mi secreto más oscuro

Hier komen na een werkdag van 15 uren is geen goed idee.  Dat weet ik, en dat zal jij dadelijk ook weten.  Maar ik kom wederom thuis in een leeg huis, in een zeer labiele staat, en dan geraak ik niet meer verder dan een glas rum en schrijven.  En omdat ik op weg naar huis veel bedacht dat ik niet met een pen wil schrijven, noch wil schrijven aan iemand, kom ik toch hier.

Ik ga dit nadien lezen en er allerlei dingen bij denken.  Maar het feit is dat ik meer en meer besef dat dit niet kan blijven duren.  Ik geef me meer dan 100%, en eigenlijk weet ik niet waarom.  Oké, ik weet dat het een patroon is.  Ik weet dat het aangeleerd gedrag is.  Ik weet dat de oefening met mijn familieschild me ooit toonde waar het vandaan kwam.

Echter, het werd meer dan dat.  Het werd een op zoek gaan naar bevestiging, het werd een beter maken, het werd een goed maken van fouten. En het zal nooit genoeg zijn.  Dat zal het nooit zijn.  Dus waarom doe ik dit nog?  Na meer dan tien jaar, wordt het misschien tijd om dit te doorbreken.

Misschien, mogelijk, en zo.  Want dit zwart op wit (zo ziet een ontwerp in Blogger eruit) zetten, is wel heel confronterend.  Ik doe het voor mijn leerlingen.  Dat is en blijft de drijfveer.  Maar natuurlijk doe ik het ook voor mezelf.  In al mijn onzekerheid heb ik die bevestiging nodig.  En die zoek ik dus ook.  En het is nooit genoeg.

Dat zet me aan het denken.  Want zou het ooit genoeg zijn?  Zou het ergens anders genoeg zijn?  Zonder dat verleden, misschien wel.  Misschien, mogelijk.  Ik weet het niet.  Daarvoor dien ik de sprong te wagen.  En dat is geen evidentie, voor mij.  Want mijn leerlingen maken het nog steeds de moeite waard.  Zij wel.

Maar die collega's... Ik weet dat ik dit niet mag schrijven.  Ik weet dat.  En toch ben ik dit aan het schrijven.  Ik ben dit aan het schrijven met Youtube op de achtergrond.  Elke 3 minuten terug naar dat andere tabblad, om dat lied terug te starten.  Broken Coastline van Down Like Silver.  Een lied uit dat nieuwe seizoen van la casa de papel.  Een lied dat me gegrepen heeft.  Zo eentje als that one slow song.  The night we met. 

Dit heeft precies zowat hetzelfde effect.  Zo'n moment in een serie dat ik niet meer vergeet.  La casa de papel is weer aanwezig.  Bella Ciao ook.  Ik begon er mijn dag mee, aan het station.  De straatartiesten speelden het deze ochtend.  Jawel, ik ben netjes van onderwerp veranderd.  Ik weet het.

Intussen is Chris toegekomen.  Met voldoende alcohol in de maag.  Ik merkte het, en hij zei het ook.  Want hij wil geen rum meer mee drinken.  Hij ging wél flink zijn tandjes poetsen.  Hij is moe.  Ik ook.  Ik ben vooral mentaal heel moe. Al eventjes.  En mijn vriendinnen gingen vanavond dansen.  Ik zou sowieso niet mee gegaan zijn.  Maar als ik dan deze week achter de rug heb, en nog wat vriendschap nodig heb, doet het des te meer zeer dat ik te horen krijg dat we 'kapot gedanst' zijn.  Want ik ben kapot gewerkt.  Ook fysiek, maar vooral mentaal.

Zondag is het zover.  Eigenlijk is het absurd.  Weeral op zoek naar...  Waarom toch?  Inderdaad, waarom?  Daarom dat ik kwam schrijven.  Omdat ik besef, nu toch, voor eventjes, dat ik telkens zoek naar...  En ik vind het niet.  Het is er niet.
Hoewel dat oneerlijk is.  Want het is er wel.  Maar het is niet genoeg.  Het komt niet van de juiste mensen.

Erg hé.  Dus opnieuw: Zal het ooit genoeg zijn?  Waarschijnlijk niet.
Ik word momenteel zodanig zenuwachtig van vermoeide, dronken Chris die hier plots rondloopt, dat ik deze zeer verwarrende post ga beëindigen.  Ik ga eindigen met: Niet te veel van wakker liggen.  't Is een momentopname en zo...