Intussen hebben we ons derde tripje deze vakantie erop zitten. We gingen naar Groningen. Ik spendeerde uren en uren om een locatie te vinden waar we met onze vriendengroep onze eigen Antilliaanse Feesten konden houden. Na uren en uren, verspreid over meerdere dagen, vond ik het!
Doch, intussen kwamen er alweer onnodige maatregelen en kregen mensen plots weer schrik. Laat ik het daarop houden. In mijn duistere gedachten is het wel wat anders. In ieder geval, op maandag 3 augustus vertrokken we naar Lucaswolde. Stel je voor! Alleen al voor de plaatsnaam, wilde ik daar naartoe.
We, dat waren Chris en ik. Jens kwam ook. Nice! Hilde besloot ook haar laatste week vakantie goed in te vullen. Dus we waren vanaf dinsdag met 4. We zouden een week gaan. Echter, ik had al laten verstaan dat ik eigenlijk langer weg wilde uit dit stomme land dat steeds minder als mijn land voelt. Uiteindelijk bleven we 10 dagen. En ook Lucas en zijn papa hebben ons de laatste 2 nachten vervoegd! Toppie!
In Groningen ontdekte Hilde dat er in Nederland alweer salsafeestjes doorgaan, zij het 'coronaproof'. We zijn het alleszins gaan uittesten, hihi! Ik voelde me een kind met kerstmis! Wat een zaligheid! Tezelfdertijd voelde ik me ook een crimineel, en dat is de reden dat ik nu maar weer flink thuis zit op een zaterdagavond. Nochtans is het dichtstbijzijnde feestje vanavond korterbij dan de feestjes waarvoor ik naar Hasselt rijd. Maar het gegeven politiestaat houdt me toch in zijn greep. Helaas.
Eigenlijk kom ik vanavond mijn ziel nog eens blootleggen. Maar omdat ik niet onmiddellijk met de deur in huis wil vallen, begon ik met te vertellen over ons reisje. Ook al weet ik dat de titel duidelijk niet rond de pot draait. Het is een feit: vandaag heb ik mijn eerste sollicitatiebrief verstuurd.
Nogal laat, inderdaad. Doch, eerst wilde ik met mijn favoriete collega kunnen praten. Hij hoorde dit te weten. Eigenlijk ben ik een integer iemand en hoort mijn werkgever dit ook te weten. Maar ik wil het niet! Van werk veranderen is een rouwproces. Ik heb al veel gehuild. De confrontatie is zwaar.
Echter, mijn emmer is vol. Hij loopt over. Wat een uurrooster al niet teweegbrengt... 't Is altijd wel iets, en dit was de druppel. Zo gaat dat. Tot hiertoe wisten 3 collega's ervan, en alledrie wilden ze het beter maken. Hij probeerde het zelfs. Zonder succes, zoals verwacht. Neen, het stopt voor mij.
Zwart op wit. Het stopt. Ik ben geen puppet on a string. Hoewel ik besef dat ik hier nog altijd van kan terugkomen. Maar dan is het duidelijk: ik blijf dit niet doen. Dus vandaag heb ik gesolliciteerd. Morgen plan ik hetzelfde te doen. Die ene brief heeft me vandaag wel de hele dag gekost. Want het maakt me enorm onrustig.
Ik weet dat ik het hoor te zien als een oefening. Ik weet dat ik een job heb. Ik weet dat ik niet weg moet. Ik weet dat ik terug kan. Maar ik weet vooral dat dit me ongelukkig maakt en dat dit dus niet kan blijven duren. Ik weet ook dat de maatschappij waarnaar we afglijden me ongelukkig maakt, en dat ik er eigenlijk niet wil aan bijdragen. Eigenlijk zou ik me best laten ziek schrijven. Maar wat heb ik daaraan?
Ziek laten schrijven is geen vakantie hé! Dan kan ik niet vrijdagavond beslissen dat we toch naar mijn favoriete buurland rijden. Dat ik nog eens een week weg wil van alle idiotie. Dus, hoe erg het ook klinkt: gewoon starten en het minimum doen (zoals verschillende mensen de laatste 3 maanden van het schooljaar deden), ligt ook nog op tafel. Hilde haar vakantie eindigde zondag, en zij bleef ook gewoon mee kamperen met ons tot 's woensdags. Het kan. Telewerken kan overal.
Ik ben heel onrustig. Onrustig door het rouwproces dat zich op gang trekt. Onrustig omdat ik niet weet dat de uurrooster de druppel was, of de maatschappij die om zeep gaat. Ik mag mezelf niet meer zijn. Alle spontaniteit is al vijf maanden weg. En waar we in een echte lockdown nog redelijk zorgeloos buiten mochten, is zelfs dat niet meer aan de orde. Neen, we moeten onszelf onherkenbaar maken, de angst mee in de hand werken, onszelf wegcijferen voor een hoger goed terwijl 'flatten the curve' intussen al lang een feit is en dus niet meer over de lippen van de beleidsmakers rolt, een muilkorf dragen. WO III. Dat is wat begonnen is.
Ik heb het lastig met conspiracy theories, maar ik zie wel dat het niet anders kan dan dat het zoiets is. Als je voor jezelf kan denken en een keer op zoek gaat naar de ware cijfers, de niet-gemanipuleerde cijfers, kan je niet anders dan besluiten dat er meer achter zit. Ach ja, we zitten er maar schoon mee. En het stelt me zeer teleur dat zo weinig mensen in opstand komen! Dat is natuurlijk wat men wil, en dat bereikt men door een politiestaat in te voeren.
Het is dus mogelijk dat ik effectief emigreer op een dag. Het is mogelijk dat dit gedoe ertoe leidt dat ik een bocht van 180 graden maak. Dat is mogelijk. Maar voorlopig hou ik het op nieuw werk zoeken. Hoewel ik nu meer dan ooit wéét dat salsa en de latin cultuur écht belangrijk voor mij zijn. En dat een boerderijtje ten noorden van de landsgrens, met wat plekjes voor tentjes en het aanbieden van workshops op dit moment de grote droom is. Wie weet...a saber....
Ik ging hier mijn hart komen luchten. In mijn ziel laten kijken. Dat deed ik uiteindelijk niet. Ik verklapte alleen maar een geheim. Het loopt gewoon te hard door elkaar en ik weet eigenlijk zelf niet waar het begon en waar het zal eindigen. Maar ik zeg wel met enige trots: Ik heb mijn eerste sollicitatiebrief verstuurd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten