terug van weg geweest

We zijn officieel al twee weken ver in het schooljaar 2019-2020.  Tijd om hier nog eens te passeren, dacht ik!  Op school gaat bijna alles z'n gewone gangetje.  Ik geef nog steeds les aan onze leerlingen die in juni mogelijk afstuderen, en aan de leerlingen die midden in hun opleiding zitten.  Daarnaast stapten Geert en ik in ons tweede GOK-jaar.  Dat jaar brengt wel weer wat vernieuwing met zich mee.  Want ik laat me opleiden tot taalcoach.  Zo houd ik mijn job spannend hé, elk jaar toch weer iets nieuws.

Op zich doet het me deugd om terug te gaan werken.  Wat meer routine is goed voor mij.  Doch, daar waar ik het in mijn vorige post had over vertrouwen en een bepaalde persoon, hangt dat er nog steeds.  En dat vreet energie, merk ik.  Ooit was ik de eerste om een stille oorlog te voeren.  Ik was er zelfs goed in.  Maar intussen ben ik zo ver dat ik weet dat het weinig uithaalt.  Het haalt weinig uit, en het vreet blijkbaar energie.  Daarenboven maakt het me behoorlijk ongelukkig.  Dus als het aan mij zou liggen: gedaan ermee! Echter, dat lukt me dan ook weer niet. Dus is de andere optie het los te laten.  Dat ga ik nu proberen.  Niet evident.  Ik weet dat ik niet goed ben in loslaten.  Absoluut niet.   

Of het eens geen tijd wordt voor een nieuwe therapeut?  Ongetwijfeld.  Maar ook dat is weer een heel proces, waarvoor ik mezelf niet klaar voel.  Dus ik blijf voorlopig grote ups en downs doormaken.  Omdat ik bepaalde dingen niet kan plaatsen en ze evenmin kan loslaten zonder te begrijpen hoe het zo mis kon lopen.

Ach, ik ben hier vandaag niet om de hele tijd te blijven hangen in dat ene ding.  Het is jammer dat het me energie kost.  Het kost me meer energie dan dat ik opdoe met de positieve ervaringen, met dansen, met contacten met vrienden, met kleine vooruitgang in het huis, met...  Maar dat is zo en daar kan ik nu even niets aan veranderen.

Potverdorie.  En nu dwalen mijn gedachten af naar oud zijn en de dood.  Wat is dit nu? Ik bedacht me dat ik ooit ga terug kijken en allerlei dingen ga denken over hoe mijn leven geweest is.  En zo kwam ik bij Fanny haar oma.  Zij koos voor euthanasie enkele weken geleden. En zo voelde ik opnieuw dat verdriet om de mamie.

Oké, focus!  Ik kwam eigenlijk vertellen dat Chris en ik alweer een reisje geboekt hebben. Hihi!  Al even geleden hoor.  Nog voor ik naar Namibië vertrok, wist ik dat ik naar Malta wilde in de herfstvakantie.  Intussen hebben we onze vlucht geboekt.  Overnachtingsplaats(en), parking bij de luchthaven van Düsseldorf en andere zaken, die ga ik nog uitzoeken!  Maar joepie: We gaan een beetje vitamine D opdoen in de herfst!

Ik heb trouwens ook besloten dat ik volgend jaar nog eens voor een Belgische zomer ga.  In mijn luxepositie als leerkracht heb ik elke zomer opnieuw een luxedilemma: Ga ik lekker lang op reis, of geniet ik van alle zalige dingen in ons land?  In het jaar dat ik 30 werd, ging ik heel veel op reis. Doch, in de zomer koos ik voor België. Oké, ik ging naar Tenerife, maar dat was omdat Maná nu eenmaal nooit naar België komt.  Hehe.  Ik vind dat ik vijf jaar later nog eens voor een zomer thuis mag gaan.  Nu die ene droomreis er geweest is, kan ik dat met plezier en zonder wroeging doen.  Dus als je volgende zomer graag afspreekt: Ik zal er zijn!

Voor we naar Malta afreizen, is de agenda nog mooi gevuld.  Ik kocht voor de zomer al verschillende tickets voor voorstellingen in het najaar.  Helaas heb ik al voor één avondje uit mijn ticket in de vuilbak gegooid.  Jep, dat komt door de stille oorlog.  Tja.  Ik zag het niet zitten om alleen te gaan.

Ik vind het oké om ergens alleen naartoe te gaan.  Echter, daar dien ik mezelf wel op 'ingesteld' te hebben.  Zo ga ik binnenkort mogelijk naar een optreden van mijn buurvrouw, op mijnen alleenen.  Ik zou natuurlijk liever samen met iemand gaan.  Doch, als niemand mee wil en ik wil dit doen...  Ik merk wel dat ik het bestellen van een ticket maar blijf uitstellen.  Dus misschien ben ik te laat om nog een plaatsje te bemachtigen.  Zo ging het de vorige keer alleszins.

Ik zit raar in mekaar.  Dat is zo.  Ik ga graag alleen naar Tomorrowland, en er zijn ook enkele salsafeestjes waar ik liefst alleen naartoe ga.  Zo even met mezelf doet me soms echt goed.  En toch vind ik het moeilijk om alleen naar mijn buurvrouw te gaan luisteren.  Whepa, schrijven werkt!  Ik weet waarom!  Zij gaat zingen in een klein bruin café in de buurt.  Daar valt het wel heel hard op dat je alleen bent.  Om één of andere reden heb ik op een festival of een dansfeestje niet het gevoel dat mensen meteen denken "Oei, die is hier alleen".  Niet dat dat zo erg is, maar toch.  Toch ook een beetje.