Je hebt gelijk. Ik mocht mijn ding doen. Je zag de meerwaarde, maar je gaf ook aan dat er geen tijd voor was. Dus ik streed. Ik streed om de meerwaarde nog meer zichtbaar te maken. Intussen zien velen het. De aanvragen stroomden binnen. Maar ik ga die mensen moeten teleurstellen. Ik ga mezelf daardoor teleurstellen.
Ik ga ervoor. Ik ga er altijd voor. Ik zou er ook nu voor gaan. Het is fijn dat iemand ziet wat ik kan. Maar die persoon kent me eigenlijk niet. En als ik op voorhand aangeef dat het te veel gaat zijn, dan gaat het ook te veel zijn. Wat hebben de leerlingen aan prachtig materiaal als ze geen goede leerkracht meer hebben? Goeie raad van een collega, die ik ter harte neem.
Je staat er niet alleen voor, zegt men. Dat kan. Maar ik heb evenmin zin in veel delegeren. Daar heb ik overigens het mandaat niet voor. Dus dan ga ik meer en meer tegen mensen hun kar rijden, en dat hoeft niet. Iedereen weet wat ik waard ben, en ik weet dat iedereen vervangbaar is.
Natuurlijk vind ik het spijtig. Ik heb altijd het beste gewild voor onze school. Mijn collega's ook. Tot enkele jaren geleden. Dat is spijtig. Eigenbelang wordt hoe langer hoe belangrijker. Ik weet dat mensen denken dat dat voor mij ook zo is. Doch, dat is het niet. Verworven recht of niet, ik bén gewoon de juiste persoon voor die klasgroep. Ik wéét wat de leerlingen nodig hebben. Ik leg de lat niet hoger dan nodig. Ik stel mijn verwachtingen bij. Ik bedenk me niet op voorhand dat leerlingen op die leeftijd dat horen te kunnen zonder daar nog van af te wijken. Ik ben flexibel.
Echter, ik heb gedaan met tegen mensen hun kar te rijden. Ik ben altijd van mening geweest dat als iets je niet aanstaat, je weg moet gaan. Wanneer de visie rond gedrag veranderde, en verschillende collega's daar niet in mee gingen, vond ik dat die mensen hoorden te vertrekken. Als je baas iets beslist, dan doe je dat. Anders ga je weg. Wel, dan kan ik niet anders dan weggaan.
1 opmerking:
Ze gaan u nog heel hard missen!
Een reactie posten