schip op tijd verlaten

Gisteren keek ik met leerlingen naar een uitzending van Karrewiet.  Op zich vind ik dat nog een leuke manier om aan de actualiteit te werken.  Het nieuws wordt er gebracht op kindermaat, en we hebben door dat kinderen geen behoefte hebben aan alleen maar negatieve input.  Nochtans hebben we allen dat kind nog in ons, en hebben ook wij volwassenen nood aan meer positieve boodschappen.

Hopla, hier ben ik al beland bij Sieglinde.  Het was niet meteen de bedoeling, maar ik ga nog eens schrijven zoals het komt.  Dus dat kind in ons.  Dat kind in mij.  Ik hoor het de ruimte te geven om de pijn te voelen, even bij de wonde te gaan, om dan afstand te nemen en een volwassen beslissing te nemen.  Dat hoor ik te doen.  Maar dat is verdomd moeilijk.  

Ik probeer het wel. Doch ik geraak er niet.  Want regelmatig komt er dat eerste signaal van "oei, dit doet even pijn", maar voel ik niet de ruimte om de ruimte te nemen.  Ik kan toch niet ineens weggaan van de leerlingen en collega's?  Dus slik ik en ga ik hoogstens met mijn gedachten even langs dat kind.  Tot er zich nog drie van die momentjes voordoen, kort opeenvolgend.  En pas dan beslis ik me terug te trekken.  Maar dan is het al te laat, en heb ik alweer een muur opgetrokken, een schild gezet, ontzenuwd.  Dan geraak ik niet meer bij dat gevoel.

Terug naar Karrewiet.  Er zat een reportage in over een tentoonstelling rond eenzaamheid.  Men liet een filmpje zien over een man die op een volle bus begint te huilen, en men vond het opmerkelijk dat niemand daarop reageerde.  Men liet de kinderen erop reageren.  Zij gaven aan dat ze verlegen zouden zijn om iets te doen.

Ik ben die man op de bus.  Tegenwoordig wordt het me vaak te veel, en neemt de emotie het over. De momenten dat ik even niets doe, zijn de momenten dat ik onderweg ben.  En dan vloeien de tranen wel eens in het openbaar, wanneer ik alleen ben tussen velen.  Het maakt de omstaanders inderdaad ongemakkelijk.  Maar of ik iets verwacht?  Of ik überhaupt wil dat iemand reageert?  Ik weet het niet.  Ik zit er sinds gisteren over te denken.

Ik herinner me dat ooit iemand dat deed.  Ik was oudjaar aan het 'vieren' met dikke tranen.  Ik zat een sigaret te roken.  En een vrouw sprak me aan over mijn verdriet.  Ik denk dat ik het wel op prijs kon stellen.  Maar dat verdriet kon ik benoemen.  Het verdriet dat ik nu voel, zit dieper (volgens Sieglinde).  Ik krijg dat zelf heel moeilijk benoemd. Liefdesverdriet, dat is duidelijk.  Maar dit...? Dit is een leegte.  Misschien kan je het eenzaamheid noemen.

Er is een reden dat ik hier weinig kom.  Ik wil het niet zo negatief doen klinken.  Maar er zijn wel wat hindernissen te nemen.  Ik weet niet goed waar te beginnen en dat paralyseert me eigenlijk.  En soms gaat het even beter om dan terug tegen de grond te smakken.  Daardoor begin ik te twijfelen: Ging het wel beter? Of maakte ik mezelf iets wijs?

Soite.  Ik zal even wat leukere dingen vertellen.  Nee.  Verdorie.  Dat lukt niet.  Het hoort leuk te zijn, maar ik voel het niet.  Dat is een probleem.  Gelukkig voel ik het nog wanneer ik dans.  Dan voel ik het nog.  En soms voel ik het ook in contact met anderen.  Maar vaak ook niet.

Oké.  Nieuwtje:
Ik heb geen auto meer.
Het was tijd.

Zoals bij elke verandering, heeft dit proces lang geduurd.  Ik was mezelf al lang aan het voorbereiden op een autoloos bestaan.  En uitgerekend op mijn verjaardag, is mijn auto verkocht.  Met dank aan mijn mama om ook dat voor mij te regelen.  Zoals ze zoveel voor me regelt.

Het was tijd.  Ik was er klaar voor.  Ook al voelt het een beetje raar. -Is dat zo? Ik voel het eigenlijk niet.  Ik voel melancholie. nostalgie- En als het ergens tijd voor is, dan wéét ik dat.  Dan heeft iets lang genoeg gebroed, en mag het uitkomen.  Dus de goedbedoelde raad rond begeleiding zoeken, blijf ik in de wind slaan.  Want ik voel het nog niet, het dringt nog niet genoeg.

Hoewel het in dit geval waarschijnlijk geen goed idee is te wachten tot het dringend wordt, tot het dringt.  Maar dat dringt dan weer nog niet door.  Nog niet genoeg.  Want ik weet niet wat ik dan best zou doen.  Sieglinde zegt dat zij het misschien wel voor mekaar krijgt.  Doch, daar begin ik aan te twijfelen.  Maar ik weet ook nog steeds niet op welk vlak ik hulp nodig heb.  Ligt dit bij mij, in mijn persoonlijkheid? Of komt dit toch vooral door mijn werkcontext?  Want dat werk slorpt energie.

Neen, dat werk op zich niet.  Alle frustraties slorpen energie.  Zoveel energie dat ik geen energie meer over heb om er iets mee te doen.  Buiten ventileren...  En dat ventileren kost ook megaveel energie.  En de vicieuze cirkel, de negatieve spiraal goes on and on.  Amai, talig weer een sterke post [draaiende ogen].

Gisteren ging ik naar een concert.  Het was leuk, hoewel ik niet met de juiste mensen daar was.  Dat wist ik van tevoren.  Ik had getwijfeld om alleen te gaan.  Misschien was dat beter geweest.  Maar misschien ook niet.  Alleszins, het heeft me pakweg 10% energie opgebracht.  Beetje te weinig, hé.

Het pikte vanochtend.  Terwijl ik niet eens zo laat in bed lag.  Helemaal niet, om eerlijk te zijn.  Maar zo de vierde ochtend op rij om 6:15 opstaan, het pikte.  Morgen ga ik me dan ook niet laten 'vangen'.  Morgen ga ik niet vroeg op staan.  En ik ga niet 'op gaan'.  Denk ik nu.  Wetende dat ik de les van de namiddag nog hoor voor te bereiden, en dat mijn spullen voor die les op school liggen.  Uhu.

Morgen is de laatste.  En ik heb mezelf ingedekt.  Ik heb gezorgd voor een start van de vakantie.  Hoewel ik het nog geen vorm gaf, en ik ook te moe ben om dat nog te doen.  Dus het is me nog niet duidelijk hoe laat, waar, en op welke manier het start.  Maar ik weet wel met wie!  Dat is goed!

Ik heb die vakantie anders al behoorlijk vol gestoken met 'moetjes'.  Op de lijst: 3 afspraken.  Daarbij is er uiteraard ook weer heel wat schoolwerk blijven liggen.  Aangezien ik de drive al zolang kwijt ben, blijft er heel veel liggen.  Helaas.  En ik probeer wat vaker te leven volgens het motto weekend is weekend en vakantie is vakantie, dus ik weet niet of ik het werk ga verzetten of verzetten.

Dansen mag alleszins niet ontbreken.  Want vorige week heb ik voor het eerst dit jaar niet flink gedanst. Ik was er tot dan in geslaagd om elke woensdag naar de rueda te gaan, en in het weekend minstens één keer te gaan dansen.  Ik vertrok soms onder lichte zelfdwang, maar het deed telkens wel deugd.

Vorige week, echter, is het niet gelukt.  Op woensdag was ik babysit van dienst voor Lucas en in het weekend was ik volledig leeg.  De laatste kleine tegenslag had me volledig gekelderd.  Ik kon er niet over communiceren, ik ging nog eens in shutdown.  Op dat vlak zit ik daar nog steeds.  Maar ik ben wel van plan om dit weekend te gaan dansen.  Nah.

Dansen blijft toch de rode draad.  Sowieso.  Dat is dé manier om uit mijn hoofd te gaan en gewoon even te zijn.  Even leven in het moment, in de muziek  De muziek is ook zó belangrijk.  Ik hoef geen fancy feestjes met veel volk  Als de muziek maar goed is.  Er hoeven zelfs niet veel goede dansers te zijn.  Ik dans wel, als de muziek maar goed is.

Oh, dat doet me denken aan mijn playlist.  Misschien pas ik die nog eens aan. Of misschien ook niet.  't Is niet dat er bepaalde liedjes zijn waar ik momenteel veel naar terug grijp.  Buiten die duro suave om op te warmen voor ik ga dansen.  En op dit eigenste moment is het nog eens música católica, met Hillsong Worship.  De juiste toonaard om tot rust te komen...

En dat zal ik zo stilaan eens proberen.  Stilaan tot rust komen.  Blij, oprecht, denk ik, dat ik hier nog eens kwam. 't Is niet wat ik wilde, noch wat jij wilde.  Maar ik ben hier geweest.  Nog eens een paar hersenspinsels.  En nog zoveel onbenoemde hersenspinsels.  Omdat ze niet aan het oppervlak komen, of omdat ik ze niet boven wil halen.

Maar ik weet dit, ik ken de gezegdes:
Na regen komt zonneschijn!
En de dagen lengen alweer mooi!