'k mis je

Zorg ook voor jezelf, zei hij weer.  En ik gaf hem opnieuw gelijk. Ik probeer dat wel. Maar de winterdip is alweer begonnen, en er komt ook gewoon veel op me af.  Dus die zelfzorg lijkt eerder op rebellie.  Zo van "Als ze zó laat zijn met hun planning, als we weer die weg opgaan, dan bereid ik me niet voor."  Intussen voel ik me daar alweer schuldig over.  Intussen voelt het incorrect ten opzichte van mijn belangrijkste drijfveer: onze leerlingen.

En toch, toch nam ik mezelf voor om niet voor school te werken morgen.  Niet voor school, en ook niet voor Elzy.  Want mijn anderhalve fulltime weegt momenteel weer even zwaar.  Gelukkig dat ik mijn mama heb.  Zij helpt zoveel mogelijk.  Ik vraag de laatste tijd veel van haar.  En ook daar voel ik me dan niet zo goed bij.  Pfff.

Oei, het gaat precies weer niet goed.  Daarom dat ik kom schrijven.  Ik voelde zo'n sterke behoefte aan schrijven.  Ik voel ook een sterke behoefte aan niet meer alleen in dit huis wonen.  En een sterke behoefte aan (af)spreken met bepaalde mensen.  Echter, alleen aan dat eerste doe ik iets nu.

Ik weet het wel: Veel dingen zijn eigen keuzes.  Het was mijn eigen keuze om bewindvoerder te worden.  Hoewel ik nog altijd besef dat ik anders ook veel van die dingen naar me toe zou geschoven krijgen. Het is tevens mijn eigen keuze om een rijkgevuld sociaal leven te hebben. Daardoor heb ik natuurlijk minder tijd voor de moetjes.  En het is misschien zelfs mijn eigen keuze om hard te werken, waardoor mensen mij bij vanalles en nog wat beginnen te betrekken.  Omdat ik nu eenmaal een betrokken persoon vol arbeidstrots ben, met het hart op de juiste plaats.

Toch blijft het pijn doen dat ik soms niet meer lijk dan dat voor collega's.  Dat mensen het puur professioneel bekijken.  Soms heb ik nood aan meer.  Mogelijk zelfs vaak.  
Jep, het wordt tijd om een nieuwe therapeut te zoeken.  Het begint zich op te dringen.  Want ik kan mijn ei te weinig kwijt in mijn omgeving.  Doch, ik weet niet waarvoor ik juist in therapie wil.  Buiten dat ei kwijt willen.  Ik heb geen echt doel.  En dat verwachten therapeuten vaak wel.

Het wordt op zijn minst tijd om dat zelfhulpboek opnieuw vast te nemen.  Echt vastnemen, en niet enkel omdat ik het stof van mijn kastje wil afnemen.  Maar ik vind altijd wel iets anders om te doen. Zo gaat dat met mensen die al eens in overdrive gaan.  Niet gezond, noch verstandig.

Ik weet wel waarom ik het deze week extra lastig heb.  Zelfkennis, hip hoy.  Deze week is zo'n speciale week op school: een vrije dag op woensdag, en dan twee evaluatiedagen.  Een andere weekstructuur, dat is altijd al vervelend geweest voor mij.  Fie de ass'er.  En volgende week plande ik twee uitstappen met leerlingen.  Nog zo'n week, dus.  En de week daarna is het Italiaanse Avond.  Als ik terug denk aan de vorige editie...

Oeps, mindfulness?  Het komt wel weer goed.  Dat is altijd zo.  Ik heb vooral meer stress dan vroeger.  En dat vind ik lastig.
Ik veronderstel dat ik de lat zodanig hoog heb gelegd door een aantal gebeurtenissen in mijn leven, en dat dat mij tegenwoordig parten speelt. Zelfkennis, hip hoy!