de naaktfoto

Tijden zijn veranderd, dat zei ik een aantal weken geleden ook al eens.  In je jonge jaren vind je het vervelend dat mensen dat zeggen.  Je vindt dat vervelend, maar je sluit evenmin uit dat jij niet hetzelfde gaat worden zeggen.  't Is een gegeven dat ongetwijfeld bij ons mensen hoort.  En 't is stof tot schrijven. Dus dat is dan weer goed meegenomen.

Ik neem je even mee...  Het is een honeymoonsuite, bovenop een berg, met prachtige vergezichten en behoorlijk wat privacy.  Je bent al twee weken op vakantie en toevallig weet je van vorige ervaringen dat wat nudisme wel eens leuk kan zijn.  Dus je besluit de kleren te laten voor wat ze zijn, en gewoon even te zijn.  Je maakt er een grappig filmpje over terwijl je in het koude water in het plonsbadje zit.  Een filmpje, waarin overigens geen lichaamsdelen getoond worden die je niet met de wereld zou willen delen.

Terwijl je daar zo bent, maak je nog wat foto's van die prachtige vergezichten.  En dan zeg je: "Oh, naaktfotografie!"  Je ziet en voelt gewoon dat dit de ideale locatie is om dit te doen.  Daarenboven heb je een goede fotograaf mee.  Dus je poseert wat en er worden wat foto's gemaakt.  Alweer: niets bijzonder te zien.

Maanden later begin je aan een fotoalbum van die mooie reis.  En daar zijn ze dan: die foto's waarvan je het bestaan al vergeten was.  Leuk!  Maar...als je het bestaan ervan zo snel was vergeten, dan wil je die beelden toch op een andere manier vereeuwigen?  En hier komen we in de verander(en)de tijden.

Ik schrijf over mezelf, dus ja.  Ja, er zijn naaktfoto's van mij op een berg in Namibië.  Mooie foto's, al zeg ik het zelf.  Ik vind dat naaktfotografie echt wel mooi kan zijn, dus ik vond onze brave poging zeker geslaagd.  Wanneer ik de beelden herontdekte, vond ik dat heel leuk.  Er is maar één foto waar ik naar de lens kijk, op de andere ben ik minder herkenbaar.  En daar zat ik dan, te kijken naar die foto's.  Want wat doe je daarmee? 

Ik ben altijd heel voorzichtig geweest met zo'n dingen.  Sexting is bijvoorbeeld niet aan mij besteed.  Ik heb nog nooit zo'n soort foto gedeeld.  Want ik ken de gevaren.  Ik ken ook de verhalen.  Neen, dank je. Zelfs al vertrouw ik de ontvanger helemaal op dat moment, je weet maar nooit.

Toch besloot ik die avond om de foto waarop ik naar de lens kijk, naar Chris te mailen.  Zijn berichtje de dag nadien, maakte mijn dag goed.  Dus ik vond dat ik er goed aan deed.  Echter, in een gesprek met hem haalde hij aan dat zo'n beeld mailen, toch niet zo veilig was.  I know... Tezelfdertijd verdedig ik mezelf met " 't is niet dat je echt iets ziet hé, buiten het feit dat ik zonder kleren op een foto sta, met mijn rug naar de lens ".

Tijden veranderen.  We voerden er een lang gesprek over.  Want nogmaals, wat doe je met zo'n foto's?  Ik merk dat ik al snel vergeten was dat ze bestonden.  En eigenlijk was dat wel een leuk moment.  En leuke momenten, daar doe ik nadien iets mee.  Ik laat ze printen in een fotoalbum, en heel soms zelfs op canvas.  Maar, zei Chris, in deze tijden van digitale fotografie, kan je dat niet zomaar meer doen.  Want je verstuurt die digitale bestanden naar een drukkerij, en daar werkt misschien één of andere viespeuk die collecties aanlegt van naaktfoto's.  Uhu.  Tijden zijn veranderd. 

En ik zeg nog: "maar dat was vroeger misschien ook al zo, toen mensen hun analoog filmrolletje naar de fotograaf brachten".  Waarop Chris me erop wijst dat dat veel meer kostte toen, tegenover al die digitale dingen tegenwoordig.  Ja, dat kan allemaal wel zijn, maar toch.  Wat doe ik er nu mee?

Deze vakantie maakte ik mijn fotoalbum van Namibië.  In de selectie stak ik enkele van de 'beruchte' foto's.  Wanneer ik aan dat deel van het album begon, sloeg de twijfel weer toe.  Ik sloot het programma en liet het nog eens twee dagen rusten.  
Nee, nee!  Ik ga mijn leven niet laten bepalen door die veranderde tijden.  Nee!  Ik ben blij met die foto's en ik wil die in mijn album. En ja, er zullen mensen schrikken als ze door dat album bladeren.  En er zullen mensen een andere mening hebben.

Maar dat album is vooral voor mezelf.  Ik vind het leuk om zo'n écht boek te hebben, waar ik af en toe nog eens kan door bladeren.  Ik weet dat ik naar mijn digitale foto's bijna nooit meer kijk.  En laat dan maar één of andere viezerik foto's hebben met mijn naakte achterkant.  Het zij zo.  

Ik ga beginnen met die foto's in het album, en dan zie ik wel weer.  Want echt waar, ik vind het echt mooie beelden.  Ik zou het nog durven om er één uitvergroot in onze kamer te hangen, of zoiets.  Maar dat word ik misschien beu gezien.  Of misschien ga ik dat toch wat raar vinden.  Dus ik houd het voorlopig op twee foto's in een album.  Je bent gewaarschuwd, voor als je het album in handen krijgt!
(Dan wil ik wel vragen om je gsm niet in je hand of naast je te hebben.  Je weet maar nooit, dat ook jij in de verleiding komt om zo'n foto in je bezit te hebben.  En neen, het is niet de bedoeling dat die foto ergens online een leven begint te leiden, of verder verspreid wordt.  Beetje een kwestie van vertrouwen, maar we weten nooit hoe onze toekomst er zal uitzien, toch?  Dus voor het minste gedoe: geen foto's maken van mijn foto's!  Bedankt ;-) )