180° graden ?

 

Vandaag ging ik nog eens op bezoek bij Elzy. Telkens breekt mijn hart. Daar zit ik dan: plexiglas, mondmasker, typend op mijn gsm... Ik besefte vandaag dat 11 maart waarschijnlijk de laatste keer was dat ik Elzy aanraakte voor ze sterft. Wat een mensonwaardig einde. Wat een mensonwaardig leven. Dit leven is geen leven meer.

Ik weet dat velen mij te extreem vinden. Maar ik weet ook dat velen in alle eerlijkheid mij toch ook begrijpen. Hoewel begrip niet genoeg is. Neen. Dit kwam ik niet doen. Ik kwam over Elzy schrijven. Al gaat de titel over iets anders. 't Is moeilijk. 't Gaat niet goed. Dat ik binnen de 48 uren terug hier zit, zegt genoeg.

Een troost is dat Elzy dementie heeft. Daardoor beseft ze niet hoe lang dit al bezig. Ze beseft niet dat ik maar weinig op bezoek kom. Ze beseft niet dat ik altijd maar een half uur blijf. Haar eigen behoefte, naar toilet gaan, is het enige dat telt. Ze vergeet telkens weer waar we het over hadden. Ik typ dat ik ander werk zoek, drie tekstjes later vraagt ze hoe het op school gaat. Even later komt het wel eens terug. En dan komt de vraag of ik ontslagen ben. Hmmm.

Het breekt mijn hart. Ik zat daarnet naar mijn ring te kijken. Mamie haar ring. En ik bedacht me, voor de zoveelste keer, dat ik zo blij ben dat zij dit niet hoeft mee te maken. Dit is geen menswaardig leven. Er is niks mis met natuurlijke selectie. Zelfs ethisch is daar niks mis mee. Survival of the fittest. Dat is altijd al de bedoeling geweest.

Ik kwam een vacature tegen ver weg van hier. Daarover gaat deze titel. Sieglinde zegt dat het goed is om dingen te onderzoeken. Want zonder zo'n onderzoek, blijf ik er toch maar in vasthangen. Dus morgen zal ik eens bellen, na een schriftelijke voorbereiding (waarschijnlijk). Neen. Het gaat niet beter zijn daar. Dat was het niet, dat is het niet. Verplichte test, 12 uur per dag niet uit huis mogen, buiten gaan met een mondmasker,... dat is niet beter. 

Maar het zou wel verklaren waarom ik weg ga. Ik weet het nochtans. Ik wil ergens voor gaan. Ik vind taal belangrijk. De school vond dat nooit. Ze maakte het 'belangrijk', omdat ze er uurtjes voor kreeg. Doch, in de kern vindt ze het niet belangrijk. Ik creëerde zelf kansen en uren. En dan nog worden me die ontnomen. Dat is de reden dat ik weg ga.

Ik weet dat sommigen het zullen zien als 'Fie krijgt haar goesting niet'. Dat klopt ook wel. Maar eigenlijk heb ik het heel helder voor mezelf. Mijn goesting heeft betekenis. Mijn goesting draagt bij tot een hoger doel. Het gaat niet om mijn goesting. Het gaat om een gebrek aan visie. Iedereen wil wat, iedereen doet maar wat. Geen eensgezindheid. Veel concurrentie. Dat kan toch niet de bedoeling zijn, in een job die maatschappelijk relevant hoort te zijn?

Je belde mij, midden in onze enige wandeling in Groningen. Ik belde je nog niet terug. Wat kan ik zeggen? Wat kan jij zeggen? Je ging zelf ook weg. En toen was het schip zelfs nog intact. Nog geen ijsbergen geraakt, geen te ondiepe wateren. Bovendien ben ik nog heel emotioneel. Half-juni-emotioneel. Want ik kon niet opladen.

Opladen is veel mensen zien. Opladen is veel gaan dansen. Opladen is mezelf vrij voelen. Ik ben leeg. Ik schrijf en schrijf en schrijf. Ik hoop telkens dat het me iets opbrengt. Een inzicht. Een signaal. Tot hiertoe blijf ik gewoon schrijven. Geen signalen, geen inzichten. Gewoon verwerking van al die emoties.

Het rouwproces is niet evident. Want al voelde ik me regelmatig ondergewaardeerd, ik heb me ook geliefd gevoeld. Het doet pijn om sommigen achter te gaan laten. De mensen die wél mee zijn. Helaas behoren die, net als ik, tot het plebs. Is een beleidsfunctie dan toch iets voor mij? Ik denk van niet. Ik denk dat ik een beleid nodig heb dat me ziet. Een beleid dat me waardeert. Een beleid dat blij is met wat ik doe, met mijn ideeën.

Loopbaanbegeleiding. Ik mag het niet uit het oog verliezen. Maar nu is het even niet aan de orde. Nu is het even vollen bak solliciteren. Lastig, zo blijkt. Vandaag mijn derde brief verstuurd. Dat kostte me al meer moeite. "Ik ben het al beu", zei ik tegen Chris. 't Is zo, ik héb werk. Sieglinde wees me er vandaag op dat ik vooral dien te onderzoeken. Waar liggen mijn noden? 

En dan komt, met de nodige emotie, de droom van de workshops bovendrijven. Ik begrijp heel goed waarom Fanny besloot om zelfstandige in bijberoep te worden. Ik begrijp het helemaal. Het is heel logisch dat ze gaat doen wat haar passie is. Mijn passie is 'latin', kort gesteld. Latin dansen, de Spaanse taal, cocktails misschien ook wel (oeps). 

Moet ik daarvoor naar ginder? Neen. Hier kan het ook. Het kan. 't Zal alleen niet zo simpel worden. Niet naast de schoenen gaan lopen, en zo. Spaans leren via dans. Dat vind ik nog wel interessant. Ik vind dat. Maar is daar een markt voor? Jep, ik ben luidop aan het dromen. Brainstormen heet dat, of zo. Sociaal contact en sociaal dansen. Dat is belangrijk.

Ik heb spijt dat ik zaterdag niet ging dansen in Oosterhout. Ik wíst dat ik het had moeten doen hé! Want deze week zijn er kortbij geen feestjes. Dan toch maar een weekendje Den Haag boeken? Dansje placeren en nadien met gelijkgestemden op Malieveld samenkomen? Damn. Binnen een week zit mijn eerste werkdag er al op. Ik ben er zo niet klaar voor. Niet voor dat, niet voor iets anders. Ik wil terug normaal!