groeiende zelfkennis

Ik ben momenteel in Han-sur-Lesse, op bosklassen met 49 pubers en 9 collega-leerkrachten.  Stevig, dat kan je wel raden.  Een dag hier zit propvol.  Want zo'n pubers dien je aan de waggel te houden.  En zo'n dagen vragen veel organisatie.  Ze vragen ook om flexibiliteit.  We bevinden ons tenslotte in België, en hier ben je afhankelijk van het weer.  

Ik kan honderden woorden neerschrijven over de voorbije dagen.  Maar dat is niet de kern waar ik naartoe wil op dit moment.  Ik kom hier mezelf nog eens blootgeven, gecombineerd met therapeutisch schrijven.  Ik heb mezelf namelijk anderhalf uur zonder leerlingen gegund, en kies ervoor om te schrijven in die tijd.  Eventjes tot mezelf komen, dat is erg nodig.

Ik heb afgelopen nacht dingen ontdekt over mezelf.  En eigenlijk ben ik daar behoorlijk trots om.  -Misschien is trots niet het juiste woord, maar de vermoeidheid zorgt ervoor dat mijn woordenschat een heel stuk beperkter is dan anders.- Wat wist ik al?  Ik wist al dat ik in een enorme overdrive kan gaan, en ik wist ook al dat dat op zo'n bosklassen gebeurt.  Ik wist echter niet dat ik dan heel bazig en zelfs wat arrogant word. 

Ik wist al wel dat ik bazig en arrogant kan zijn, maar het is me ontzettend hard opgevallen dat dat in een vermoeide overdrive bijna mijn standaard manier van communiceren wordt.  Ik heb meteen toen ik dat door had mezelf geëxcuseerd bij de toen aanwezige collega's en uitgelegd dat ik plots begreep van waar het kwam.  

Ik heb nog iets over mezelf geleerd.  Helaas herinner ik het me niet meer.  Dus ik ga toch even schrijven over deze week, maar dan vooral over mijn gevoelens.  Ik voel me uitgeput, maar ik blijf toch nog even doorgaan.  't Is tenslotte het einde van het schooljaar.  Waarom ik dan niet vroeger in mijn bed kruip tijdens zo'n bosklassen?  Dát is wat ik nog had ontdekt! 

Een standaard werkdag hier loopt gemiddeld van 7:00 tot 23:00.  En dan komt het moment dat wij even kunnen ontspannen, zonder pubers die rond ons hangen.  Dat moment heb ik nodig om de dag te verwerken.  Tijdens dat moment zijn we trouwens nog allerlei praktische dingen aan het afspreken, dus eigenlijk zijn we dan nog steeds aan het werk.  En uiteraard blijven we stand-by voor de leerlingen, voor alle duidelijkheid!

Ik heb dat moment dus nodig ter verwerking.  Maar omdat we intussen nog steeds vergaderen, duurt het een tijdje voor ik wat mentale rust vind.  Die mentale rust heb ik nodig vooraleer ik kan gaan slapen.  Want anders, anders lig ik te woelen in bed en blijft het motortje in mijn hoofd onrustig verder draaien.  Dat heb ik geleerd.  Ik kan niet vroeg gaan slapen, omdat ik dan niet zou slapen.  Dus ja, ik heb hier nachten van MAXIMUM 4 uren slaap.  

En dan terug naar mijn gevoelens.  Ik ga het eens in percenten proberen te gieten.  Ik voel dat dat een interessante oefening kan zijn op dit moment.  Het voelt wel een beetje als "ik denk, ik gok,...", want ik voel me ook onzeker over zoveel dingen.  As you already know. Laat me stellen dat ik me voor zo'n 85 % goed voel binnen de collega-groep hier.  De mensen kennen me en laten me meestal zijn.  Ze lijken me te waarderen en zeggen soms zelfs de juiste dingen op het juiste moment.  

Waar mensen samen zijn, ontstaan uiteraard ergernissen.  Dat is hier niet anders.  We zitten hier uiteindelijk met velen en kort bij mekaar. Maar het lukt.  We hebben hier een goed team.  En ik verwijder mezelf uit de situatie als ik ergernis voel komen. Ik weet dat dat als vluchten gezien wordt.  Soms is het dat ook. 

Ik kan al huilen met anderen in mijn buurt. Doch, ik wil niet dat mensen hun mening gaan bijstellen omdat ik huil.  Mijn emoties hoeven bepaalde beslissingen niet te beïnvloeden.  Dus op zo'n momenten verdwijn ik even.  Niet dat ik hier constant tranen laat, hoor!  Gisteren is dat weliswaar begonnen.  Ik had maar 2 uurtjes geslapen, dan een 15-tal kilometers gewandeld, mijn lijf schreeuwde om met rust gelaten te worden, en op een zeker moment nam die vermoeidheid ook mijn brein over.  Klinkt toch niet zo abnormaal?  Denk ik dan...  Ik vind het allemaal nogal vrij logisch.

Natuurlijk denkt onzekere Fie dan wel eens: "Hoe komt dat toch dat ík dat voor heb, en anderen niet?"  Tja, hoe komt zoiets?  Iedereen is anders hé.  En iedereen draagt een ander kruis.  En iedereen verwerkt de dingen anders.  Dus het is helemaal normaal en helemaal niet zo vreemd.  Voilà.

Amai.  Amai.  Amai is het woord van hier.  Dat heb ik verdorie al veel gezegd.  En nu "amai" omdat ik al zo veel schreef.  Ik heb nog maar een half uurtje voor het hier terug full house is.  En plots voel ik een paniekske.  Want echt opgeladen ben ik nog niet.  Ik heb behoefte aan positiviteit van bepaalde collega's.  Ik heb behoefte aan een goede knuffel.  Zo ene zoals de latinos dat doen.  Een oprechte knuffel.  Dat mis ik hier wel.

Ah ja, procenten!  Euh...  Ah ja.  Het is jammer om te zeggen, maar tijdens zo'n week ontdek je als leerkracht ook dat slechts enkele leerlingen met 75 % van je energie gaan lopen.  In mijn geval zijn dat 2 meisjes die we bij hebben.  Het zijn pubers, hé.  En ze hebben speciale behoeften.  En in deze context zijn ze misschien ook wat minder voorspelbaar en minder kneedbaar.  Of zoiets.  

En nu ga ik afronden.  Dat ik nog even een klein toertje kan wandelen, bijvoorbeeld.  Nog even een frisse neus ophalen voor de drukte opnieuw begint.  In ieder geval, op zich heb ik hier een heel leuke tijd.  Het doet me, maar dat is niet verrassend, goed dat Geert hier is.  Gouden Geert, mijn maatje door dik en dun.  Definitely!