dat ik er nu meteen mee aan de slag ga, dat niet.

Het is niet het moment.  [Wanneer is het dat wel...?]  Er is te veel waarover ik me niet goed voel.  Want dat blijft wel zo.  Ik heb een enorme boost gekregen op professioneel vlak deze week, maar voor de rest voel ik me nog steeds niet echt goed. Het lukt me niet om aan mijn draagkracht te werken.  

We hebben deze week ook minder fijn nieuws gekregen.  Nadat de keuken geplaatst was, wisten we dat de plaatsing van ons schuifraam niet lang meer kon duren.  Echter, we hoorden al enkele weken niets meer van de firma die voor de plaatsing instaat.  Ik maakte me al lichtjes zorgen, maar besefte anderzijds dat werkzaamheden in onze straat ook een vervelende factor zouden zijn.  Dus ik wachtte (on)geduldig op nieuws.

Enkele dagen geleden kregen we eindelijk bericht.  Blijkbaar is er een probleem bij de producent van de ramen, waardoor leveringen met 8 à 10 weken zijn opgeschoven.  Ik besefte aanvankelijk niet zo goed wat dat betekende.  Nee nee, ik begreep de inhoud wel, maar ik had er nog niet deftig over nagedacht.

Chris had het idee om te wachten met de parket in de living tot het schuifraam er zou instaan.  Want als de werkmannen het raam en de deur die er nu staan gaan uitbreken, beschadigen ze misschien onze parket.  Dus we zouden pas aan de living beginnen als het schuifraam geleverd is.

En dat is dus nu uitgesteld met minstens twee maanden.  Dus als ik dan even tel, zijn we al snel februari.  En laat februari nu de maand zijn waarin ik eindelijk verhuisd wil zijn.  En dan vloeien de tranen weer.  Want tegen februari woon ik een jaar hier, in Rijmenam.  In het huis waarin ik me niet thuis voel.  En dat weegt zwaar.  (Ja, ja, luxeprobleem, I know.)

Misschien is dat een verklaring waarom ik een paar dagen terug plots opstond met het idee dat ik voor kerst naar Honduras wil.  Jawel, dat heb je goed gelezen.  Ik wil naar Honduras!  Natuurlijk is dat een absurd idee: zot veel geld betalen voor een vliegticket en slechts 10 dagen ginder kunnen zijn.  Wetende dat we een huis aan het verbouwen zijn, dat ik volgend jaar naar Namibië ga...is dat financieel helemaal een gek idee.

Maar ik voelde zo'n drang!  Ik heb dat nooit zo hard gevoeld!  Wat ik daar denk te vinden, of welke verwachtingen ik heb?  Niets, en geen.  Natuurlijk is dat niet waar.  Een mens heeft altijd verwachtingen.  En dan denk ik dat de verwachting is dat ik bij terugkomst ga beseffen hoe goed ik het hier wel heb.  Geen kakkerlakken in de kleerkast, buiten kunnen komen als het al donker is, geen voortdurende angst op een overval of erger,...  Ik weet het niet.  Ik wil het gewoon.

En het is lang geleden dat ik nog iets écht wilde.  Dat ik het niet wilde omdat ik denk dat iemand anders van mij verwacht dat ik het wil.  Intussen heb ik met Trina, mijn Hondurese mama, gebeld.  Ook zij verklaart me zot.  En sindsdien is de drang al iets minder.  Maar toch blijft het idee in mijn hoofd ronddwalen. 

Noem het een vlucht. Want ja, ik heb geen zin in gedoe met de feestdagen.  Ik heb geen zin in sociale aangelegenheden en verplichtingen.  Na vorig jaar heb ik daar geen zin meer in.  Of ik in Honduras dan niet zou vieren?  Natuurlijk wel.  Daar zou ik met de familie de verschillende feestdagen doorbrengen.  Dat is zo.  Maar dat is een soort van overlevering, of zo.  Hier zijn er altijd die verwachtingen.  En die ergernis.  Dat gedoe over wie wel en niet komt.  Dat gedoe over wat we gaan eten.  Dat gedoe dat me een jaar later nog parten speelt.

Dus ja, het is een vlucht.  Ik wil even heel ver weg van hier.  Naar die andere thuis.  Me even thuis voelen, gewild voelen.  Hoe absurd, gek, zot, het ook klinkt.  Hier in Europa ergens naartoe gaan, gaat het niet oplossen.  Ik wil even de confrontatie aangaan met mezelf.  Zoiets.

En ik maar zeggen dat ik geen verwachtingen heb. Yeah right.  Soite, ik voel me al iets rustiger wat die drang betreft.  Doch, ik heb wel schrik om spijt te hebben.  't Is ook de eerste keer in lange tijd dat ik me bedenk dat ik geen spijt wil hebben.  Dus het is toch een big deal voor mij, precies.

Even terug naar mijn roze wolk.  Ik denk dat ik er af ben.  Ik ben niet zeker.  Ik weet wél dat ik gisteren een echt Fieke heb gedaan.  En neen, ik voelde niet eens zoveel frustratie, hoewel iedereen dat wel dacht.  Ik had gewoon zo'n gevoel van "ik zal hier eens zeggen waar het op staat in plaats van mee te doen met roddelen".  En dat zal nog wel als een boemerang terug in mijn gezicht terecht komen.  Dat besefte ik al toen ik het deed.  Maar het was sterker dan mezelf.

Ik ben en blijf wel Fie.  En Fie is rechtuit.  En nu heb ik alweer een reden om nóg harder mijn best te doen hé.  Want dat is wat ik de hele tijd doe.  Mijn best doen.  Ach, het is wat het is, es lo que hay.  Ik ben intussen naar latin muziek aan het luisteren, en ik weet niet of ik dit al vertelde: Maná is in Europa geweest afgelopen zomer!  Ik was zo hard bezig met mezelf slecht te voelen, dat ik dat helemaal gemist heb!  Echt jammer!

Volgend jaar viert Tomorrowland trouwens z'n 15de verjaardag.  En ik kan er bij zijn!  Ik had me al voorgenomen niet te gaan, gezien de kostelijke reis die ik zal maken in de zomer. Maar ik zou dus kunnen gaan.  Want bij het tweede weekend ben ik al terug in het land.  Dus dat is nu weer zo'n discussie met mezelf.

Die discussies met mezelf zijn behoorlijk duur, merk ik.  Nochtans denk ik in dit geval net hetzelfde: Ik wil er geen spijt van hebben.  Het grappige is dat Chris spontaan sprak over ook gaan.  Grappig, niet de juiste woordkeuze.  Ik heb hem vrij rechtuit gezegd dat ik eigenlijk alleen wil gaan.  Dat is mijn ding. Net zoals gaan dansen in Hasselt.

Vorige week ging ik naar Winterland voor een avondje salsa.  Ik had op voorhand hard gezaagd rond Chris zijn oren om mee te gaan.  Ik vind het belangrijk om te gaan dansen en ik vind het belangrijk om dat samen met hem te doen. Maar hij lijkt dat niet te begrijpen.  Dus ik zei het hem nog eens letterlijk, hoe belangrijk dat is voor mij.

Toch ging hij niet mee.  Terwijl ik het flink wilde combineren met een afspraak met zijn papa.  Hij woont tenslotte in Hasselt.  In ieder geval, ik ging alleen en het was zalig!  Dat is toch gewoon van mij, hoor.  Gewoon dansen, geen gedoe, dansen en voelen.  Het kan me er nog steeds brengen.

Zolang het maar niet in gezelschap van te veel bekenden is.  Want dat heb ik recent ontdekt: Ik ben momenteel geen groepsmens.  Ik ben anders een vrij sociaal iemand, en ik heb altijd ontzettend genoten van sociaal contact.  Maar momenteel ligt dat even anders. Ik kan genieten van één-op-één contact, maar niet van groepscontacten.  It is what it is.

Ik ben op dit moment een loner.  En ik vind het wel jammer, maar ik kan mijn gevoel niet veranderen.  Ik heb gedaan met mezelf daartoe te dwingen.  Dus als ik dan even terugkijk op het voorbije half jaar, op hoeveel geld ik heb uitgegeven zonder dat ik er iets aan had, dan bedenk ik me dat ik misschien toch best naar Honduras ga...maar ik durf precies niet...wordt vervolgd...of niet...