18 minuten

Een week geleden hoorde ik op de radio dat we tot op dat moment 18 minuten zonneschijn hadden gekregen dit jaar.  Was ik even blij dat ik de eerste vier dagen van dit jaar wat meer zon op mijn huid had gekregen.  Een collega had me al z'n beklag gedaan over de grauwe dagen.  Op dat moment zat ik nog in een bubbel tussen Honduras en België, en was ik er niet zo mee bezig.  Wat ik wil kan zeggen: landen in Europa en instant verkouden.  En ik zit er nog mee.  Ach, niet zo verbazingwekkend.  25 graden temperatuurverschil is veel ineens.

In die acht jaren had ik er eigenlijk niet zo aan gedacht.  Het hoorde bij Honduras, maar het was geen bewuste herinnering.  Bergen, bergen, bergen!  Overal waar je kijkt, bergen!  Toch zo ongeveer.  Wat mis ik die bergen al!  Niet dat je daar hele bergwandelingen gaat maken of zo, maar het is wel mooi. En om het lijstje af te maken: vlinders, zoals de monarca azul; roadkill, inclusief honden; hanengevechten.

Dat voorlaatste is me volgens mij nooit opgevallen, of ik had het verdrongen.  Dat is goed mogelijk.  Toch ontdek ik meer en meer dat ik een uitzonderlijk geheugen heb.  Ik weet al langer dat ik me bepaalde dingen heel gedetailleerd kan herinneren.  Vaak hebben die zaken een verband met muziek.  Muziek doet me veel onthouden.  Tegelijkertijd onthoud ik de teksten van liedjes ontzettend goed.  Het is een zegen en een vloek, besef ik onderwijl.

Op dit eigenste moment is het een vloek.  Want ik had veel zin om te komen schrijven, maar de muziek en teksten leiden me af.  Echter, zonder muziek is het maar saai.  Ik heb muziek nodig.  Dansen, dansen, al is het maar in mijn hoofd.  Ah ja, dansen!  Ik ben volledig terug in die passie gestapt bij thuiskomst.  Want om de jetlag minder te laten regeren, hield ik mezelf de volledige zondag wakker.  Om daarin te slagen, gingen we naar een salsa-matinee.  

Natuurlijk was daarmee het jetlag-gevoel niet volledig weg.  Dus na mijn eerste werkdag, onderweg naar huis, bedacht ik me plots dat ik misschien dansles kon gaan volgen hier bij Chris in de buurt.  Toen ik hiernaartoe verhuisde, intussen 11 maanden geleden, had ik gezegd dat ik eens een lessenreeks zou volgen hier.  Het idee was toen na Pasen.  Maar blijkbaar is het er nooit van gekomen.  Vorige maandag ging ik een kijkje nemen op de website, en bleek diezelfde avond een nieuwe reeks te starten!  Dus gingen we ernaartoe.

Of ik het leuk vind?  Leuk is niet het juiste woord.  Het heeft me goed gediend om de jetlag te verslaan.  Echter, ik hoef je niet te vertellen dat ik hoge eisen heb.  Dat maakt dat er toch wel wat frustraties zijn.  Toch is het wel fijn om wat nieuwe figuren te leren.  Uiteraard volg ik les als 'leider'.  Vorige zaterdag gingen we naar Axxes dansen, maar dan heb ik toch weer geen enkele van die nieuwe figuren geoefend.  Nadenken tijdens vrij dansen, dat is natuurlijk niet zo plezant!  Ook al weet ik: herhalen, oefenen, herhalen,...zodat het misschien deel kan gaan uitmaken van mijn vaste routines.  Ach, ik zie wel.

Oké, ik blijf nog even bij de muziek, omdat die me toch nog steeds afleid.  Ik ben terug gekomen met een herontdekte liefde voor música católica.  Ik heb altijd wel een stiekeme liefde gehad voor die muzieksoort.  Hoewel het ook altijd dubbel voelt, net omdat ik het niet voel.  Maar toch.  Mijn broer Leo luistert bijna uitsluitend naar Engelstalige muziek.  Overdag is dat pop, maar 's avonds worden dat gemakkelijke meezingers over Jezus, de Vader, enzovoort.  De eerste helft van mijn verblijf stoorde ik me daaraan.  Echter, tegen dat het tijd was om terug te komen, heb ik hem gevraagd om enkele van die liedjes door te sturen.

Eigenlijk sluit ik niet uit dat ik ooit gelovig ga worden, of zo.  Misschien ben ik het al. 't Is niet dat ik in niets geloof.  Maar om mezelf tot een bepaalde strekking te rekenen, dat gaat me nog steeds te ver.  Want in mijn ogen is geloven in God iets dat je voelt.  En daarover trachtte ik vorige week nog eens met iemand in gesprek te gaan.  Helaas kreeg ik alweer snel het deksel op de neus.  Ik blijf voor sommigen Fie die geen godsdienst wil geven.  En gevoel, dat heeft helemaal niets met geloven te maken.

OMG, Oh My God, my god die me niet toebehoort en met wie ik niet echt een relatie heb.  Excuses.  Het is niet mijn bedoeling om oude koeien uit de gracht te halen.  Ik wilde ook helemaal niet zo persoonlijk gaan.  Maar het is verdomme persoonlijk!  Want ik ben méér dan díe Fie en ik heb heus iets te vertellen over dit thema!  En het maakt me boos en verdrietig dat ik die kans niet krijg.

En dan voel ik me op datzelfde punt staan als bijna tien jaar geleden.  Ik kom net terug van mijn tweede thuis, een land vol gelovigen.  En tóch kan en durf ik daar openlijker praten over hoe ik de dingen zie.  Ik vind dat vreemd.  Ik vind dat echt vreemd.  Want wij wonen hier in een veel liberaler land, en toch voel ik me op dat vlak soms beter in dat conservatieve land.  Da's echt raar.

Niet dat ik me er niet aan stoor ginder.  Ik vraag me werkelijk af hoe vaak ik het woord 'Dios' daar op een gemiddelde dag hoor.  Want echt álles lijken we te danken hebben aan Dios.  En hoe vaak mensen me iets toewensen waarin Dios me zal bijstaan: Qué Dios te cuide, bendiga, proteje,...  Maar het is deel van de cultuur en ik blijf het tezelfdertijd ook iets mooi vinden.  Oké, genoeg hierover.  What else?

Ik schrijf het gewoon zoals het komt, geen structuur.  Maar ook dat ben je al wel gewoon van mij.  Hoe irritant is heel dat gedoe rond die Brexit?  Ik zie telkens opnieuw gelijkenissen met de manier waarop Trump verkozen werd.  Op een dag zijn we het beu, en maken we een statement.  Maar achteraf denken we "Oei, wat deden we nu?".  Oké, dat is heel kort door de bocht waarschijnlijk.  Ik ben niet geschikt om over de actualiteit te schrijven.  Ik verdiep me niet gauw in het nieuws.  Maar dat is het idee dat bij me heerst als ik iets over die historie hoor.

Wat me de voorbije week eveneens stoort, is dat ik maar niet in mijn drive geraak.  De jetlag is voorbij sinds woensdag, denk ik.  Ik was nog vrij moe tot het weekend.  Nu denk ik dat ik dezelfde vermoeidheid voel als op andere winterdagen.  Maar ik geraak dus niet in mijn werkdrive.  Het is ook wel een raar begin van het jaar: ik heb in de ene klas een stagiaire, en de andere klas krijgt lessen rijbewijs van een externe lesgever.  Dus ik geef weinig tot geen les momenteel.  Er staat geen druk op de ketel, zoals Geert het vandaag zo goed verwoordde.

Doch, intussen laat ik Geert wat aan zijn lot over.  Tot hiertoe kon hij er wel mee leven, maar vandaag heeft hij toch benoemd dat het inderdaad lang duurt voor ik terug in mijn drive kom.  Niet dat het hem al stoort, dat denk ik niet, maar het is opvallend voor een workaholic als ik.  Toegegeven, dat werkt ook bevrijdend.  Het geeft me een zekere rust om niet voortdurend te (willen) werken.  Maar stilaan geeft het me toch ook onrust.  Ach, komt wel weer goed zeker.

't Is dat ik ook nog dingen heb om over na te denken.  Geen dringende dingen, maar wel aanwezige gedachten en gevoelens.  Want ja, er is een stuk van mij ginder.  Als je aan zo'n intercultureel avontuur begint, sta je daar niet bij stil.  Je staat er niet bij stil dat je altijd een link zal blijven voelen met die plaats. (Zo is dat voor mij en vele anderen, maar niet voor iedereen, voor alle duidelijkheid.  Fanny heeft dat bijvoorbeeld niet of veel minder.)  Je denkt "een jaar weg, lekker ver, veel (bij)leren en dan terug naar mijn vertrouwde leventje".  Maar zo gaat het niet.  Je hebt de grote cultuurshock in je eigen land, na dat jaar.  En dan begint je leven na je ervaring.

Er is een Fie voor en een Fie na Honduras.  Dat weet ik al lang.  Echter, ik weet nu dat er ook een Fie in Honduras is, of zoiets.  Ik neem mezelf overal mee naartoe, maar ik laat soms stukjes achter als ik naar een andere plaats ga.  Amai, wat een gedoe seg.  En dat om 22:00.  Soite...

De eerste dagen terug (nu) heb ik veel gehuild.  Het is al wat verminderd intussen.  Ik neem de draad terug op, paso a paso.  Maar ik besef dat het iets is waar ik op een zeker moment toch serieus over ga nadenken.  Op een zeker moment ga ik stappen ondernemen.  Dan gaat het niet enkel bij denken blijven, dan ga ik me ook beginnen informeren.

Maak je nog geen zorgen!  Ooit.  't Is niet het moment.  En ik heb die zin altijd gezien als een veilige manier om de dingen niet te doen.  Een manier om bepaalde dingen niet onder ogen te zien.  Doch, sinds minder dan een maand weet ik: Als het wél het moment is, dan wéét ik het gewoon!  Het was écht het moment om terug te gaan.  Hoe sterk ik ook bleef herhalen dat het niet het moment was, ik kon me er niet tegen verzetten.  Het gevoel overheerste alles, elke logische gedachte.  Als het ooit weer zo ver komt, dan lees je het wel.

Ik heb precies alweer veel geschreven.  Goed zo.  Het idee is ook dat ik dringend verder onze zomerreis plan.  En toch krijg ik mezelf er niet aan gezet.  Ik kijk er wel naar uit, maar toch ook niet.  Het gaat anders zijn, zonder Chris.  Ik geef mezelf nog een maandje de tijd.  En als we dan niet de 'goede' slaapplaatsen kunnen boeken, omdat ik te laat was, dan is dat zo.  Alles gebeurt om een reden.  Daar heb je mijn geloof, se!