odio-amor

Hier ben ik weer.  Het is lang geleden dat ik op zo'n korte tijdspanne op zo'n emotionele rollercoaster zat.  Ik heb daar zoveel last van.  Maar ik ben er ook van overtuigd dat het nu nog even weinig zin heeft.  Ik hoef toch niet altijd degene te zijn die het initiatief neemt tot gesprek?  Om dan even later opnieuw naar dat andere uiterste te gaan.

Ja, het is einde schooljaar, en dan hoort dit er blijkbaar ook bij.  Helaas.  Ik heb dit helemaal niet graag.  Vooral omdat ik zo eerlijk ben geweest, zo open.  Dan verwacht ik toch enige empathie.  Doch, het is duidelijk dat dat een te hoge verwachting is.  Op dit moment denk ik even dat het niet meer goed komt.  Want mijn vertrouwen is echt wel hard geschaad, eigenlijk.

Inderdaad, dit gaat nog steeds over dezelfde persoon.  Spijtig, hé.  Ook spijtig dat ik het zelfs nog spijtig vind dat we volgend schooljaar niet dat duo zijn.  Mindfuck, really.  't Is dat dat het allemaal zo verwarrend en emotioneel maakt.  Ik krijg het ook niet deftig in woorden uitgedrukt, precies.

Ik heb gewoon nog een kwartiertje tijd voor ik word opgehaald voor onze laatste werkdag.  Daarom dat ik even kom typen.  Want mijn hoofd draait op volle toeren en mijn emoties zoeken een uitweg.  Maar het is bijna gedaan.  Vanavond kan ik dit -in principe- allemaal even achter me laten.  En maandag zie ik Fanny nog, voor ik zelf het vliegtuig opstap.  Dat is goed, want ik mis Fanny.