Binnen een week zijn we waarschijnlijk nu on the road. Ergens halfweg Frankrijk of zo. De caravan gaat waarschijnlijk terug mee naar België, dus wachten ons opnieuw een 50-tal uren reistijd. Ik wil altijd maar komen schrijven, maar het komt er niet van. Ik ben hier gewoon. Met (veel) ideeën. Ideeën die niet ten uitvoer geraken. Ik ben.
Waarover ik zoal wil schrijven:
- Belgisch-Nederlands, want ik kan er echt een boekje mee vullen; wat ik helaas niet deed.
- Bosbranden en wat dat betekent op onzen berg.
- Geen centimeter, zelfs geen millimeter, vooruit geraken wat betreft eigenaar worden.
- De nachthemel: vallende sterren, de melkweg, geen perseïden dit jaar.
- Shoppen, kledingmaten, kledij achterlaten.
- Dieren: jabalís, corzos, arañas, wandelende tak, eekhoorns, rupsen, moscas, sapos, ranas,...
- En dingen die me nu even ontglippen. Want ik ben ook aan het wachten tot het water voor de pasta kookt. Of is dit ook een onderwerp? Ongetwijfeld. Het eeuwige vertragen.
- En ah ja: San Vitoiro. En San Lourenzo misschien ook.
- Hmmm...we doen hier niet veel. We zijn hier. Maar we maken toch wel wat mee. Of zo.
- Op pensioen gaan. Jeezes... Ik blijf dat hier maar aanvullen. Afspraak met mezelf: gewoon aanvullen al wat je te binnen schiet. En dan zie ik wel hoe ver ik geraak, of wil geraken.
- Chris die weer uit pensioen overweegt te gaan.
- Wind en hoe ik toch een beetje bang ben dan.
- Dagelijkse festivals die dan misschien toch niet zo dagelijks zijn. Tot augustus.
We kochten een nieuw kookstelletje voor deze vakantie. Eéntje met twee pitjes. En een grotere gasfles. Want die kleine wegwerpbusjes, dat was te veel gedoe. Om de twee à drie dagen hadden we een nieuwe nodig. Kostelijke zaak. Het gasstel dat we kochten is niet duur. De reviews waren oké. Hier en daar las ik wel over moeilijk water aan de kook krijgen. En dat ervaar ik regelmatig. Veel gas verbruik je zo. Al heb ik intussen ontdekt dat je pasta, rijst en quinoa ook wel zacht krijgt met warm water.
In ieder geval, vanavond eten we pasta. De saus maakte ik gisterenochtend. Het idee was om gisteren te gaan shoppen en dan was het eten voor 's avonds al klaar. Maar hier staan we op rond 10 uur, was ik af, ontspan ik een beetje (of maak ik pastasaus), lunchen we. En gisteren volgde dan nog een douche in onze zalige buitendouche. [Jawel, wij douchen hier met zicht op het bos dat hopelijk ooit het onze wordt!] Dus tegen dat we in Lugo waren (een goed uur rijden), was het alweer 17 uur. "Dan pas beginnen shoppen?" hoor ik je denken. Jawel. De winkels zijn tenslotte open tot 22 uur.
Wij naar Lefties. Ik noem het de Spaanse Primark. Bleek deze Lefties toch net drie keer kleiner dan wat ik verwachtte, dus was het een povere trip. Dan toch maar de echte (uhu) Primark. En de C&A, want dat hebben we niet bij ons hé. En (sfera). -- Dat je dat zo schrijft, daar kan ik niks aan doen. In ieder geval, we shopten. Of ik tevreden ben van de trip? Ho...pak van wel. Ik weet het niet. Ik mis nog wat leuke dans-outfits. Maar kom, ik heb wat blousejes gekocht die passen. Dat is ook veel waard. Ik met mijn te grote kledij.
De bedoeling is dat ik even door mijn kleerkastje hier ga om wat kleren in een tas te steken voor de container. Want dat kennen ze hier ook. Echter, vandaag voelde ik me wat 'mwhèè', dus is dat er nog niet van gekomen. En zo tikken de dagen voorbij, vliegen ze voorbij eigenlijk. Ik kan amper geloven dat we hier al een maand en een week zijn. Al bijna tijd om terug naar huis te keren. Ik heb er zó geen zin in.
Ik heb geen zin in gaan werken. Nah. Ik weet dat ik er goed in ben, in dat lesgeven. Ik weet ook dat ik er plezier uit haal. Maar voorlopig heb ik er écht geen zin in. Ook niet in salsales geven. Al hangt dat er al langer. Maar ik heb besloten om het nog een jaar te doen, dus kom...dan doe ik dat, zeker (?). [....pauze...] Ik heb enkele dagen geleden ook besloten om met pensioen te gaan eind komend schooljaar. Jawel, dat lees je goed. Elf jaar samen zijn met een man die helemaal gelooft in fire, heeft me hier gebracht.
Ik weet dat ik er niet ben. Verre van. Nog geen kwart ver. Maar ik voel dat tegen mezelf zeggen "na dit jaar stop ik weer voor een jaar", niet werkt. Een jaar is zo om. Dus nu noem ik het pensioen. Niks staat vast, toch? Niks is voorspelbaar, niks is te plannen. En ik verlang echt naar hier op de berg zijn voor veel langere tijd. Nu waren we hier het dubbel van de tijd van vorig jaar, en toch was het weer zo om. Bovendien pik ik precies véél te weinig mee van dat Spaanse leven hier. Er zijn bijna dagelijks festivalletjes, maar ik blijf op mijn berg. Op zich niks mis mee. Echter, ik heb zo'n gevoel dat dat ook is omdat ik in mijn achterhoofd toch vooral uitgerust wil geraken om weer tien maanden te werken. Zoiets.
Vorig jaar was ik na twee weken echt uitgerust. De wallen onder mijn ogen waren weg, ik sliep maximaal acht uren en dat was voldoende. Nu stond ik de eerste week nog vroeg op; Daarna kwamen de nachtelijke gesprekken aan het kampvuur; En nu word ik wel eens wakker rond acht uur 's morgens en draai ik me nog eens om. Rond middernacht lijkt het tweede deel van de dag pas te beginnen. Al is dat op mezelf sinds vorig weekend. Alleszins lees ik dan nog lang in bed, of ik tracht vallende sterren te zien. Jups, er zijn muggen vanavond. Noodgedwongen verhuizen...
Geen perseïden voor Fie dit jaar. Ik had er zo naar uitgekeken. Net als naar die volle maan vorige maand. 12 augustus is de beste nacht voor de perseïden. Maar helaas was er geen ster te zien. Dus probeerde ik gisteren, 13 augustus. Ik heb een uur buiten gezeten, boven aan de parking (dat zegt jou natuurlijk niks). Zelfs geen satelliet gezien. En die spot ik normaal heel makkelijk. Wel allerlei gekraak en geritsel gehoord, wat me toch wat onrustig maakte. Dus rond 1 uur ben ik naar de tent gegaan en aan mijn nieuw boek begonnen. Het is het zevende boek deze zomer, denk ik. Ik heb er hier vier ontleend. Morgen tracht ik ze binnen te brengen. Trachten, want de bib is enkel 's morgens open (dat betekent tot 13.30 uur, maar dat is voor mij nog ochtend, en voor de Spanjaarden ook). Ik heb ook drie boeken mee uit de Antwerpse bib. En in het tweede van die boeken ben ik vorige nacht beginnen lezen.
Oké, dieren. Muggen dus. Al valt het heus wel mee. Het leek erger vorig jaar. Maar vanavond toch net te veel. Persoonlijke regel: drie beten per dag. Dus bij twee wordt het tijd om te vluchten. En neen, ik gebruik geen spray. Net als ik bijna nooit zonnecrème gebruik. Niet meer. Deze vakantie slechts twee dagen. Gewoon verstandig proberen omgaan met de zon, en de natuur z'n werk laten doen.
We zagen drie, én twee, avonden geleden een everzwijn in het naar boven rijden. Eén keer vlak achter Lourente, één keer nog voor Lourente, vlak na A Pousa. Ook zagen we een ree op "onze" zandweg. Dat was de eerste keer. Een wolf zagen we nog niet. Noch een beer. Want ja, ook die leven hier. Over de lobo hebben we veel gehoord de eerste weken dat we hier waren. Een ternera (kalf) van O Busto werd gebeten door een wolf tijdens de nacht van 30 juni op 1 juli. En in gesprekken met Manolo en Antonio hadden we het er ook over. Wat beren betreft, zouden er 11 exemplaren zijn in Galicia. Ter info, voor wie het nog niet weet: Galicia is zo groot als België. Maar toch, als je gaat opzoeken waar die beren zijn, dan zijn er wel degelijk in de provincie Lugo. Daar waar wij zijn (ik wil zeggen 'wonen'). Sinds Canada, waar we geen beren zagen, ben ik er meer en meer van overtuigd dat ik er geen hoef te zien in het wild. Ah ja, het zijn wel degelijk bruine beren, die elf stuks.
Eekhoorns-ardillas. Die zag ik hier nog nooit. Ik wilde Antonio ernaar vragen. Doch, vandaag kwamen hij en Pilar op bezoek, al was het una visita express. Marnix kaapte het bezoek, zoals ik al verwacht had. Dus alle gesprekken die ik me had ingebeeld vooraf, verdwenen als sneeuw voor de zon. Bestaat er ook zo'n uitdrukking met assen? Want al ben ik niet klaar met schrijven over diertjes, de assen is toch ook een verhaal.
Bosbranden...als ik van iemand uit België een vraag krijg, gaat het telkens over bosbranden. Of we er last van hebben, of er hier in de buurt zijn. Wel, eergisteren was er één op een zevental kilometer in vogelvlucht. Ik werd 's ochtends wakker van de geur van verbrand hout. Erg gezellig en romantisch in de winter, maar veel minder bij +30 graden. En het regende/sneeuwde assen. Tafel proper maken, 10 minuten later opnieuw vol assen.
Die brand "om de hoek" is intussen onder controle. Gelukkig maar. We hadden toch al besproken wat we zouden meenemen indien we een bevel tot ontruiming zouden krijgen. Je kan maar beter voorbereid zijn, hé. Echter, de heel grote brand (intussen twee branden die elkaar vonden) bevindt zich op 50 kilometer van hier, in vogelvlucht. En ook vandaag ruikt het hier weer verbrand en regent het assen. Er hangt ook de hele tijd een rare wolk in de lucht. Vandaag hadden we urenlang het "gouden uur". Dat prachtige moment waarin de zon oranje kleurt en alles een gouden gloed krijgt. Ja, dat hadden wij nu urenlang. Alleszins geen perseïden voor Fie. Ik ga zelfs geen poging meer doen. Dat maakt me toch alleen maar angstig.
Hopla, terug bij de diertjes. Chique dinges van mij! Het is moeilijk om je iets voor te stellen bij ons leven hier, denk ik (soms). Een prachtige buitendouche, wat eigenlijk niet meer is dan een tuinslang met een sproeikop. Dus de watertemperatuur kies je niet. Soms is het water koud (de eerste keer dat ik de douche gebruikte), soms is het té heet. Zelden is het een ganse douchepartij hetzelfde. En voor de duidelijkheid: een tuinslang met onbeperkte watertoevoer is héél wat! Vorig jaar hadden we geen stromend water op ons perceel (dat nog altijd niet van ons is, nog zoiets om misschien over te schrijven nu, maar misschien ook niet). Bedankt, Jan, om dat te regelen!
In ieder geval. Ons toilet is uiteraard ook buiten, in het bos. Vorig jaar, op het einde van onze vakantie hier, heb ik één keer een 'nummer twee' gedaan. Ik wilde het eens ervaren. Wel, dit jaar ga ik voor alle boodschappen het bos in, sinds de tweede week. Hoe we dat doen? Putje graven na de nummer twee. Zo, dus. Maar, nu komt het...terug naar de diertjes: wanneer het donker is, durf ik het bos niet in. Dom, ik weet het. Ik blijf een vrouw hé.
Doch, af en toe probeer ik het toch. Dan neem ik de befaamde kakklak van Chris (een pet met lichtjes in) en ga ik op pad. Enkele dagen geleden probeerde ik dat nog eens, en op de terugweg trok een lichtgevend iets mijn aandacht. Ik dacht meteen aan een glimworm / vuurvliegje. Maar toen ik er met het licht op scheen, zag ik een veel te dikke spin. Damn. En zegt Chris doodleuk: "glinsterende oogjes zijn spinnen". Okay. Clear.
Wat nog qua diertjes...? De wandelende tak die op een ochtend in onze tent zat, was toch wel heel bijzonder. Vooral omdat onze medebewoners, die hier toch wel veel meer zijn dan wij, nog nooit één zagen hier. Ik heb hem buiten gezet voor Chris wakker was. Ik had te veel schrik dat hij zou verhuizen en ik in België een dode wandelende tak zou terugvinden tussen onze spullen. Ah ja, vleermuizen natuurlijk. En veel krekels en uilen horen we ook wanneer het donker is. Ook speciaal was de pad die voorbij gesprongen kwam terwijl wij aan het kampvuur zaten.
Kikkers zitten er genoeg bij San Vitoiro. Onze koele achtertuin. Een kwartiertje rijden van hier, nog altijd op onze berg, ligt de Capilla de San Vitoiro. Een maand na onze patroonheilige wordt hij gevierd. Dan ben ik al terug aan het werk, weliswaar. In ieder geval, met de hitte hier de voorbije weken, gaan we bijna dagelijks naar daar. Een kabbelend riviertje met een natuurlijke waterval en glijbaan. Bij die waterval hebben we al verschillende dagen een douche genomen. Jawel, letterlijk. Ik neem mijn toiletzak mee en ga er vol voor. Lekker verfrissend! Hoe cool is dat? Wie kan dat zeggen?
Festivals dus. Vorig jaar had ik het gevoel dat er elke avond wel ergens iets te doen was. Nu waren we vroeger hier, en was het de eerste weken vrij rustig en stil. Doch, sinds ons festival, is er inderdaad bijna dagelijks muziek 's avonds. 's Nachts, zouden wij zeggen. Momenteel is er bijvoorbeeld het festival van Monforte, dat duurt van 11 tot 16 augustus. We gingen eergisteren eten in Monforte, en toen wij naar de auto wandelden rond 23.30 uur liep er nog veel volk richting het centrum. Het blijft een cultuurshock, die Spaanse tijden. Vorige nacht stopte de muziek rond 3.15 uur. 't Is niet dat ik er altijd van wakker lig. Al hoor je het wel goed in een tent, natuurlijk.
Eergisterennacht werd ik wakker van felle wind. En dan durf ik niet gaan slapen tot die wind gaan liggen is. Dat was een nacht van 2,5 uur wakker, lezend. Al ging ik ook eens wandelen tot op de parking, om te zien of ik nergens een oranje gloed zag. Dat voelde erg apocalyptisch: felle wind, een soort van grijze lucht en takjes, zand en assen die in het rond vlogen (dus ook tegen je lichaam/benen/in je ogen/...).
Zonder te gaan kijken naar de lijst die ik uren geleden typte hierboven, weet ik dat ik het eerste item (denk ik) nog niet aanraakte. Het had echt leuk geweest om een tastbaar boekje aan te leggen. Want zo gravend in mijn hoofd, komt er altijd veel te weinig. Terwijl we tijdens de nacht van 6 augustus (pre-perseïden) benoemden dat er zoveel verschillen zijn. Okay, here goes: opgevroten-opgevreten; schop onder de kont-{het ontgaat me nu}; zwanzen; ..... Lap, 't is al op. Boekje, Fie! Boekje! Tsja.
Me quedo con los recuerdos. Zonder details, pero bellos recuerdos. Fijne gesprekken, diepgang. Zoals ik het graag heb. Eerlijkheid, openheid, puurheid. Prima, toch!?! Zonder te gaan kijken, wat is er nog? Ah ja, eigenaarschap. Tsja. In het begin waren we moe, toen kwam mama en hadden we er de energie/goesting/tijd niet voor en dachten we ook wel dat we Angel op ons festival zouden zien. Maar een festival óp de naamdag van de patroonheilige bleek toch wat ambitieus... Dus geen Angel op ons festival. En aangezien we zelf de berg niet afrijden voor andere festivals in de buurt...hebben we deze vakantie niet eens de huidige eigenaar van ons perceel gesproken.
Ja, we gingen naar één ander festival. De romería de San Lourenzo. Niet ons ding. Beetje links. Wat ik -in alle eerlijkheid- nog altijd moeilijk vind. Want ik vind mezelf in de kern nog altijd links. Maar toch. Soite, ik ga het niet over politiek hebben nu. Gewoon: het was niet onze scene. En f*cking duur! Ik betaalde 8 euro voor 3 drankjes. Dezelfde bestelling op ons festival zou 2 euro gekost hebben. Wat zeg je dan van links/rechts...? Hé? Uhu?!
Hmmm...ik ga eens kijken naar dat lijstje van mij. Dat lijstje dat ik een drietal uren geleden maakte. Nope, ik hoef niet te kijken. Ik herinner me Chris zijn ont-pensioneren. Ongeveer een half jaar geleden had Chris een gesprek met de bedenkers van OneOption. Chris betaalt om dat programma te gebruiken om te leren traden. Hij zag mogelijkheden tot verbetering qua informatica en zag dat de makers een developer zochten. Dus stuurde hij een mail. Na een gesprek bleek dat de mannen een goedkope Oekraïense werkkracht gevonden hadden (dat is toch wat ik me herinner), dus ging Chris met pensioen. Tot hij een paar dagen geleden een mail kreeg met de vraag of hij nog interesse had.
Ik ken niks van wat Chris doet, maar na al die jaren samen durf ik zeggen dat hij goed is in wat hij doet. Vlak voor onze vakantie werkte hij terug enkele uren voor Galapagos, omdat de Indiërs die in zijn plaats kwamen blijkbaar niet konden wat hij kon. En nu deze vraag uit de USA.
Hij heeft er niet lang over nagedacht, we hebben er niet lang over gepraat. Hij wil het een kans geven, dus gaat hij dat waarschijnlijk doen. Wij, in onze relatie, zijn nu bijna een jaar uit balans. Niet de eerste keer en het zal zich wel weer herstellen. Maar dit is volgens mij al de langste keer. Zo voelt het toch. Een tijd samen op onzen berg heeft het niet opgelost. We hebben verschillende verwachtingen van deze trip, en zelfs met die uit te spreken, verandert er amper iets. Es lo que hay. Denk ik. Lastig. En dit stond niet op mijn lijst. tmi
Lap seg. Ik ben gaan lezen. Ik heb alles in het lijstje minstens aangeraakt. Chique dinges. En gooi ik er nog iets bij waarover ik niet ging schrijven. En nog iets, tussen de lijnen. Zo ga ik niet eindigen hé. Ik kan eindigen met de mot die mee binnen kwam toen ik daarnet buiten ging (veronderstel ik). Beetje irritant, maar geen schade. Dus laten zitten. Die vindt de uitweg wel, morgen of overmorgen of zo.
Is er iets dat ik nog wil doen in de dagen die me resten? Ik denk het niet. Er is veel dat we niet deden. Ik vernoemde Angel. Maar er is ook Frank. Hij leek wat misnoegd dat we hem niet op de hoogte brachten dat we hier waren. Hij kwam zelfs geen afscheid nemen toen hij vertrok op ons festival. Vorige vakantie (in april) nodigden we hem uit voor een homecooked meal.
Misschien wil ik nog meer shoppen. Maar dat is geen must. Er is ook dagelijks dat to-do-lijstje dat ik zelden afwerk. Vandaag bleven liggen: kledij sorteren, opruimen, tent kuisen (voortent vol zand en assen), wasje draaien --AHA-erlebenis: opplooien-opvouwen-- --en er was nog iets hieraan gelinkt, want wasje draaien is heel Hollands, maar het schiet me niet te binnen--. Morgen is er waarschijnlijk naar de bib. Al weet ik niet met wat ik het zou combineren. Ik vind het altijd dom om de berg af te rijden voor één ding... naar de bib, enkele rit = 20 minuten. Soite. Nuestra vida en nuestra montaña. Het zal weer een grote shock worden: auto's horen rijden, vliegtuigen horen vliegen (al horen we die hier soms ook, zeker bij brand...). Geen krekels, geen wind in de bomen,... Als het ons lukt om volgende woensdag op de baan te zijn, kan ik de shock verlichten door nog een weekend Rijmenam. Zoals we dat anders doen. Want van dit naar Antwerpen, die shock is wel echt groot!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten