hoofd op volle toeren

Ik weet niet zeker waarover ik kom schrijven, zoals dat vaker gebeurt.  Ik merk dat mijn hoofd nogal vol zit.  Vol met ideeën om te komen schrijven.  Toch weet ik niet wat kiezen.  Want ik wil dit niet te negatief doen klinken.  Ik weet dat het hier vaak negatief klinkt.  En alleen al door dat hier in de inleiding te schrijven, weet je dat het weer zo'n post zou kunnen worden.

Zelfs zonder het zo te benaderen, is het al zo'n post.  Door de inleiding.  Ik weet dat wel.  Ik weet dat het hier vaak geen rozengeur en maneschijn is.  Mijn leven is vaak geen rozengeur en maneschijn.  En soms word ik filosofisch en melancholisch.  Soms vraag ik me af waar dit begon.  Ik ga soms terug lezen.  Hier, en in die boekjes.  Op zoek naar het begin. 

Neen, daar ga ik het niet over hebben.  Toch blijf ik nog even op dat pad.  Dit weekend zou zo'n weekend worden.  Zo'n weekend waarin ik me minstens vijf jaar jonger voelde.  Zo'n weekend van feesten en leuke dingen doen.  Echter, het is opnieuw niet gelopen zoals ik verwachtte.  Verwacht ik dan te veel?  Verwacht ik de verkeerde dingen?  Verwacht ik, zonder dat anderen verwachten?  Is het nodig dat ik die verwachting deel, op voorhand?  Is dat dan niet gevaarlijk?

Ach, ik had vrijdagavond.  Vrijdagavond gingen Fanny en ik dansen.  En het was top!  Het deed ons allebei veel deugd: goede muziek, leuke dansers, simpelweg ladies night.  Maar het is heel bitter en zuur dat zaterdagavond absoluut niet verlopen is zoals ik wilde.  Oké, het was mijn keuze om terug naar huis te keren.  Het was tevens mijn keuze om dat ticket te verkopen.  Dus ik hoor me daar gewoon bij neer te leggen.

Maar ik keek er zo naar uit!  Dat zei Fanny gisteren ook.  En dat is de waarheid.  En nu wil ik dat nooit meer doen.  Want ik zou schrik hebben dat het opnieuw zo loopt.  Dus dat ga ik uit de weg.  Waarom is dat eten toch zo'n gedoe?  Waarom word ik als schuldige en verantwoordelijke gezien?  Ik snap dat niet.

Schrik dat het opnieuw zo loopt.  In dat opzicht wordt volgend weekend een probleem.  Jawel, het hoorden twee zalige weekends te worden.  En in alle eerlijkheid heb ik echt schrik voor komend weekend.  Ik heb al wel duidelijk gemaakt dat ik niet volgens een schema wil leven, dat ik het gewoon rustig en ontspannen wil houden.  Dat wel.  Maar kan dat, als er gegeten dient te worden?  't Is echt wel een probleem.

Potverdorie.  Ik dacht nu zo ongeveer over te stappen naar iets dat me minder raakt.  Echter, dat lukt niet zomaar. 
Oké, ik probeer het.  Hoe de tijden veranderd zijn.  Iedereen zal dat wel regelmatig denken.  Het is een eeuwige waarheid, of zo.

Twee weken geleden was ik met Lara in het Sportpaleis.  De pubers naast ons irriteerden me.  Op zo'n momenten denk ik "zo was ik toch niet hoor". En dan begin ik te twijfelen.  Want ik veronderstel dat je dingen ook wel vergeet, of dat je herinneringen verschillen van de realiteit.  Maar nee, zo was ik niet.  Simpelweg omdat er toen geen smartphones waren.

Tijden zijn veranderd.  Nog niet zo lang geleden sprak je op het werk over die televisieserie die je in de ban hield.  Iedereen was erover bezig.  Hele complottheorieën, tot een week later een volgend stuk bij de puzzel werd gelegd.  Dat doe je niet meer.  Want nu kijk je hele series in één keer.  Bingewatchen.  

Ik ben een fervente bingewatcher.  Ik ben er niet trots op, maar ik doe het wel.  Vaak lijkt televisie kijken het enige dat me tot rust kan brengen, dat me kan ontspannen.  Het is heel veilig.  Geen contact met anderen, geen gedoe.  Gewoon ik en dat scherm.  En maar kijken, urenlang.

Ik keek de voorbije twee dagen naar De twaalf.  Ik kon het ook op één dag uit zien, maar ik heb het toch over twee dagen gespreid.  Flink zo.  't Is te zeggen, ik heb gewoon nog andere dingen gezien hoor.  Ik vond De twaalf wel goed.  Net zoals ik Sharp objects goed vond.  Daar keek ik vorige week of zo naar.  En de twee seizoenen van Derry Girls, die zag ik ook de voorbije week.  Zo'n reeks die zich in de jaren 90 afspeelt, fijn. Herkenbaar.  In de zin dat het over het Ierse conflict ging, en dat ik me die beelden nog herinner uit het nieuws van toen.  En de muziek uit de nineties, ook altijd leuk!  

Goed, ik heb hier zo wat dingen verteld, 't is genoeg voor nu.  Waarschijnlijk ga ik nog even tv kijken.  Ook al ligt hier ook een boek waarin ik was beginnen lezen.  Dat is misschien iets voor in het weekend.  Ik weet het niet.  Ik zie op tegen dat weekend.  En ik weet waarom.  Ik weet alleen niet wat eraan te doen.