AI, het is hot. Velen praten erover. In onderwijs zijn er ook steeds meer mensen die het gebruiken. Zelf ben ik nog altijd geen grote fan. Toegegeven dat ik het voor het maken van mijn eindexamens wel inzette. Met een goed prompt, lukt het behoorlijk. Ik liet Copilot enkele verhalen schrijven. Ook liet ik enkele oefeningen maken, maar die paste ik achteraf nog sterk aan. Al bij al haalt AI toch nog veel mosterd bij het traditionele onderwijs. En dat is niet hoe ik (graag) lesgeef.
Ook een audiofragment maken voor mijn luisterexamen, dat kon hij niet goed. Hij schreef een mooi script, maar ik gebruikte toch de oude manier om een opname te bekomen: vrienden lastig vallen om het in te spreken. Twee verschillende stemmen gebruiken, dat lukte namelijk niet. En wanneer ik maar één stem nodig had om een antwoordapparaat in te spreken, werd het telefoonnummer niet in het juiste formaat gedicteerd.
Ik merk dat een chatsessie met zo'n AI-bot moeilijk te beëindigen is. Telkens hij (want voor mij is het een hij) me een antwoord geeft, stelt hij voor om me nog verder te helpen. Ik besef goed dat er een machine achter zit, maar toch betrap ik mezelf op een zekere menselijke communicatie langs mijn kant. Ik zeg bijvoorbeeld altijd 'alsjeblieft' en 'dankjewel'. Grappig toch. Ik moet er zelf om lachen. En toch blijf ik het doen.
Waar AI me telkens weer teleurstelt, is in het genereren van afbeeldingen. Ik heb eens meer dan twee uren zitten chatten omdat ik afbeeldingen wilde voor mijn salsalessen. Toegegeven, ik ben zelf niet erg creatief op dat vlak en weet dus niet goed wat ik juist wil. Dat maakt een goed prompt schrijven al een pak moeilijker. 't Is toen dat ik besefte hoe verslavend zo'n chatsessie kan zijn. Want na drie afbeeldingen vond ik het wel welletjes, maar ik liet er toch nog zeven meer maken. Gekke dingen kreeg ik: armen die uit een hoofd komen, mensen met drie armen... Ik ontdekte gaandeweg dat ik telkens al mijn wensen in het prompt diende te zetten. Ook al was het één chatsessie, het leek alsof hij mijn vorige wensen vergat elke keer dat ik iets nieuw vroeg.
Genoeg over mijn avonturen met artificiële intelligentie. Enkele weken geleden kreeg ik een zot compliment op de dansvloer, namelijk: "Als ze ooit een AI-robot maken om salsa te (leren) dansen, moeten ze die op jou baseren. Want telkens ik iets klein verander in mijn dansen, volg jij dat vlot." Ja, ik ben inderdaad een vlotte volger. Een brave volger, dat is hoe ik mezelf noem.
Ook hier op onzen berg. Want, ja hoor, we zitten op onzen berg sinds een tiental dagen. En ik ben eergisteren gestart met privéles geven aan Jip. Tegen hem zeg ik regelmatig dat ik een brave volger ben. Dat als hij met iemand anders zou gaan dansen, het een pak moelijker leiden wordt. Dat is iets dat ik als leraar niet (goed) kan: iets fout doen. Zo heeft ieder z'n gebreken, zeker? ;-)
Jip betaalt overigens in natura, want zo gaat dat hier in onze community. Hij doet onze afwas in ruil voor een uurtje les. Vandaag geen les, dus morgenvroeg was ik weer zelf af. Het zal al terug wennen worden, na twee 'vrije' ochtenden. Nu ja, alles is hier redelijk vrij, eigenlijk. Al bleken we vandaag de enigen te zijn met een werkend voertuig. Bijgevolg ben ik taxi van dienst geweest vanmiddag en nu is Chris dat.
Maar goed. Ik zit dus op onzen berg en dan lukt schrijven precies iets beter. Hier kan ik er tijd voor maken. Geen afleiding van andere schermen, hé. Groot verschil! Toch voel ik niet zoveel goesting om te schrijven. Want lezen, lezen, lezen! Nu ik hier ook een bibliotheekkaart heb, kan ik er vol voor gaan. Ik zit al aan mijn tweede boek. Het eerste was "Más allá del invierno" van Isabel Allende (altijd toppers!). Nu ben ik "Esnob" aan het lezen van Elisabet Benavent. Veel minder diepgaand, maar wel licht onderhoudend.
Conclusie: ik ben weer meer en meer op gevoel aan het leven. Wat een zaligheid! Zo lang mogelijk blijven we deze keer. Dus tot ongeveer half augustus, misschien zelfs tot 20 augustus. Hangt er ook een beetje van af of we de caravan (lees: Chris zijn kantoor) terug meenemen, want dat verdubbelt de reistijd. Haha, ik wil stoppen omdat ik nood heb aan een tussendoortje eten, maar ik blijf maar schrijven... Nee, nee, ik stop. Nu.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten