en dan...

Zo trots op mezelf, weer een dag doorgekomen, 'overleefd'.  Telkens ben ik dan zo trots.  Want sommige dagen kosten meer moeite dan andere dagen.  Er zijn zo van die 'mijlpaal'-dagen, en vandaag was er zo één.  Pinkstermaandag is een 'mijlpaal'-dag.  Ik deed het goed.  Ik ging met mijn mama naar Antwerpen, we kuierden langs winkeltjes, de Sinksenfoor en stopten tussendoor voor een drankje op een heet of nat terras.  Allemaal heel gezellig.  Maar heel vaak dacht ik aan...

Toch deed ik het goed.  Ik deed het goed, zó trots was ik.  Na nog een etentje in Boechout, ging ik naar mijn dansles.  Anders dan anders, geraakte ik niet ontspannen.  Het was een voorbode voor wat nog komen zou.  Ik legde het verband niet meteen, maar nu wel.  Nu, nadat ik dik anderhalf uur in mijn bed heb gelegen, leg ik het verband.

Geen rust, wel onrust.  Chaos.  Vele gedachten.  Gedachten over school, over gemaakte plannen, over mensen die ontbreken in die plannen, over mensen die ik mis, over de verwachtingen van de maatschappij, over de vraag of ik het opnieuw zou doen, over de danslessen die ik mis, over het te weinig dansen, over het soms te veel dansen, over ontelbaar veel dingen!

Uiteindelijk besliste ik dus hier te komen zitten.  Het lijkt me verstandiger wat te werken dan, als ik toch maar wakker lig.  Een paar kleine prullen afwerken, niets te groots.  Daarvoor is de vermoeidheid waarschijnlijk te groot.  Vermoeidheid die ik, eens ik in bed lig, niet meer lijk te ervaren.  En goed weten dat binnen een viertal uren de wekker zal aflopen.  En dat ik vanaf dat moment voor een dertiental uren niet zal stilzitten.  En daarna waarschijnlijk nog niet.  Want een mens dient te eten, naar 't schijnt.  Hopla, weer wat gedachten erbij!

Nog eventjes.  Nog eventjes en dan kan ik echt beginnen loslaten.  Want hoe je het ook draait of keert, om los te laten is letterlijk vertrekken nodig.  En dat komt eraan.  Nog eventjes.  Toch weet ik dat ik dat andere nog een lange tijd niet zal loslaten.  Ik heb voor mezelf een eindpunt voorop gesteld, doch ik tracht me er niet te veel op te concentreren.  Alles op z'n tijd.  Ook slapen en wakker liggen.