Honduran life goes on....

Hier ben ik weer se! Met weinig nieuws eigenlijk. Zoals verwacht was afgelopen weekend saai. Er kwamen wel plannen uit de bus, maar die werden dan later weer geannuleerd. Gevolg: verdriet…zo erg dat ik zelfs even op zoek ging naar een vroegere vlucht terug. Ik ben dat zó beu! Zondagnamiddag ging ik met mijn tío Jorge even op stap, en daarna voelde ik me toch terug iets beter.

Op school gaat ook alles zijn “gewone” gangetje: mijn collega´s vinden het nog steeds belangrijker dat zij een leuke tijd hebben dan dat de kinderen iets bijleren… Sinds deze week heb ik dan ook beslist enkel nog les te geven aan de kleuters die Engels willen leren. Het is te veel geworden van me telkens boos te maken, me ongesteund te voelen, thuis te komen met migraine,… Resultaat is dat er van die twee klasjes een vijftiental kinderen intensief (voor zover dat kan met kids) Engels aan het leren zijn.

Gisteren ben ik nog eens gaan dansen, na alweer een gemiste les vorige week woensdag. ¡Ay, qué difícil! Er is ineens veel vooruitgang geboekt, en ik verlies me dus enorm… Ik ken de namen van de passen niet, en kan dus bijgevolg ook de mannen die moeilijkheden hebben niet meer leiden. Daarbij komt dat het niveau serieus gestegen is: snelle muziek en de opdracht om meerdere passen achter elkaar te realiseren. En dan draait de zaal…! Want bij sommige passen dienen de vrouwen soms vijf of zes keer rond te draaien!

Komend weekend is het carnaval in La Ceiba. Ik heb maanden geleden al beslist dat ik daar niet wil/kan/mag ontbreken, doch daar stelt zich het typische probleem…met wie kan ik gaan? Want zoals gewoonlijk krijg ik weer van iedereen de reactie dat ze misschien/waarschijnlijk gaan, maar dat is onvoldoende voor mij… Normaal gezien dient AFS formulieren te ontvangen voor de reizen die ik maak, doch ik ga me daar toch al iets minder druk in maken, aangezien het mijn laatste weken hier zijn. Jaja, gisteren 10 maanden verjaart! Nog een maandje te gaan! En de laatste loodjes…