niks geleerd

Ik ben duidelijk niet de enige die weinig heeft geleerd de afgelopen periode.  Want als dan die vakantie nog eens begint, en ik gewoon één avond wil vieren dat het vakantie is, is dat blijkbaar al te veel.  Dus hier zit ik alweer te huilen met de laptop op schoot.  Is dat dan werkelijk zoveel gevraagd?  Eens één keer gaan dansen, samen?  't Is verdomme al geleden van eind augustus!  En 't is niet dat de rest van de zomer me veel heeft gegeven op dansvlak.

Eén avond!  Jeezes!  Nee, naar ginder rijden, 5 euro inkom betalen, en tegen dat het bandje begint al te moe.  En ik dan?  Ik ben niet moe of zo?  Ik sta al twee weken voortdurend op huilen.  Ik heb werkelijk niks nodig om in tranen uit te barsten.  En als ik dan één keer even het verstand op nul wil zetten en gewoon wil opgaan in wat ik het liefste doe, dan gaat dat niet.

Dus dit is een nieuwe exit bij het begin van een vakantie.  En 't is niet dat ik zoveel leuke plannen had gemaakt.  Geen, eigenlijk.  Werken in het huis, werken voor school.  Want ik ben ook te hard in mijn gat gebeten door bepaalde mensen om voor hen tijd te maken momenteel.  En zo'n week vakantie is sowieso te kort.  Dan kom ik niet in dat gevoel.

Dat gevoel heb ik al lang niet meer gevoeld.  Blijkbaar is het niet meer voor mij weggelegd.  En ik weet heel goed hoe dit klinkt, en ik begrijp steeds meer dat er slechts één oplossing goed lijkt.  Niet dat ik daar nog eens zin in heb.  Al dat gedoe.  En deze keer zou het echt gedoe zijn, daar ben ik wel zeker van.

Maar dit is niet leven.  Dit is geleefd worden, op een zeer ongelukkige manier.  Want waarschijnlijk lijkt het alsof ik oh zo'n vol leven heb, met mijn constant gevulde agenda.  Echter, dat is gewoon omdat ik niet hier kan zijn.  Ik haat het hier.  En toch zit ik hier nog steeds.