afgewezen door een vrouw

Ik dans niet met vrouwen, zei ze in het Duits.  Even was ik helemaal van slag.  Dit had ik al lang niet meer mee gemaakt.  Ik maakte het nog nooit mee in Limburg.  In Limburg is iedereen altijd zo sociaal, joviaal, beleefd, vriendelijk, en zoveel meer positieve adjectieven.  Ik was op Salsa Fiesta op Winterland, één van die Fie-uitjes.

Het liep een beetje anders dan anders.  Ik werd die avond nog enkele keren afgewezen.  Maar gelukkig waren er ook de heel positieve ervaringen.  Zoals de vrouw die me enthousiast kwam aanspreken, omdat ze me drie jaar geleden ook al eens ontmoette in Winterland.  Blijkbaar had ik een diepe indruk na gelaten, want ik had haar geïnspireerd om ook als leider te leren dansen.  En er waren ook enkele dames die benoemden dat ik beter dans dan de meeste mannen.  Een compliment dat ik wel vaker hoor.  En tot slot de Braziliaanse dames die helemaal mee waren in het concept 'dansen vanuit een puur gevoel'.

Jawel, het was geslaagd.  Vermoeiend, natuurlijk.  Na negen uren op school, anderhalf uur in de auto, met één of ander griepje dat maar blijft broeien.  De autosnelweg op rijden en op je routeplanner '69km' zien staan, als in "dan mag je een bepaalde richting aan houden", geen best idee op een dinsdagnacht.  En toch, het is een Fie-uitje, dus Fie gaat ervoor.  Komende dinsdag opnieuw.  Jippie.

Ik parkeer altijd op dezelfde parking, en ik loop ook altijd verkeerd.  Ik besef dat het geen al te beste parking is, gezien de beperkte belichting en zo.  Reken daarbij dat ik altijd met een minimum op stap ben, dus zonder gsm, zonder documenten en zo...  Anderzijds evolueerde ik van juffrouw naar mevrouw, van señorita naar señora, en heb ik steeds minder aantrek van onbekenden.  Dus ik maak me niet al te veel zorgen.

Toch blijkt ook Hasselt niet te ontsnappen aan hastag me too - praktijken. Want op weg naar de auto ontmoette ik een dronken meisje aan de arm van haar nuchter(der)e vriendin.  Tot bleek dat die grietjes mekaar niet kenden.  Echter, het dronken meisje was lastig gevallen geweest door een groep kerels, waardoor de onbekende heldin een heldendaad had gesteld.  Mooi.  Hoewel ik me dan telkens af vraag waar dat meisje haar vrienden zijn.  Ach ja, ik weet dat het allemaal niet zwart-wit is.  Maar ik weet gelukkig ook dat wij in onze groep altijd voor mekaar zorgen.

Dat doen we, onvoorwaardelijk.  Hoewel ik me regelmatig af vraag hoe onvoorwaardelijk dit kan blijven.  Want ik blijf in die negatieve spiraal zitten, waardoor ik blijf afzeggen.  Zoals dat weekendje weg, vorige week.  Het ging gewoon niet.  Dus deze week besloot ik dat dit niet kan blijven duren.

Ik ging eergisteren naar Sieglinde.  Zij liet me dingen doen uit mijn comfortzone.  Moeilijke dingen voor mij.  Maar het heeft wat los gemaakt, en het heeft me zelfs wat moed gegeven.  Ik benoem nu ook gewoon dat het niet goed gaat.  Dat lijkt banaal, maar dat is het zeker niet.  Want ik ben nog altijd heel goed in dat maskertje.

Vandaag werd ik op de proef gesteld.  Gisteren zijn er wat bommetjes ontploft op het werk.  Ik was daar niet bij.  Dus mijn verbazing was groot deze ochtend.  En de negatieve energie slorpte me op.  Dat doet ze nu ook nog. Het is niet zomaar dat ik hier ben.  De soap blijft voortgaan.  Zo gaat dat met soaps, zeker...?

Ik ben deze dag nog volop aan het verwerken.  Ik voel een zekere behoefte om te praten.  Praten met bepaalde mensen.  Een kort lijstje van mensen.  Mensen die ik niet hoef te ambeteren met mijn behoefte.  Dus kom ik hier.  Want mijn hoofd gaat weer in overdrive.  Hoe graag ik het ook wil los laten.

Zo moedig, die mensen die hun tijd nemen.  Ik nam waarschijnlijk te weinig tijd.  Ik weet dat wel.  Dat is geen geheim.  Ze zijn dun bezaaid, die mensen.  En ze leggen een lange weg af.  Maar aan het einde van dat traject, zijn het andere mensen geworden.  Of ze zijn zichzelf (terug) geworden.

De puurheid, het kind.  It makes sense.  Ieder natuurlijk een eigen overtuiging.  Ieder een eigen geloof.  But it makes sense.  

Dit is een van de hak op de tak.  Ik zocht deze week veel contact.  In de meeste gevallen leidde het niet tot wat ik wilde.  Er is bijvoorbeeld die ene persoon die me overtuigd heeft om Limburg te blijven opzoeken.  Hij was samen met haar, en zij gaf me haar nummer.  We horen mekaar heel weinig, en het voelt vaak als eenzijdige communicatie.  Niettegenstaande stuurde ik dus deze week een bericht.  Dat ik telkens hoop hen tegen het lijf te lopen in Hasselt, zonder succes.  Dat ze niet meer samen zijn, zo blijkt.  Of ze dan wil laten weten aan hem dat ik nog steeds aan hen denk, en dat ik graag nog eens met hem wil dansen?  Stilte.

Niet zo tactvol, I know.  Maar dat is niet mijn middle name.  Absoluut niet.  Ik ben niet tactvol.  Ik ben Fie.

Dit gaat even niet goed klinken, misschien.  Maak ervan wat je wil.  Connectie ervaren in dans, is iets heel bijzonder.  Het is iets bijzonder, dat ik zelden meemaak.  Ik kan het op twee handen tellen, misschien zelfs op één hand.  Doch, het laat telkens een heel diepe indruk na.

Die connectie zoek ik.  Ik verlang ernaar.  Ik ben zelfs aan het denken om contact te zoeken met mijn vroegere danslerares.  Mijn leven was zodanig veranderd.  Echter, nu lijk ik er terug behoefte aan te hebben.  Of ook niet.  Ik weet het niet zeker.  In ieder geval, die connectie...  

Neen, het klinkt niet goed.  [Ik anticipeer al op wat je als lezer zou kunnen denken, terwijl dat er eigenlijk niet toe doet.  Dit is van mij.]  't Is misschien niet toevallig dat ik die connectie meer nodig heb nu.  Ik denk regelmatig terug aan vorig jaar, aan mijn zotte kerstvakantie.  Absurd.  Maar ik voelde er die connectie.  Damn. En mijn gedachten dwalen er vaak naartoe.

Met dit nu te typen, besef ik ook dat dat ene gegeven, zes jaar geleden, zich ook in deze periode afspeelde.  omg  . Er vallen wat dingen in mekaar.  Die donkere maanden doen mijn behoefte aan dat contact groeien.  Dat contact dat ik enkel in dans kan ervaren.  Enkel in dans, enkel met bepaalde individuen.

Bijzonder.  Bijzonder, zoals mijn leerlingen. Onze leerlingen.  Onze drijfveer.  Tot het ook ons te veel wordt.  Jep, van de hak op de tak.  Neen, het is me niet te veel, momenteel.  Dat niet.  Dat is mijn drijfveer.  Mijn reden om op te staan.  Alleen spijtig dat het al een tijdje de enige echte drijfveer is.  Dat is wat er niet klopt.  Maar het komt goed.  Ik ga connectie maken.