filo - so - Fie

Geen idee wat ik allemaal ga schrijven.  Ik weet alleen dat ik de laatste maanden al zoveel heb nagedacht, en dat het nu precies een hoogtepunt bereikt.  De voorbije dagen dwalen er zoveel gedachten door mijn hoofd.  Ik krijg ze langs geen kanten geordend.  Evenmin op papier.  En bij gebrek aan een gesprekspartner, post ik het hier.

De essentiële vraag over ons bestaan, krijg in intussen gedeeltelijk beantwoord.  Daar doe ik al vele jaren over.  Misschien is het wel dankzij...maar voor dank is het veel te vroeg.  Dat gaat niet.  Maar ik heb een antwoord gevonden.  Een zeer rationeel antwoord.  'Omdat twee mensen met een verschillende sekse beslisten om onbeschermd aan seks te doen.'  Zo simpel is dat eigenlijk.  

Nu ja, natuurlijk gaat die essentiële vraag veel verder.  En ze blijft me bezig houden.  Echter, niet meer in de negatieve sfeer van vroeger.  Gedeeltelijk nog wel, maar zo diep wil ik niet meer gaan.  Ik zal wel diep gaan op andere vlakken.  Maar ze houdt me dus nog bezig.  Spijtig dat ik daarvoor de beslissingen nam die ik nam.  Spijtig dat ik ze niet kreeg/krijg opgelost in gezelschap, met een levenspartner.

Spijtig?  Neen.  Maar de maatschappij vindt het wel spijtig.  En dus vind ik dat ook.  Want de maatschappij heeft verdorie toch wel wat verwachtingen.  En daar heb ik (te) lang aan voldaan, aan die verwachtingen.  Neen, persoonlijk heb ik geen spijt.  Niet van die tien jaren, noch van de beslissing die volgde.  Echter, als onze maatschappij andere verwachtingen zou stellen; Ja, wat dan?  Ik zit zo vast!

"En, nog geen lief?"  We hebben allemaal die vraag wel eens gesteld.  Want dat verwachten we.  Vanaf een bepaalde leeftijd is dat een standaard vraag die we stellen aan jongeren.  Wanneer ze dan die partner vinden, komen de vragen over trouwen en kinderen.  We hebben allemaal gezondigd.  Want we hebben anders niets om over te praten, of zo. 

Natuurlijk wel!  Er bestaan toch andere dingen om over te praten!  Het vergt misschien wat meer inspanning, want praten over iemands relatiestatus is toch zo gemakkelijk en gewend.  Puur comfort.  Als ik je hiermee al aan het denken zet, daag ik je uit het eens te proberen.  Onderwerpen als het weer (misschien iets te cliché), vakantieplannen, school/werk, weekendplannen, een interessante film,... werken even goed!  Misschien zelfs beter!  Want sta maar eens in de schoenen van degene die geen lief heeft (/wil), degene van wie de partner niet wil trouwen, degene die geen kinderen kan krijgen of ze niet wil.  Dan sta je daar...lachend.  Pijnlijk lachend.

Nogmaals, ook ik heb hier al vele malen tegen gezondigd.  Het is een gewoonte.  Een beeld dat onze maatschappij ons voorhoudt.  Het ideale beeld van hoe iemands leven er dient uit te zien.  En stilaan begin ik dat te begrijpen.  Het is een beeld.  Zoals er vele mogelijke beelden en scenario's bestaan.  Ook al zijn die dan wat atypischer, waardoor ze minder populair blijken.

En ja, ik heb het allemaal wel geleerd in het verleden.  Er zijn normen nodig.  Dat geeft veiligheid en zekerheid.  En dat klopt, hoor.  Het gaf mij ook veiligheid en zekerheid.  Tot op die dag dat dat plots niet meer alles bleek te zijn.  Die dag dat bleek dat er meer was.  Ook al weet ik nog niet wat dat is.

Neen, dat weet ik nog niet.  Want de brainwashing is nog niet volbracht, of ontdaan, dat kies je nu eens zelf.  Ik betrap mezelf nog heel vaak op de gedachte dat er maar één goed scenario bestaat.  En dat ik dat heb verbrod.  En dat ik deze hete zomerse dagen op een andere manier zou kunnen doorbrengen.  Maar neen, puur populisme!  

Je merkt het, soms lijk ik mijn roeping gemist te hebben.  Wanneer ik in discussie/gesprek ben met anderen, merk ik wel eens hoe ik nooit echt zeker ben van mijn antwoorden op bepaalde vraagstukken.  Ik probeer een open geest te bewaren, en benadruk vaak de moeilijkheid van het innemen van een standpunt.  Als politica zou ik het niet ver brengen.  Als filosoof misschien wel! ;-)