la llorona

Ik ben intussen in Houston. Ik had duidelijk niet meer zoveel zin om te komen typen. Nu eigenlijk ook niet, maar ik heb hier niks te doen.  Ik heb hier een overstap van 24 uren.  Binnen anderhalf uur haalt de shuttle me op in het hotel om terug naar de luchthaven te gaan.  

Het zit erop.  Ik heb veel gehuild de laatste dagen.  Ik kreeg enkele dagen geleden een berichtje van mijne Lolly. We hebben mekaar al heel lang niet meer gezien, het contact is wat verwaterd.  Hij wist bijgevolg niet dat ik in Honduras was.  Ik had het ook niet tegen heel veel mensen verteld, eigenlijk.  

In ieder geval, Nico reageerde op mijn nieuwtje met "Dat is waar je hart echt ligt he", en dat sloeg in als een bom.  Want ik denk dat hij gelijk heeft.  Dit was niet gewoon reizen.  Dit was wegvluchten van alles om mezelf terug te vinden.  Dit was mezelf tegen komen.  En nu weet ik niet hoe het verder gaat.  Want het is waar, mi corazon esta alla.  Que pesado.

Ik heb niet iedereen terug gezien die ik wilde terugzien.  Degenen die ik al eens had opgesomd, heb ik uiteindelijk niet gezien.  Anderen zag ik slechts 1 maal, al was het idee er om vaker af te spreken.  Dat stuk van de cultuur blijft heel moeilijk voor mij: afspraken niet (punctueel) nakomen zoals wij dat doen.  Echter, ik heb veel liefde gevoeld van mijn familie en Jennifer, en dat heeft echt goed gedaan.  En ik heb een nieuwe vriend gemaakt!

Ik ging namelijk op oudejaarsnacht naar Sectur.  Het idee was dat Gilberto ook ging, maar hij is nooit toegekomen.  Hij heeft sindsdien ook niet meer op mijn berichten geantwoord, heel jammer.  Dus ik kende daar eigenlijk niemand, buiten de eigenaar, Osman.  En dat is 'kennen' als in 'een kennis'.  Toch heb ik het naar mijn zin gehad.  Ik heb verschillende vrouwen uitgenodigd om te dansen en braaf gewacht tot mannen mij vroegen.  Met latinas weet je nooit, vandaar...

1 van die mannen was Joel.  Hij heeft mijn leeftijd, ongeveer, en danst echt heel goed.  Ik vroeg hem of ik een video mocht laten maken terwijl we dansten, en dan begon hij plots LA-stijl te dansen.  Potverdorie!  Ik kan dat niet en doe dat ook niet graag!  Dus werden het twee filmpjes.  Ja, die kerel kan dansen.

Rond 6:00 was het feestje helemaal afgelopen, en vroeg ik Osman om nog een punta op te zetten.  Zalig!  En dan gingen we met de overblijvers ontbijten in Denny's.  Pablo, ook iemand die ik niet kende, bracht me thuis.  Intussen besef ik dat ik zijn nummer niet vroeg, dus spijtig genoeg heb ik hem niet meer kunnen contacteren.  Met Joel ging ik nog een keertje lunchen.

Onze trip naar de aguas termales was heel tof.  Ik kwam helemaal ontspannen terug thuis en heb die nacht vrij goed geslapen. Over het algemeen sliep ik slecht.  Altijd wel iets van lawaai buiten: de buren nog op straat of aan het luisteren naar luide muziek, jankende katten en blaffende honden die daarop reageren, verkopers die langskomen,...  En de hitte natuurlijk, ook soms vervelend om te slapen.

Ik heb eveneens verschillende dingen gekocht. In totaal kocht ik 9 boeken, waarvan ik er ook enkele aan Fanny zal geven.  Zij had me dat gevraagd.  Ik kocht 3 broeken, 2 paar oorbellen, een sleutelhanger (die mogelijk na een maand alweer breekt), een handtas, tajaditaschips, semitas, dulce de tamarindo, poeder om horchata te maken, lingerie, een agenda, en misschien nog dingen die ik me op dit moment niet herinner.  Veel geld opgedaan, terwijl dat eigenlijk niet de bedoeling was.  Oepsie.

A ver cuando me pegue la locura otra vez.  Want het was echt een locura.  Maar het was wat ik nodig had.  Ik weet alleen niet hoe ik nu verder ga.  Want ik voel dat een stuk van mij daar is gebleven.  En ik voel me heel verdrietig op dit moment.  En meer in detail wil ik niet gaan, misschien vertel ik nog wel meer later.