Er is iets mis met mijn vorige post, en ik krijg het niet opgelost. Maar bij deze: ik weet dat er iets mis is met de opmaak. Dit is zo'n dronken post. Zo'n post die er komt omdat ik dit moment met niemand kan delen. Zo zielig, inderdaad. Het was ons laatste feestje in Penadexo dit jaar. Ja, dit jaar. Want ik had aanvankelijk nog het idee om kerst hier te vieren (en stiekem nog steeds). Maar als ik effectief met pensioen wil gaan, wachten me tien maanden met veel werk.
't Is maar twee dagen verschil, maar de ochtend na m'n vorige post, besloten we om maandag terug naar huis te gaan. Bosbranden...voze lucht...assen... Vanavond is de wind eindelijk gekeerd. Maar wat zijn twee dagen op zes weken? En stiekem kijk ik ook uit naar terug thuis zijn. Als in: gaan dansen.
Bueno. Pues. Ya sé ... más después de la respuesta a mi mensaje hoy. Pero da igual
Ja, het prachtige leven op onze berg was even wat minder. De dichtste brand was op een zevental kilometer in vogelvlucht, maar de grote brand op 50 kilometer heeft het leven hier onaangenaam gemaakt. Ik hou van het buitenleven en slapen in een tent. Ik vind het echt geweldig / zalig.
Maar elke nacht wakker worden van die rook...niet zo fijn. Altijd toch even opstaan om te kijken of er nergens iets oranje te zien is in de lucht. Neen, dat was gelukkig nooit het geval. Maar toch. Zo'n reality check... zoals een mes op je keel krijgen in Honduras. Begrijp me niet verkeerd. Net als ik nog steeds van Honduras hou (ondanks ik nog altijd niet met Ricardo heb gebeld al is dat al een maand hangende), hou ik ook van onze berg. Ons Penadexo. Zelfs al was het niet onze eerste keuze. Soite. Tijd om dit af te ronden.
Tien maanden met veel werk. En dan...voor onbepaalde tijd hier !??! ??
Ik voel toch even wat twijfels. Die rook en die assen waren geen lachertje. Maar kom. Genoeg. De volgende post is vanuit België...raar eind...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten