"Wauw"

Nog niet alle Namibische indrukken waren verwerkt, of ik vertrok voor mijn vierdaagse avontuur dat nog steeds Morgenland heet.  Dit was mijn zesde bezoek aan die bijzondere plaats.  Het is de eerste keer dat ik er niet kwam over schrijven, elke dag opnieuw.  't Is dat ik het intussen wel ken.  Alles was redelijk onveranderd.  Buiten de passage van J Balvin dan.  Dat was bijzonder te noemen.

Maar ik kom niet om een uitgebreid verslag te schrijven van mijn voorbije dagen.  Ik kom omdat ik het gevoel heb dat ik echt wil schrijven.  Ik zit wat gevangen, in de knoop, tussen vuren, enzovoort.  En ik kan er weinig over kwijt.  Ik kan hierin (nog) niet te persoonlijk gaan.  Dus het wordt iets zeer onduidelijk, waar ik misschien later zelf niet meer aan uit ga kunnen.  Doch, ik wil het op één of andere manier neerschrijven, zonder het te benoemen.  Ik weet alleen niet hoe ik hieraan kan beginnen.

Vertrouwen.  Vertrouwen is iets zeer fragiel.  En als mensen andermans vertrouwen schenden, is het heel moeilijk om vertrouwen terug te winnen.  Dat is iets heel menselijk, natuurlijk.  Dat werd me vandaag nogmaals bevestigd.  Terwijl ik het verhaal aanhoorde, besefte ik dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt.

Het is zó moeilijk om mensen te vertrouwen.  Hoe werkt dat eigenlijk, vertrouwen?  't Voelt vaak als iets van geven en nemen.  Soms is het een kwestie van benoemen.  Je benoemt dat je discretie wenst.  Maar regelmatig neem je die discretie for granted.  Je gaat ervan uit dat zaken gezegd worden in vertrouwen.  Of dat dingen gebeuren in vertrouwen.

Dit is lastig.  Want deze entry gaat over meerdere dingen.  En het lijkt onmogelijk om die dingen met mekaar te verbinden.  Dat is het waarschijnlijk ook.  't Zijn echt van mekaar losstaande situaties.  Hetgeen ze wel verbindt, is dat ze het me lastig maken.  Ik voel me lastig, ik voel me niet goed bij die situaties.

En vanavond leek praten niet de beste optie.  Praten werkt.  Vaak klopt dat.  Maar ik ben niet goed in gevoelens benoemen, en dan komen mijn woorden er anders uit dan ik ze aanvoel.  Zoiets.  En als het over die andere situatie gaat, wil ik even niet praten.  Hoewel ik het wel wil. Het voelt zó dubbel.  Pfff.

Natuurlijk wil ik praten.  Ik wil kunnen zeggen hoe ik me heb gevoeld, hoe ik me (nog steeds) voel, hoe ik geen vertrouwen meer heb, hoe jammer ik dat vind, hoe...  Maar ik ben ook heel koppig en ik wil deze keer niet het gesprek openen.  En een bericht met een vierletterwoord na een maand stilte, geeft me dan nog een slechter gevoel.  Ja, dat kan een toenadering zijn.  Maar wat kan ik daarmee?  Doen alsof er niets gebeurd is?  Toch alweer degene zijn die benoemt dat een gesprek nodig is?  Mezelf opnieuw blootgeven?  Vertrouwen hebben?  Nope.  Ik doe er dus niets mee.  Ik zet de stille oorlog verder.  Mogelijk niet de beste oplossing.  Maar ik kan hier even niet mee omgaan.

Ik sleur er nog iets bij, nu ik toch bezig ben.  Als je nog niet afhaakte, herinner je je misschien een periode waarin ik heel fel schreef over een situatie waarin iemand tegen mijn kar had gereden.  Awel: Geef me tijd, veel tijd, en dan komt het misschien goed.  Het spijtige is dat die tijd er niet is, in dit geval.  Echter, ik kan zeggen dat ik met de karrenbotser terug door dezelfde deur kan.  En dat is zelfs niet besproken geweest.  Het werd gewoon tijd.  Zoiets.

Vanavond heb ik ook sorry-momentjes.  Sorry-momentjes doen zich normaal voor wanneer iemand te veel gedronken heeft.  Dat leidt dan tot sterkere emoties en in onze vriendenkring soms ook tot tranen.  Niets van dat, vandaag.  [Voorlopig toch niet.] Maar dit is zo'n sorry-moment waarin ik het gevoel heb dat ik niet had mogen praten.  Was ik te egoïstisch?  Had ik het zó hard nodig om mijn gevoelens onder woorden te brengen?

Ik denk het niet, eigenlijk.  Ik wil gewoon goed doen en zijn voor anderen.  Ik wil een goede vriendin zijn.  Maar intussen heb ik het gevoel dat ik een slechte vriendin ben.  Totaal omgekeerd effect.  Want mogelijk zei ik de dingen dus weer niet 'juist'.  Dit is zo'n kwelling.  Dit is een kwelling omdat ik hier alleen in mijn bed zit, beseffend dat ik iets op gang heb gebracht terwijl dat niet mijn bedoeling was. Dit is een kwelling omdat ik plots wel op dat vierletterwoord wil antwoorden.  Nu, nu ik me mentaal helemaal niet top voel.  Wat een slecht idee!  Of niet?  It's all a bit blurry.

Jep, de tranen gaan misschien nog komen.  Ik denk dat dat ook geen kwaad kan.  Ik voel me al enkele dagen wat emotioneler.  Ik heb me er even zorgen over gemaakt, maar dat is al wat gaan liggen.  't Voelde op een gegeven moment als twee jaren geleden.  Zo'n moment van "Ik wil niet terug".  Doch, dat komt wel weer goed.  

't Gaat eigenlijk vrij goed met mij.  Buiten het feit dat ik op dit moment misschien beter aan het dansen zou zijn, dan hier in mijn bed te zitten piekeren.  Tja, dat gebeurt.  Ik ga alleszins afronden, met iets positief!  Het voorbije half jaar is er weinig vooruitgang geboekt in onze verbouwing, maar de laatste drie weken zijn er wel zichtbare veranderingen doorgevoerd!  Het langverwachte schuifraam werd eindelijk geplaatst, en sinds vandaag is onze living geschilderd!  Zeg nu nog eens "Wauw"!