El futuro es indeciso.

 

November vorig jaar. Net voor de herfstvakantie crash ik. De maatregelen waaronder we op dat moment al meer dan 18 maanden gebukt leven, worden opnieuw strenger. Na een maand van minder mondvodden, kan ik dat niet aan. De vakantie brengt me er misschien terug bovenop...? Dat blijkt uiteindelijk niet zo te zijn en nog eens een dikke week later, stop ik met werken.

In die herfstvakantie lees ik op Vrijspreker een artikel over een vrije gemeenschap die wordt opgericht in Honduras. De combinatie van vrijheid en mijn tweede vaderland in één zin doen me de tekst aan Chris bezorgen. Chris post daarop een reactie op het artikel. Een dag later maken we online kennis met Marnix.

Vanaf dat moment bellen we bijna wekelijks met een groep vrijheidslievende en -zoekende mensen. Libertariërs. In de kerstvakantie rijden we naar Zwolle voor een eerste fysieke meeting. Daar besluiten we een eerste expeditie te doen op zoek naar een geschikte woonplaats om een vrije commune op te richten in Europa.

In januari ga ik met Marnix voor één week naar Galicia, Spanje. Een goed moment om te gaan, naar mijn gevoel: het is winter en er gelden strenge regels daar. Strenger dan bij ons. Zeker in Galicia, de strengste regio van Spanje (tot op vandaag zelfs). Onze expeditie is een succes voor mij. Ik ontdek dat het wel degelijk winter is, maar dat je overdag toch eventjes in T-shirt in het zonnetje kan zitten. Seizoenen, check! Want die heb ik toch nodig, ook al hou ik niet zo van de korte dagen in de winter. We ervaren ook het grootste deel van de tijd dat we vriendelijk geholpen worden door anderen, ondanks we niet meedoen aan de hectiek en ons gezicht niet bedekken. We vinden verschillende dorpen die aan onze voorwaarden kunnen voldoen, maar een week is natuurlijk kort om effectief iets te bewegen.

Maart. Stemmen gaan op om rond Pasen opnieuw richting Galicia te trekken. Ik wil wel gaan, want het zou mooi zijn om er in elk seizoen eens te komen. Er beweegt veel op dat moment, zowel in mijn eigen leven als maatschappelijk. Want in dezelfde week dat ik voor het eerst in mijn leven een begrafenis plan, bezoek ik mee een huis dat onze nieuwe thuishaven zou worden in België én beslis ik om opnieuw naar Spanje af te reizen.

In Semana Santa zijn we in Spanje, met vier: Marnix, HJ, Chris en ik. Er komt ook nog een koppel af uit Portugal voor enkele dagen. We bezoeken opnieuw de dorpen die we drie maanden eerder al vonden. Met dat verschil dat niet alle dorpen echt leeg zijn deze keer, gezien de vakantieweek. Dus we vorderen weer wat, eigenlijk. Maar opnieuw, een week is kort om echt iets in gang te zetten.

Half juli. Marnix laat weten dat hij opnieuw naar ginder gaat in augustus, met zijn gezin. Iedereen welkom uiteraard. Ik twijfel, want elk seizoen gaan zou mooi zijn. Echter, intussen besloot ik een jaar niet te werken en dus geen inkomen te hebben, dus weer minstens 1000 euro spenderen hieraan, lijkt me niet zo'n goed plan. 

Marnix is nog steeds daar en maakt heel concrete vorderingen. Zo'n vorderingen zelfs dat we een eerste mogelijkheid hebben om ons dorp te beginnen kopen. Jawel, er zijn prijzen genoemd.  Zou ik ook afreizen? Willen we dit nog? Is dit wel het moment? Wat kan er financieel? Wat met ons favoriete dorp?

Het mag duidelijk zijn dat het weer veel stof tot nadenken geeft. Ik ben nog steeds in twijfel om ook naar ginder te rijden. Of vliegen, nu het nog kan. Maar dan zit ik daar vast, dus dat is niet echt een optie. Feit is, toen ik besloot om verlof zonder wedde te nemen, dat ik dacht dat ik (een deel van) die tijd in Spanje zou doorbrengen. Niet zo realistisch qua timing, achteraf bekeken. 

Feit is ook dat er momenteel zoveel "vrijheid" is, dat dat het nadenken over bemoeilijkt. Anderzijds komt de herfst eraan... en ik zou willen dat ik het mis heb, maar ik vrees een herhaling van de voorbije twee jaren. Echter, daar wil ik nu niet over nadenken. Plus, er zijn dingen blijven bewegen in mijn eigen leven en wereld.

In de vrije periode die we nu beleven, begon ik een andere toekomst uit te tekenen. De angst voor geen inkomen heeft m'n droom om salsales te geven tot leven gebracht. In kinderschoentjes weliswaar, maar ik had wilde fantasieën. Spanje maakt daar nog deel van uit, maar ergens onder vele lagen van "eerst dat en dat en dat in België". 

Momenteel zijn al die dromen en verhalen in mijn hoofd onmogelijk geworden. In één klap dien ik alles opnieuw te hertekenen: mijn vriendenkringetje, mijn woonplaats(keuze), mijn relatie met mijn schoonfamilie, mijn salsalessen en dan vooral de locaties. Het laat nog maar eens zien hoe onzeker de toekomst is.

Niks nieuws of onbekend, hoor ik sommigen denken. Klopt. Maar als je mij kent, weet je dat ik graag controle heb over situaties. Springen in het diepe door een jaar niet te werken, is al heel wat voor mij. Akkoord gaan met een verhuis binnen België naar een andere provincie, op een uur van alles wat me bekend is, is al heel wat voor mij. Eerlijk en open praten over mijn angsten en onzekerheden, is al heel wat voor mij. Niet dat ik dat al echt kan.

Ik schrijf ontzettend veel de voorbije weken. Hier, maar nog meer in mijn boekje. Dat verkleurde boekje, afgegaan door de zon, omdat ik het jaren aan de kant liet liggen. Ik laat al eens iets lezen aan een ander, uit dat boekje. Omdat ik al schrijvend de dingen net iets beter kan verwoorden en door de emotie aan de oppervlakte geraak.

Vandaag is dit mijn eerste schrijfsel. Omdat het hier wel heel negatief klonk de voorbije weken. Want ja, ik ben kwaad. Nog steeds. Ondanks pogingen om het los te laten, om de deur op een heel kleine kier te zetten. Te diep en te zwaar, dat schreef ik eergisteren. Ik liet Chris het lezen. Want hij lijkt niet te willen zien hoe diep mijn pijn is om al wat ik verloor in één klap en hoe zwaar de opdracht is die hij mij geeft.

Misschien verandert het iets tussen ons. Hij heeft me uitgelegd welke verliezen hij lijdt door de situatie die zich momenteel afspeelt. Natuurlijk wint hij hier ook niks bij. 't Is een verliespost, letterlijk voor hem. Los van de emotie. Hij erkent wel dat ik waarschijnlijk dieper gekwetst ben. Beetje bij beetje benoem ik wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Beetje bij beetje ontdek ik het zelf, door te schrijven. En beetje bij beetje verwerk ik al die dingen die het voorbije half jaar op mijn pad kwamen. Want 't is niet niks.