Malta

Dit is onze laatste dag in Malta.  Ik mag dan wel op mijn best zijn als ik reis, ik weet ook dat reizen als ik niet helemaal goed in mijn vel zit, niet evident is.  Dat was het hier ook niet.  Ik heb toch weer mijn mindere momentjes gehad.  Dat gebeurt vooral als er geen plan is.  Ik heb nu eenmaal een plan nodig.  Dat is wie ik ben.

Goed, de intro is geschreven.  Nu tracht ik een reisverslag neer te pennen.  ’t Is dat Chris nog in bedje ligt, en ik dus wat tijd heb te vullen.  Ik zit op het natte terras in onze Airbnb.  Nat, want we hebben onze portie regen hier wel gehad.  Dat is jammer, maar al bij al heb ik mijn humeur daar niet te hard door laten beïnvloeden.  De temperatuur is hier aangenaam, ook wanneer het regent.  Op dat vlak is dit een goede bestemming voor in de herfstvakantie.

Toch hebben we hier absoluut niet zo’n gevoel van ‘hier zouden we kunnen wonen’.  Dat hadden we in het verleden al wel tijdens het reizen.  ’t Is hier klein en erg bevolkt.  Dus het is hier vol gebouwd.  Er is behoorlijk weinig natuur te vinden.  Op de andere eilanden, Comino en Gozo, is er wel nog wat groen.  Al is dat vooral bewerkte landbouwgrond.

Onze eerste dag hier namen we de ferry vanuit de drie steden, waar we verblijven, naar Valletta.  We wandelden een beetje door de hoofdstad en ontdekten dat de meeste restaurants hier hetzelfde serveren: pasta, pizza, enkele vlees- en visgerechten.  We mochten toen ook al een uurtje schuilen voor onweer.  Tevens wandelden we een lang stuk naast het water.  Dat was wel vrij rustig.  Door de regen was het eveneens behoorlijk nat, waardoor we met natte sandalen terug thuis kwamen.

Dinsdag reisden we naar Gozo, met een tussenstop in Comino.  Comino is thuishaven van de Blue Lagoon.  Mogelijk waren wij er op het verkeerde moment en met de verkeerde uitrusting.  Want ik had meer het gevoel van een ‘tourist trap’.  Uiteindelijk kocht Chris er een slaatje, en reisden we binnen het half uur al verder naar het andere eiland.

Op Gozo hadden we één dag om op verkenning te gaan.  We kozen ervoor die dag te vullen met een zwempartijtje in de inland sea, gevolgd door een wandeling tot in Victoria.  Die ‘hoofdstad’ van het eiland leek toch kleiner dan verwacht.  We zaten er op een terrasje op een gezellig plein, en aten al vroeg op de avond pizza.

Chris is wakker, dus ik ga dit schrijven al pauzeren. 
Ik typ verder op de vlucht terug. 
Vrijdag bezochten we de Tarxien Tempels.  De meeste ‘waardevolle’ stenen bleken echter replica’s, dat vond ik wel jammer.  Ik weet ook dat ik behoorlijk verwend ben qua reiservaring, dus ik was niet echt onder de indruk.  De tempels waren eigenlijk een tussenstop naar een ondergrondse begraafplaats die op mijn wishlist stond.  Daar toegekomen, bleek een reservatie nodig: De eerste beschikbare tour was pas op 19 november.  Zo’n tour kost ook € 35, dat zou ik er toch niet aan gegeven hebben.

Omdat we al voor de middag alles bezocht hadden dat we planden, namen we een bus naar Marsaxlokk.  Ik had gelezen dat het een plek is waar veel fotografen hun hartje ophalen, én dat er verschillende visrestaurants waren.  Om op een eiland te zitten, waren we nog maar weinig échte visrestaurant tegen gekomen.  

Marsaxlokk was zoals alles op Malta: klein, waardoor we snel het gevoel hadden alles gezien te hebben.  Ik vond de beelden van de vissersboten ook niet “picture perfect”.  Doch, we aten wel lekkere vis op het terras van Roots.  Missie geslaagd!  Wanneer we alweer heel donkere wolken zagen komen, boekten we snel een ritje met Bolt, om terug te keren naar Bormla.  De rest van de namiddag vulden we met een kop koffie en een gezelschapsspel, terwijl het buiten door regende.

Die avond zouden we uitgaan.  Ik had er enorm naar uit gekeken.  Want ja, ik wil nog altijd op zoveel mogelijk locaties salsa gaan dansen.  Aan de Bolt-chauffeur de eerste avond hadden we tips gevraagd, omdat hij Cubaanse salsa had opstaan in de auto.  Hij raadde Bar Native aan in Saint Julian.  Over die plaats had ik gelezen dat het dé uitgaansplek was, dus dat zou wel goed komen.  Als de salsa niet goed was, konden we nog altijd iets anders doen.

We aten de overschot van onze pasta van voordien, en gingen toch ook nog naar een restaurant.  Met goed gevulde magen trokken we naar Saint Julian.  Daar toegekomen, ervaarden we een ware cultuurshock!  Het had wat weg van Lloret de Mar, waar ik jaren geleden verscheidene keren op feestvakantie ging.  Zóveel volk, zóveel drukte, zóveel barretjes en uitgaansgelegenheden bij mekaar! Native is eigenlijk een plek waar ze vooral reggaetón draaien, maar achterin zit een salsa bar.  We hebben wel een uurtje mogen wachten eer de dj arriveerde.  Hij opende de salsa-avond met “Sin salsa no hay paraíso”, whepa! 

We hebben die avond leuk gedanst, hoewel er weinig echte salsadansers waren.  Wij hadden het beste niveau van iedereen daar, dat komt niet vaak voor.  Ik had nog wel een tijdje willen gaan perreo dansen, maar we begonnen ons op een gegeven moment wat hard te storen aan alle dronken mensen.  Dus rond 3:00 namen we een Bolt terug naar huis.

Gisteren was onze laatste dag.  De weersvoorspelling was goed: een keertje geen regen.  We besloten naar de ‘local beach’ te wandelen, een trip van 25 minuten.  Het idee was wat te chillen, zwemmen, beetje kleur opdoen, rustig aan vooral.  Echter, er was nogal wat afval op het strandje, en zelfs twee dode vissen.  Chris zag het niet zitten om ons daar te nestelen.  Dus wandelden we terug, en veranderde het plan naar shoppen.  Ai ai…  

Jep, ik liet me weer een beetje gaan.  Ik kocht lingerie, een trui (dat kan ik wel gebruiken), een vestje (absoluut niet nodig) en speciale schoenen van Fly London.  Het zijn echt wel leuke schoenen, maar ik ga ze pas kunnen dragen volgende lente.  Of ik geen oorbellen kocht?  Jawel, in Marsaxlokk kocht ik twee paar.  En uiteraard mocht het souvenir voor de vriendinnen niet ontbreken: een theelichthouder.  Chris vindt het absurd dat wij de gewoonte hebben om telkens een souvenir voor mekaar mee te brengen, aangezien wij alle drie nogal veel op reis gaan.  Tja... Trouwens, Chris kocht ook wel enkele kledingstukken tijdens ons uitje, hoor.  

Ik wilde al de hele vakantie risotto eten.  Ik was online op zoek gegaan naar waar ik lekkere risotto kon eten.  In het oorspronkelijke plan zouden we na het strand rustig douchen, zou ik me opmaken (want dat is soms toch ook leuk), en wilden we naar een restaurant in Valletta.  Echter, aangezien we al in Valletta waren om te winkelen, besloten we naar Rampila te gaan zonder eerst langs huis te passeren.

Uhu…  Waren wij underdressed!  OMG!  Ik had een korte jeansshort, wandelsandalen en een los topje aan.  Chris droeg een cargoshort, sportschoenen en een t-shirt met opschrift ‘chiller comme jamais’.  Awkward!  Even twijfelden we om ons in het toilet van het restaurant om te kleden, aangezien we toch nog allerlei nieuwe kleren bij hadden.  Doch, dat vonden we net te veel gedoe.  Dus hebben we de hele tijd een beetje gegeneerd op het terras van het fantastische restaurant gezeten.  We hebben wel heel lekker gegeten.  Rampila is een aanrader in Valletta!  Ook de binnenlocatie mocht er zijn.  Met een naam als ‘the Tunnel’, kun je je er misschien iets bij voorstellen.

We reisden met de bus terug naar onze Airbnb, aangezien de ferry sinds vrijdag volgens winterschema vaart.  Dat betekent dat de laatste boot de overtocht maakt om 19:00.  Die avond checkten we nog in voor onze vlucht vandaag, en kropen we al vroeg in bedje.  We hadden tenslotte slechts vijf uurtjes geslapen de nacht voordien.

Waarom we niet langer in bed bleven?  Wel, uitslapen is praktisch onmogelijk op Malta.  ’t Is zo katholiek dat er zoveel kerken zijn; en die kerken luiden hun klokken elk kwartier, 24/7.  Tel daarbij dat weekenddagen ook voor Maltezen verbouwdagen blijken te zijn, en je begrijpt dat lang slapen in het weekend geen optie is.  Deze ochtend waren de kerkklokken trouwens al om 7:00 stevig aan het luiden, een half uur lang.  Dus ook op deze laatste vakantiedag konden we niet uitslapen.

Vandaag bestond de dag eigenlijk alweer vooral uit eten en drinken.  Dat hebben we, als echte Bourgondiërs, echt veel gedaan deze vakantie.  Ik ben even aan het bedenken of er nog dingen waren die ik zeker wilde vertellen, en er schiet me inderdaad iets te binnen.  We maakten op Malta regelmatig gebruik van Bolt om onze verplaatsingen te maken.  Dat is een service zoals Uber.  Op Malta heb je ook Uper en Ecabs, maar wij kozen dus voor Bolt.  We hebben eigenlijk niet vergeleken, dat was gewoon wat Abi van de Airbnb ons aanraadde.  Toen we naar Saint Julian op weg waren, klonk de weg in een tunnel erg slecht.  Toen de chauffeur zijn raampje naar beneden deed, wisten we wat er aan de hand was: platte band.  Daar stonden we dan, net buiten een tunnel, voor een andere tunnel.  Een volgende chauffeur liet echter niet lang op zich wachten, zodat we onze rit konden verder zetten.  Dat wilde ik toch nog vertellen, want het is zoiets ‘klein’ dat we het anders gaan vergeten.  En deze blog houdt nog altijd mijn herinneringen levend!