En toen stopte het....

Ik kan alleen maar raden naar waar het mis ging.  Dit vind ik alleszins niet fijn.  En alle andere dingen die ik nog wil zeggen, zeg ik niet via chat.

Dat stuurde ik donderdagnacht naar een collega die mee bij op bosklassen was.  Want waar ik in diezelfde namiddag nog het gevoel had dat alles goed zat met ons teameke, is dat nadien helemaal omgeslagen.  Ik voelde weeral een enorme spanning van die bewuste collega naar mij toe.  En ik voelde absoluut geen ruimte om een gesprek aan te gaan.

Intussen zit ik nog steeds met een heel rot gevoel daardoor.  Want ik kan dit niet loslaten.  Ik ben daar ook te onzeker voor.  Plots denk ik dan dat ik ook met anderen spanningen voel, concludeer ik daaruit dat er wel over mij gepraat zal zijn,...  Niet gezond.  Helemaal niet oké dat ik mijn gevoel zo in de handen van één persoon leg.  Ik geef die persoon te veel macht.  Dat zou Femke zeggen.  En ze heeft gelijk.

't Is zo'n echte haat-liefde relatie.  En op het einde van het schooljaar was het al vaker haat dan liefde.  Ik weet dat het mogelijk opnieuw overwaait, maar dat verandert niets aan mijn gevoel nu.  Ik vind het verschrikkelijk als de dingen niet gewoon benoemd worden.  Vooral als ik m'n best doe om goed samen te werken.  Ja, mijn best, dat schoot ooit in het verkeerde keelgat.  Echter, 't is iemand met een handleiding.  Dus het kost me soms wat moeite.

Doch, het voorbije jaar zijn we toch wel in de positieve zin geëvolueerd, dacht ik.  Eigenlijk is het een persoon waar ik vertrouwen in heb.  Niet alleen op werkvlak, om eerlijk te zijn.  Gevaarlijk, denk ik dan, telkens wanneer er zo'n situatie als nu zich ontwikkelt.  Want ik ben echt al heel open geweest.  En daardoor neemt mijn onzekerheid nu de bovenhand.  Niet alleen dat hoor.  Vooral ook een algemeen rot gevoel van "Waarom mij door deze marteling laten gaan? Wat deed ik dat zó erg is dat ik dit verdiend heb?"

Het is nog een week.  Ik kijk er zo tegen op.  Etentje met de directe collega's, BBQ op school, afscheidsdrink van een collega.  Die laatste twee, daar wil ik niet naartoe, gewoon omwille van de situatie nu.  Dat is toch erg.  Dat ik dat niet gewoon naast mij kan neerleggen.  

Ik kom ook niet tot ontspanning dit weekend.  Ik wil wel gaan dansen, maar ik heb zoveel schrik voor alle emoties dat dat gaat losweken.  Ik heb mezelf even niet in de hand.