spurtje

Bij een marathon hoort een eindspurt, en die neem ik sneller dan verwacht.  Ja, ik heb goed doorgelopen.  Ik heb er weliswaar mijn bed leeg voor gelaten.  Maar slapen doe ik toch amper, ook niet als ik in dat bed lig.  Dus leek het me beter even door te werken.  En de wekker leg ik seffens gewoon weer achter het bed.

Ja, die wekker gaat daar nog even liggen.  Want vanmorgen ben ik er weer in geslaagd om terug in slaap te vallen.  Bijgevolg kwam ik weer te laat op school.  En dat is eigenlijk niet van mijn gewoonte.  Echter, ik had weer zo'n slapeloze nacht achter de rug.  Geloof me, als je het 4:30 zit worden, geraak je er om 6:30 heel moeilijk uit.

Gisteren (eigenlijk al eergisteren, besef ik vaag) ging ik nog eens dansen.  Het deed me goed, ik had het nodig.  Het was niet mijn plan, maar ik werd mee gevraagd. En aangezien ik moe ben, ondanks ik al drie weken niet uitga, besliste ik dat een avondje dansen daar weinig aan zou veranderen.

Ik was nog netjes op tijd thuis (middernacht), maar toen begon dus het draaien en keren weer.  Daarom kwam ik wat werken, en dat deed ik dus nu ook.  Even een spurtje trekken.  Nu nog (on)geduldig wachten tot mijn collega's tot bij mij lopen, en dan zit het schooljaar erop!  Nog eventjes, nog eventjes.  Hoe vaak ik dat de voorbije dagen al tegen mezelf gezegd heb.  NOG EVENTJES!

Maar vrijdag (morgen dus, wow!) ga ik al een stukje vakantie tegemoet.  Het weekend waar ik zo naar heb uitgekeken!  Even het verstand terug op nul.  Even terug naar het gevoel.  Even de automatische piloot uitschakelen.  Even terug alles mogen en niets moeten.  En dat in het gezelschap van fantastische mensen.  Mensen van wie ik weet dat ze me zullen opvangen als ik val.  Want ik verwacht dat ik zal vallen.  

Op...eigenlijk ben ik op.  Verzuurde spieren, hé, na zo'n marathon.  Dat is normaal, toch?  Iedereen heeft dat immers.  Echter, dit jaar heb ik er meer last van.  Omdat ik zo snel liep, ongetwijfeld.  Maar ook omdat ik me niet volledig op dat lopen kon concentreren.  Er zijn ook zoveel andere dingen die me uit mijn slaap houden.  Helaas, nog steeds.

Want wondjes jeuken het hardst wanneer er een korstje op komt.