Onze held is hier!

Ik heb een leuk weekend achter de rug, toch wat de avonden betreft.  Donderdag ben ik naar het Guamilito gegaan, om de rest van de souvenirs te kopen.  's Avonds heb ik Moni teruggezien.  We zijn gaan eten in een Frans restaurant "Enchante".  Het eten was zalig, net zoals de wijn.  Het enige minpunt: het hoofdgerecht werd al opgediend toen ik nog aan mijn soep bezig was.  Het was heel fijn om Moni terug te zien, en om haar ouders te ontmoeten.  Jammer genoeg is ze gisteren alweer vertrokken, en hebben we geen tijd gehad om een tweede keer af te spreken.

Vrijdag een rare start, met de rit naar de luchthaven.  Het was een raar afscheid van de mama, want we wisten dat we elkaar nog dagelijks zouden spreken via Skype.  Maar toch...haar zie ik dus niet meer terug irl de komende (?) jaren.  Na de middag deed ik niets, enkel wachten tot iemand me verwittigde om uit te gaan.

Ik ben met de tio, Kellyn en Jose Daniel gaan dansen in Karu.  Een hippe club waar we aanvankelijk niet binnenmochten zonder reservatie.  Eigenlijk vond ik het er niet zo leuk, te veel "musica electronica", daarvoor ben ik niet hier.  We gingen al vroeg door (1:00).  Wegens een platte band (de tweede keer in drie dagen), kon Iliana me niet ophalen bij het afgesproken punt.  Ik ben dan noodgedwongen bij de tio thuis mee gaan slapen.  Veel tijdverlies, en 's morgens pikten ze me al op om 7:30.  Weinig slaap...

Zaterdag heb ik overdag weer niet veel gedaan.  Opnieuw gewacht tot iemand me zou uitnodigen om weg te gaan.  Ah ja, ik ben 's morgens wel naar doña Luisa gegaan om mijn kledij aan haar dochter te schenken.  Ze was er heel blij mee.  Om 21:00 werd ik dan eindelijk verwittigd door Jose Daniel.  Niemand anders zou weggaan, maar als ik met twee weg wilde, zouden we gaan dansen.  Zo gezegd, zo gedaan... 

We gingen naar M.poly (Monopoly), een club die opgevat is als een Monopolyspel.  Ik heb me supergoed geamuseerd!  De sfeer was goed, de dj draaide gevarieerde muziek, Daniel en ik heb urenlang gedanst.  Toen de mensen begonnen naar huis te gaan, beslisten we om voort te gaan naar Lua, daar was ik al eens met Iliana geweest.  Helaas was ook daar iedereen aan het doorgaan.  Omdat er nog maar een uurtje ontbrak eer het licht zou worden, hebben we dan beslist om te gaan ontbijten in Dennys.  Ik was thuis om 6:00.

Die dag sliep ik maar twee uurtjes, want ik begon zenuwachtig te worden voor wat die avond komen zou...  Ik ruimde wat op, maakte mijn koffer voor Cuba, en wachtte ongeduldig af...  We maakten een rotulo met volgende tekst: "Onze held is eindelijk hier!  We love you Vincent."  Vincent had er tenslotte zelf om gevraagd, als grap weliswaar, maar wie vraagt die krijgt ;-).  Om 19:30 konden we dan eindelijk knuffelen, na vier weken.  Hij was ontzettend moe, sprak nog minder dan anders, maar is wel pas om 23:00 gaan slapen.  En nu is het maandagmorgen, en gaan we de laatste dingen voor Cuba in orde brengen, want morgen is het zover!  Ik weet niet of ik van daaruit ga bloggen, dat valt nog af te wachten...  Maar we stellen het dus nog altijd heel goed he!