nachtelijke muizenissen

Ooit leefden vrouwen aan de haard.  Misschien was dat zo slecht nog niet.  Dat is niet wat ik bedoel.  Ik besef gewoon meer en meer dat er eigenlijk niet veel veranderd lijkt, sinds vrouwen meer rechten kregen.  Want ik blijf een vrouw, in de ogen van mannen.  En dus hebben zij het recht om mij te zeggen wat ik wel en niet hoor te doen.

Deze week waren er twee spreekwoordelijke druppels.  Waarschijnlijk waren er zelfs meer dan twee.  Ze leidden alleszins tot deze nachtelijke muizenissen.  Al uren vol tranen.  Ook uren vol ideeën, snode plannen, en zonder moed.  Nog maar eens schrijven, nadat ik bij elke hulplijn die ik durfde contacteren, bot ving.

Ik zie nu eigenlijk nog maar twee opties.  En beiden vragen moed.  Moed die ik niet heb, helaas.  Misschien binnen enkele uren wel?  Ik zit hier al even, met rood doorlopen ogen.  Dat seksisme is echt degoutant.  Echt degoutant.  Daar heb ik geen hashtag voor nodig, ik zeg het gewoon.

En dat melden, zal absoluut niets uithalen.  Mannen beschermen mannen, vrouwen zullen nooit de macht hebben die ze misschien verdienen.  Vrouwen zullen altijd als minder gezien worden.  Ze zullen altijd gezien worden als "we pakken haar gerief bij de hand en duwen haar buiten".  

Zó blij dat ik koos om geen kinderen te hebben.  Met een zoon zou je er alles aan doen om hem niet te laten opgroeien tot dat soort man, maar je zou sowieso mislukken in die taak.  Een dochter zou je aanleren dat ze hoort te vechten, haar rug hoort te rechten, tot ze ooit zelf ontdekt dat het zinloos is.

Nachtelijke muizenissen. Nog steeds met datzelfde lied op de achtergrond.  Omdat dat lied enige zekerheid biedt.