N O W

 

Minder dan een maand, dat valt mee. Hier en nu. Ik zou ook kunnen schrijven in mijn boekje, wat ik recent terug oppikte. Maar nu, hier en nu, heb ik zin in hier schrijven. Hier en nu. Met dé énige échte versie van Hallelujah op de achtergrond. Of is het de voorgrond? Want het staat luid. Even terug naar die avond aan het kampvuur. Oeps, dat is dan weer niet hier en nu. 

Echter, als ik het gewoon op hier en nu hou, dan hebben mijn weinige lezers er weinig aan. Dat is echt voor het boekje. Goed, den berg. Kampvuur op den berg. Onzen berg. Onze prachtige berg. Ik mis hem. Doch, de berg kwam al twee keer naar hier sinds we terug zijn. Zoiets. Ongeveer.

Jip, Jans zoon, bezocht ons al twee keer hier in Antwerpen. Het begon met zijn idee om eens naar een salsafeestje te komen in België, terwijl hij in Nederland was. Dat deden we, de laatste week van augustus. Hij bleef hier drie nachten. Drie nachten met in totaal negen uren slaap. En nee, dat was geen drie uur per nacht. Want we hebben een pact, al maakten we dat op het einde van die driedaagse. De eerste nacht praten we de nacht door, tot de zonsopgang. Ongeveer, hé. Sowieso tot het licht is. 

Dat begon toen we de eerste keer doorpraatten tot de ochtend: de nacht van ons festival. Op de zon wachtten we niet, want tegen dat die boven de berg uit komt kijken... En ook die hete dinsdag in augustus, nadat we naar Bocadero gingen, babbelden we tot de zon opkwam. 's Woensdags gingen we ook nog naar Bar Brial. Overdag wandelden we in onze buurt en Zurenborg, en aten en dronken allerlei lekkers en (on)gezonds.

Donderdags had ik mijn eerste werkdag en ging hij met Chris naar Limburg. Een heel toffe dag voor Jip: hij reed heen met de Leaf en kwam terug met de Tesla. En in Limburg reed hij met twee moto's. Kort nadat ik thuiskwam van school (en de supermarkt) was hij terug hier en hadden we nog een leuke laatste avond/nacht. Vrijdags wandelde ik hem naar de trein, namen we afscheid tot...en ging ik naar school om te vergaderen.

Op mijn roze wolk. Ik heb een zalige connectie met Jip. Een connectie die ik mogelijk nooit eerder voelde. Het voelt zó natuurlijk. Het is zó puur. Zó mooi. Zó vertrouwd. Klinkt...hé? Ik weet het. Neen, het is vriendschap. Diepe, natuurlijke, pure, mooie, vertrouwde vriendschap. Maar op zo'n niveau dat ik me al stil en later luidop heb afgevraagd of we elkaar zouden kennen uit een eerder leven. We geloven van wel.

In ieder geval, Jan en Jip reden terug naar de berg, ik hervatte het alledaagse Belgische leven. En Jip en ik bleven contact houden. Soms via Telegram, soms telepathisch, soms gewoon voelend. Vorige zondag belden we een keertje: gezellig babbelen, maar toch niet hetzelfde als naast elkaar zitten en praten. Maandag en dinsdag nog enkele berichtjes en dan een korte radiostilte.

Donderdagvoormiddag een berichtje van hem: Dat het m'n laatste werkdag was, hoe m'n week gelopen was, of ik 's avonds ging chillen bij Chris. In de namiddag antwoord ik, met de vraag om 's avonds nog eens telefonisch bij te kletsen. Weliswaar na 21.30 uur, want ik had nog infoavond op school. Net voor ik naar die infoavond wil vertrekken, belt hij me: "Ik zit te denken of ik vanavond langskom, of morgenavond." Huh? Wat? Verwarring alom! 

De verwarring is pas opgeklaard gisterenmiddag, toen hij hier met zijn mooie blauwe Mazda MX5 cabrio aan kwam gereden. Jip is autofanaat, zoals wel meer mannen (ik heb er hier nog zo ene zitten). Hij had wat zitten auto's scrollen omdat hij Jan geen twee weken zonder auto wilde zetten in het tweede deel van deze maand. Hij krijgt namelijk bezoek van vrienden en ze gaan wat rondrijden in de omgeving van Madrid. Maar de auto's die hem interesseerden, waren te duur in Spanje. Dus begon hij in Nederland te kijken. Met het idee van een auto in te voeren, er wat plezier aan te beleven en hem dan te verkopen ter plaatse.

Maandag zag hij dus die Mazda online, dinsdag ging zijn broer(tje -zegt ie altijd, twee jaar jonger) ernaar kijken en die keurde het goed, woensdag zat Jip op de trein naar Madrid en later op het vliegtuig naar Nederland en donderdag wilde hij mij dus verrassen. Gelukt! OMG! Al hou ik niet zo van verrassingen en dat heeft hij ook wel gevoeld. Hij had er ook wel rekening mee gehouden, want aanvankelijk wilde hij gewoon hiernaartoe rijden. Fieuw!

Jip is hier dus voor een blitsbezoek geweest. 22 uren in totaal, om juist te zijn. Met twee uren slaap. Oeps. Tsja, een pact is een pact. Toch als je dat sluit met auti-Fie! Het was mooi. Ik ben tevreden. Al had ik hem liever twee nachten hier gehad. Zodat hij minder vermoeid de baan terug opging. Want nu is hij alweer op weg richting Spanje. 't Is te zeggen, hij gaat halfweg in Frankrijk nog vrienden bezoeken om aan de roestplekken van de Mazda te werken. En dan rijdt hij eind volgende week door richting Madrid, om zijn Bulgaarse vriendin daar op te halen. Wat een leven toch!

Een leven van zijn. Aanwezig zijn. Jip is erg spiritueel. Door hem las ik het boek "The Power of Now", weliswaar in het Nederlands. Het is zijn lijfboek. Niet helemaal mijn ding, maar ik heb er zeker dingen kunnen uithalen. En dat brengt me bij de titel en het woord dat nu heel belangrijk voor me is (geworden). Het is belangrijk en ik wil dat het belangrijk blijft. Zonder wilskracht, dat wel. Want volgens mijn tandarts gebruik ik mijn wilskracht tegen mezelf. Intussen had ik dat zelf ook al uitgevogeld. 

Dus na jaren van dingen leren, nu ik al veel weet, kies ik ervoor om ook echt actie te ondernemen. Zonder wilskracht. Ik focus op mij. Ik eerst. Ik op mijn pad. Ik groei. Makkelijker gezegd dan gedaan, uiteraard. Maar vooral met mildheid. Met vriendelijkheid. Geen wilskracht, wel geloof. Al geloof ik het nog niet helemaal. Maar dat is oké. Het is oké dat dit met vallen en opstaan gaat.

Het belangrijkste is dat ik het observeer. Observeren en aanwezig blijven. Voor mezelf betekent het ook soms doorleven. Echter, doorleven zonder nadenken, zonder oordeel, zonder het te willen begrijpen. Observeren, (aan)voelen. Het doorleven en indien nodig iets veranderen. Als ik het niet kan veranderen, het aanvaarden. Het is wat het is. Es lo que hay. Zonder oordeel, zonder me erin te wentelen. Zijn. Aanwezig zijn.

Beetje te zweverig? Goed mogelijk. Dat had ik ook toen ik dat boek van Eckhart Tolle las. Dat heb ik soms ook wanneer Jip praat. Maar diep in mij voel ik dat het waar is. Diep in mij zit de waarheid. In de wereld rondom mij betekende dat deze week een beslissing nemen die ik al eerder had willen maken: Ik stop met salsalessen organiseren. 

Ik voel weerstand, al een tijdje. Maar het schrijven dat ik weer oppikte, geeft me soms heel heldere antwoorden. Schrijven kort nadat ik 's ochtends opsta werkt het beste. Jawel, soms zet ik zelfs een wekker zodat ik 's morgens nog wat tijd met mezelf kan spenderen. Aan mezelf, zou je kunnen zeggen. Maar het is echt mét mezelf. In stilte. Schrijvend, mediterend, lezend,...

Wat nog? Ik wil de toon niet te veel veranderen. Ah ja, ik ben / we zijn het fysieke Nederlands-Vlaams boekje gestart! Fun fun fun! Voor de duidelijkheid: in die 'we' is Chris ook betrokken. Hij kwam gisteren ook voor dat hoog bezoek dat ons kwam verrassen. We hebben al plezier gehad aan het boekje vorm geven. Leuk herinneringen ophalen en gewoon hard lachen wanneer wij woorden zeggen als zwanzen, lavabo, afwasmachien, miserie, tas ... en hij dingen als naar beneden toe, opvouwen, jeetje, gaaf, dát,... En mezelf erop betrappen dat ik sommige van zijn woorden al overnam. Maar hij even goed: "da's goe". En dan lach ik omdat het nog steeds Hollands klinkt.

Ah ja, het ene ding dat we niet rond kregen in augustus, deden we gisteren: we zijn gaan lopen in Brilschans- en Wolvenbergpark. Leuk om op die manier een stukje van ons Berchem te tonen. Voor de duidelijkheid: ons lopen. En op dit eigenste moment luister ik naar mijn nieuwste playlist op Spotify. Kun je de naam raden? Goeie playlist, ik ben er tevreden over. Hij leidt ook af en toe een beetje af. Bij sommige liedjes wil ik wat blijven luisteren, bij andere wil ik gaan meezingen of dansen. Waarom deed ik dat niet? Ai, ai, hier en nu, Fie, hier en nu.

Vannacht gingen we nog een half uurtje wandelen op de Wolvenberg. Op de terugweg zei ik dat ik bij thuiskomst het ijs uit de vriezer ging halen (zou dat één zijn: vriezer-diepvries of zo...te bevragen, mental note!), de oven ging voorverwarmen en intussen naar toilet ging. Jip: "Hier en nu, Fie". Juist! Dankjewel!

Ik kijk alweer uit naar ons volgend weerzien. Deze keer kwam het er heel snel. Onverwacht snel. Nu weten we het niet. Want zo is zijn leven. En dat is prima. Bewonderenswaardig. Zo kan het ook. Dat staat ons misschien ook nog te wachten. Tipje van de sluier, maar dat nieuws ga ik hier nog niet droppen. Je kan er je hoofd al over beginnen breken. Of ook niet! Hier en nu! En blijf bij jezelf! Jij bent het allerbelangrijkste! Net zoals ik dat ben in mijn wereld, voor mezelf, met mezelf.