brainwashing

 

Ik besef heel goed dat je in deze tijd in twee richtingen gebrainwasht kan worden. Ik weet zelfs dat ik gebrainwasht ben door het "anti-kamp". Of hoe je het ook wil noemen. Nu ja, gebrainwasht. Wie me kent en diegenen die de voorbije 13 maanden gaan teruglezen, zullen ook wel zien dat ik al van in het begin een eigen mening heb. Die mening is niet veranderd. Ze is versterkt, dat zeker. Versterkt door de nieuwsfeiten die niet in de msm verteld worden. Versterkt door eigen opzoekingswerk.

Eigen opzoekingswerk dat me bijvoorbeeld dit weekend leerde dat we vanaf middernacht alle maatregelen beschreven in het MB van 28/10/2020 mogen laten varen. Het heeft lang geduurd, maar het is eindelijk zover! Ik weet dat. Ik weet dat, maar weten de horecaondernemers dat ook? Als ik een eigen horecazaak had nu, ze zou verdorie openen! Alleszins: vanaf vanavond hoeven we niet meer gebukt te leven onder die autoritaire avondklok, die eigenlijk sowieso al niet grondwettelijk is.

Dat gezegd zijnde.... Ik ben ook gebrainwasht. Dag in dag uit word ik geconfronteerd met "de andere zijde". Jawel, intussen heb ik mezelf ingedeeld in 1 van de 2 kampen. Want zo gaat dat, in zo'n zieke maatschappij. In ieder geval, ik word dagelijks geconfronteerd met die andere kant. De mensen die zo bang zijn, of zich alleszins zo uitlaten. De mensen die geloven dat al die maatregelen zinvol zijn. Die mensen die zich blijkbaar weinig tot geen vragen stellen bij het totalitaire regime.

En dat laat z'n sporen na. Zo had ik hier thuis een discussie omdat Chris zijn broer zou bezoeken terwijl diens dochter net getest was. Ze had geen symptomen. Binnen mijn/ons geloof, is er dus niks aan de hand. Maar als je dagelijks uitspraken hoort zoals Ze zouden beter in de hele lagere school mondmaskers verplichten; Ik heb dagelijks het gevoel dat ik voor een vuurpeloton sta (leerkracht secundair dan nog) dan heeft dat een impact. Helaas. Ik ben evenmin ongevoelig voor de brainwashing.

Dus dat weekend bleef ik thuis, en ging Chris tóch naar z'n broer en diens dochters. 't Is niet dat ik Chris nadien meed. Ik had er eigenlijk behoorlijk veel last van. Want ik geloof niet in dat ziek worden 'door' anderen. Ziek worden gebeurt als je dat nodig hebt.
Daar heb ik al discussies over gevoerd hoor! Mensen die familieleden verloren aan kanker, kunnen die uitspraak niet plaatsen. Toegegeven, ik weet niet of het ook voor kanker geldt. Maar zo'n virus, zoals griep en een verkoudheid, daar geldt het alleszins wel voor.
Ziekte komt van binnenuit. Je wordt ziek als je dat nodig hebt. Je wordt ziek wanneer je weerstand te laag is. 

Kanker. Dat loert om de hoek voor mij. Ongetwijfeld. Covid mogelijk ook, eigenlijk. Want ik zorg niet meer voor mezelf. Ik probeerde het nog enigszins. Maar het is voorbij. Sinds twee weken is er iets vreemds bezig in mijn hoofd. Ik wil het niet allemaal op de brainwashing steken, maar het zit er ongetwijfeld voor iets tussen.

Ik ben het niet waard. Dat is de gedachte die alles overheerst. Want als je al 13 maanden alleen maar goed bent om te werken, is dat wat je hoofd misschien wel begint te geloven. Want werken, dat is het enige dat ik mag, dat is het enige dat toegelaten is. En intussen geloof ik het zelf. Ik geloof dat dat het enige is dat nog telt. 

Ik kijk op naar de mensen rondom mij die plezier hebben. Ik kijk op naar de mensen rondom mij die voor zichzelf kunnen zorgen. Blijkbaar hebben zij iets (gedaan) waardoor ze dat verdienen. Maar ik verdien het niet (meer). Ook niet als ik mijn job goed doe. Ook niet als anderen me zeggen dat ik mijn job goed doe. Ook niet als anderen me zeggen dat ik ook recht heb plezier.

Neen, het mag niet. Ook niet wanneer ik een compliment krijg over mijn werk. Want die krijg ik eigenlijk vaak in deze job. Heel fijn, echt waar. Omdat het zo hoort, zeg ik dat. Want ik voel het niet. Complimenten komen niet binnen. Daar begon het allemaal mee. Ik die ontkennend praatte over complimenten en Sieglinde die zei dat ik moest leren om de complimenten te voelen. 

Neen, dat lukt niet. Sterker nog, intussen kwam dus bovendrijven dat ik het niet waard ben. Ik ben het niet waard om plezier te beleven. Ik ben het niet waard om voor mezelf te zorgen. Ik ben het niet waard om zorgeloos door het leven te gaan.Ik ben het niet waard om mezelf te zijn. Ik ben het niet waard om mezelf te tonen. 

Mezelf tonen, het mag niet meer. Mijn hersenen verzinnen een neus, mond, tanden, wangen en een kin bij anderen. Dat beeld klopt nooit. Dus dat is wat anderen ook met mij doen. Niemand vindt me nog mooi. Want dat ben ik niet. Men ziet enkel een gerimpeld voorhoofd en haar dat naar alle kanten steekt. En ogen met gigantische wallen. Wallen van niet moe te zijn. Wallen van verveling. Wallen van te huilen.

En zelfs als ik die stomme vod afzet, ben ik niet mooi meer. Want ik kom nog steeds 1 kilo per maand bij. Jawel, de teller staat op 13 kilo. En jawel, tegen dat deze shit voorbij is, kan je mij met een takel uit ons huis komen halen. De kans is reëel. 

Dat we onszelf zoveel ontzeggen, merken mensen regelmatig op. Ja, dat klopt. Maar dat we onszelf niet zijn als we onszelf die dingen toch toelaten, dát primeert voor ons.

Dus inderdaad, wij gaan nog steeds niet naar de winkel. Wij komen nog steeds niet op plaatsen waar je de boerkawet moet schenden. Nu ja, ik wel natuurlijk. Ik vraag me af of ik het had kunnen tegengaan, dat werken met een mondmasker. Ook dat was deel van het proces denk ik. Het proces van brainwashing of het proces van evolueren naar totalitarisme. Eerst hebben ze mij een tweetal maanden thuis gezet, mij laten afzien, mij laten ervaren dat dat thuiswerken als leerkracht eigenlijk niet kan...om me dan als beloning terug te laten gaan, mét mondmasker... Jawel, het was deel van het proces.

Kinderlijk/Menselijk instinct zei me "gewoon doen, lesgeven is wat je wil doen". Zoiets. En toen zat ik gevangen. Vijf dagen per week mezelf niet mogen zijn. En dan twee dagen bekomen, vooral niet ontspannen, want dat mag niet hé. Vooral rusten, rusten tot vervelens toe.  

Hoe kan ik nog zoveel slapen? Dat vroeg ik aan Sieglinde. Ik kan toch niet meer moe zijn? Ik doe al meer dan een jaar niks! Dat is niet moe, antwoordde ze, dat is verveling. Inderdaad, verveling. Verveling waardoor ik nieuwe verslavingen zoek. Suguru's invullen alsof mijn leven ervan afhangt. Dat is de nieuwst verslaving. Puur tijdverdrijf. Er is niks anders. En de andere dingen, die verdien ik sowieso toch niet.