Nog 4 weken!

Ik begrijp het volkomen als dit foutief zou overkomen.  Ik ben vier weken bezig, en ik spreek al terug over vakantie.  Echter, ik ben zó moe!  Want naast gaan werken, ben ik zo veel mogelijk in mijn appartement.  De voorbije dagen werd er woensdag, zaterdag en zondag geschilderd.  Ook vandaag ben ik van de partij.

Concreet betekent dat dat ik zelfs in het weekend op sta om 6:30.  Uitgaan zit er even niet in.  Ik heb wat vaak last van migraine, ongetwijfeld door de stress en vermoeidheid.  Ik zou hier al kunnen slapen, maar Saar is er ook nog.  Dus op dit moment blijf ik in een driehoek rijden tussen Antwerpen, Lier en Mechelen.  Ik ben het autorijden echt beu!

Nog vier weken doorbijten, dat is nodig.  Ik weet dat ik behoefte heb aan eens twee dagen niets doen.  Helemaal niets.  Slapen, hangen, rusten.  Maar dat gaat nu even niet.  Helaas zal dat zich waarschijnlijk wreken in de herfstvakantie.  Het jaarlijks terugkerende fenomeen in die vakantie: ziek worden.  En nu misschien nog meer dan anders, want dit is echt wel druk!  Veel drukker dan enkel doorwerken, besef ik.  Nu is het doorwerken terwijl er naast mij geschilderd wordt.  En zoveel meer!

De planning deze week?  Wel, mijn agenda komt vrij blanco over, maar schijn bedriegt.  Het is gewoon zo dat ik probeer zo weinig mogelijk activiteiten te plannen, omdat het appartement nu echt wel voorrang krijgt.  Vandaag ben ik hier de hele dag, wat proberen te werken voor school.  De voorbije dagen lukte dat niet zo goed.  Ik kon me niet lang concentreren door de vermoeidheid.

Vanavond heb ik dansles.  Morgen gaan werken, een lange dag.  Woensdag werken en na de middag terug naar hier.  Ook proberen nog dansles te gaan volgen, morgen of overmorgen.  Donderdag- en vrijdagvoormiddag werken.  Zaterdag naar hier komen, met enkele helpende handen.  Zaterdag worden mijn tegels in de keuken uitgebroken.  Dat gaat wat geven!  En ja, er zal ook nog geschilderd worden.  Of misschien wordt mijn vloer verder opgeschuurd.  Afwachten.

Dat zijn de enige dingen die vaststaan momenteel.  Wat dien ik nog in te plannen?  Wel, een bezoek aan Elzy.  Want daar geraak ik al meer dan een week niet.  Ook nog langs papa om werkgerief te halen.  En trachten eens een avondje bij Saar te blijven, want zij ziet me ook amper tegenwoordig.  Het is eveneens dringend tijd om eens naar enkele supermarkten te rijden, want ik heb al een tijdje geen deftig eten meer in huis.  Mijn vuil wasgoed krijg ik amper tot bij mamie deze week, dat blijft dan nog maar wat liggen.  Ik wil ook dringend mijn koffer leegmaken en terug vullen.  Want ik vind niets meer terug, na twee maanden leven uit de valies.  Ik heb ook minstens één extra paar simpele pantoffels (of zoiets) nodig, om hier te zetten.  Want nu loop ik hier soms een hele dag rond op pumps, niet zo handig.  Ook niet zo aangenaam voor mijn onderburen, vermoed ik.

Het lijken misschien nogal kleine prullen (sommige dingen toch), en je denkt misschien dat ik wat overdrijf.  Het ziet er inderdaad niet onoverkomelijk uit.  Echter, telkens ik in mijn auto stap, ben ik minstens een half uur tijd kwijt.  En dat maakt het allemaal veel lastiger!  Ik tracht ook niet nóg meer uren in de wagen door te brengen, dus koppel ik bepaalde dingen.  Maar daardoor ben ik nog minder vaak in Lier, bijvoorbeeld.  Want als ik vanavond dansles heb, heb ik geen zin om de dansschool te passeren, om dan terug te rijden.  Dus blijf ik in Antwerpen, en rijd ik van hieruit naar de les.  Daardoor kan ik bepaalde dingen niet doen natuurlijk, zoals naar mamie of papa gaan.  Of naar Saar!  Arme, arme Saar!  Nog eventjes...zeg ik dan de hele tijd.  Nog eventjes.

Want ja, het is misschien wat te optimistisch of niet realistisch; maar ik wil op mijn plaats zitten tegen het einde van de herfstvakantie.  Echt wel.  Samen met Saartje.  In ons appartement.  Nico terug wat rust gunnen, want dat verdient hij echt wel!  Ik heb trouwens van in het begin gezegd dat ik maximum drie maanden zou blijven.  En binnen vier weken zijn die drie maanden gepasseerd.  Dus tegen dan dien ik te verhuizen.  Punto y final.

Het komt wel goed.  Met de nodige chaos, stress, onrust, migraine, slaaptekort en vermoeidheid.  Maar het komt goed.  Iedereen probeer een steentje bij te dragen, ieder op haar of zijn eigen manier.  Dat is echt wel fijn!  Echter, soms zorgt het ook voor extra chaos, stress, onrust, migraine, slaaptekort en vermoeidheid.  Excuses als ik dan eens uitval, en als ik me dan wat onuitstaanbaar gedraag.  Het is echt veel, geloof me.  Maar het komt goed.  Helemaal.  (hé?)