Een orka is dom

Ik kom hier maar weinig, zo blijkt.  Zou het dan toch zijn dat het werkritme me goed doet? Zou kunnen.  De structuur is wel oké, geloof ik.  Opstaan lukt zelfs vrij goed.  Ik vermoed dat dat komt doordat ik nog steeds bij Nico woon.  Ik tracht enorm veel rekening met hem te houden.  Nochtans slaap ik niet heel veel.  Gemiddeld zes uren per nacht, en af en toe lig ik bijna de hele nacht wakker.  Dat blijft voortduren.  Helaas.

Emotioneel...ho...;  Wisselend toch nog.  Maar beter.  Zeker en vast.  Ik voel dat ik geniet van mijn werk.  Ik kan er weer voor gaan, maar blijf intussen ook alert om niet in de valkuilen van vorige schooljaren te lopen.  Daarom werk ik op zaterdag niet (meer dan een uur).  En ik zeg regelmatig 'stop' tegen mezelf.  Zoals nu.  Ik vond het interessanter hier wat te komen typen, en de school even te laten voor wat ze is.

Dansen blijft een belangrijke plaats innemen.  Ik overweeg zelfs om terug meer lessen te nemen.  Want ik frustreer mezelf nog te vaak omdat ik vind dat ik te weinig mannenfiguren ken.  Ik weet ook wel dat ik veel kan, maar 'er kan altijd nog een tandje bij'.  Dansen kan me ook nog regelmatig in mijn gevoel brengen.  Dus dat is goed.  Aangezien ik de gevoelens eerder opzij schuif om mijn werk naar behoren te kunnen doen.

Maar het gaat echt wel beter.  Hoewel een terugval zo nu en dan er nog steeds is.  Echter, ik kan het beter onder controle houden.  Niet dat dat altijd goed is, maar wel voor het beeld dat anderen creëren.  Niet dat ik dat zo belangrijk vind.  Maar toch...  Eigenlijk gebeurt er nogal veel de laatste tijd.  Verwarring, maar ook genot.  Zoiets.  Of zo

En ja, ik woon dus nog altijd bij Nico.  Voor ons beiden wil ik zo snel mogelijk verhuizen.  Doch voor Saar niet.  Ik wil haar een rommelig appartement besparen.  Een appartement waarin nog hard gewerkt zal worden.  Dus blijf ik nog even kamperen.  Zonder schoolgerief, zonder gepaste kledij.  Tja.

Verder eigenlijk ook veel onrust.  Onrust om datzelfde appartement.  Het zal wel goed komen.  Maar ik ken zo weinig van de dingen.  En dat bezorgt me stress en angst.  En af en toe wordt het me dan even te veel.  Doch, ik weet dat ik hier ooit misschien nog om lach.  Maar nu toch even niet.  Nu voel ik alleen de voortdurende onrust, angst, fysieke klachten, slapeloosheid, vermoeidheid door het piekeren.  

Toch even een oprechte 'dankjewel' aan iedereen die me tracht bij te staan met raad en daad!  Ook al brengt het me vaak meer verwarring.  Ik weet dat jullie het goed menen.

Zo, en hier eindig ik al.  Want ik voel dat alles ook hier een rommeltje is.  Te onrustig, blijkbaar.  Ah ja, en ook nog op zoek naar een eerste reisje!  Want het is zover hé!  Het nieuwe schooljaar! Het schooljaar waarvan ik gezegd heb dat ik elke vakantie zal reizen!  Dus ik ben dringend op zoek naar tripjes en af en toe een compagnon.  Tips?  Welkom!

Tot slot, ik zou het nog vergeten: Misschien ga ik er af en toe eens over.  Hier ook.  Maar af en toe mag dat.  Zo een grof wezen.  punto (y final)