Zwijg toch!

Boem.  Ongecontroleerd.  Daar is het dan.  Tegenhouden gaat niet.  Dat is dat het nodig is.  Het is maar best zo.  Maar ik wil het wel controleren hoor.  Want "Je hoeft toch niet te huilen".  Jawel!  Dat hoor ik wel te doen!  Want het is gdvd zó vermoeiend allemaal!  En die vermoeidheid eist z'n tol.

Het is ongelooflijk vervelend dat ik zelf niets kan/ken.  En iedereen heeft een andere mening.  Rollercoaster.  Dat is het nu even.  Rollercoaster.  Want ik tracht mezelf te herpakken en geloof dan even dat het allemaal in orde komt.  Excuseer, helemaal.  Maar even met iemand anders in gesprek gaan, en weer helemaal terug naar beneden.  Verschrikkelijk!  Vermoeiend!  Verschrikkelijk vermoeiend!

En ja, af en toe stel ik dan wat veel dingen in vraag.  Want als ik naar beneden ga, begin ik plots ook over andere dingen na te denken.  En dan komt er ineens zoveel verdriet boven borrelen.  En toch ook wel wat kwaadheid.  En dat hoort er allemaal bij.  Maar...pfff...  Neen, je begrijpt het niet.  Zwijg dan.

Of zo.  Of zal ik zwijgen?  Misschien is dat beter.  Makkelijker.  Ik weet het niet.  Ik ben niet in een babbelbui.  Noch in een schrijfbui.  In geen enkele bui die nodig is, de hecho.  Alleen in een huilbui.  Ik kan het niet (meer) tegenhouden.  Het is daar allemaal in één keer.  Dat gebeurt, als ik drie weken op mijn tanden probeer te bijten.  Dan gebeurt zoiets.

Eres fantástico.  No sé si lo vas a leer.  Pero, te quiero decir que lo eres.  Ahorita no podemos hablar, y aquí estoy.  Por eso que te lo digo aquí.  Aunque tal vez no es el lugar, quizás ni el momento.  Pero lo eres.  Lo supiste?  Quiero que lo sepas.  Veo algo en tí, lo llamaré maturidad.  Y es por ti...