opgedraaid

Net na mijn post van gisteren, sloeg de sfeer helemaal om.  Ik ging van uitkijken naar naar frustratie.  Reden?  Een mail met de lokaalverdeling.  Niet nodig, ik weet dat wel, job is job, zeg ik dan tegen mezelf.  En ik had geen eigen lokaal, want dat bestaat niet bij ons op school (toch niet officieel).  Maar ik gebruikte wel al twee jaren hetzelfde klaslokaal voor praktisch alle lessen.  Ik zorgde voor geschilderde bankjes.  Ik richtte de klas in zodat ik me er thuis voelde.  En dat viel plots weg, zwart op wit.  Geen enkel lesuur meer in dat lokaal!  En in een tijd dat mijn auto mijn enige thuis is, zorgt het opgeven van dat stukje thuis op mijn werk voor onrust.

Nadien naar Antwerpen.  Tien minuten voor de afspraak een bericht dat de afspraak pas twee uren later zou doorgaan.  Vingers draaien en me ergeren aan al wat ik zou kunnen doen als ik maar iets zou bij hebben.  Gelukkig belde Julie me op, en hebben we een uurtje gebabbeld.  Tijdens de overdracht M-woorden gehoord die ik liever niet hoor.  Over mijn toeren beginnen geraken.

In de auto leek ik in trance.  Alles spookte door mijn hoofd, maar voelen ging even niet zo goed.  Ik voelde enkel de angst.  Terug bij Nico beslist dat ik diende te huilen, even de dingen verwerken.  Maar op commando lukte dat niet.  Tot ik telefoon kreeg.  En daar was het!

Daarom 's avonds beslist toch nog verder te gaan met datgene dat ik een week eerder startte.  Ik kon niet blijven waar ik was.  Ik had rust nodig.  Ook al zorgt ook dat stukje voor wat (*onrustige? neen*) gemengde gevoelens.  Ik weet niet voor wat soort gevoelens eigenlijk.  Verwarring, alweer.  En toch vond ik er de rust.  Dus dat was goed.

Ik vond er zelfs zoveel rust dat ik goed sliep afgelopen nacht.  En dat is gek, vóór een eerste september.  Voor komende nacht heb ik toch weer schrik.  Er zit zoveel in mijn hoofd!  Vooral de vraag: Aan wie vraag ik hulp?  Want het is niet omdat ik veel handige mensen ken, dat ik die ook wil vragen om me te helpen.  Of dat zij dat überhaupt zouden willen doen.  Ik weet het, een nee heb ik...  Maar toch, mijn trots ook.  Of zoiets.  Of mijn waardigheid.  Of zoiets.  Zoiets, dus.

Angst, vooral angst.  Ik zou liever echt kamperen in mijn appartement.  Want nu ben ik zo bang dat er dingen gaan misgaan terwijl ik er niet ben.  Stom eigenlijk.  Of zoiets. [ ;-) ] Het komt wel goed.  Echter, op dit moment is het allemaal heel beangstigend.  Ik ken gewoon veel te weinig van zoveel dingen.  Ik weet er zo weinig van af.  Het 'kat in de zak' - gevoel is daar weer.  Zoiets.

Morgen een nieuwe werkdag.  En dan naar Antwerpen bollen.  Avondeten?  Geen idee!  Geen tijd voor, is dat een goed excuus?  Woensdag weer een werkdag.  En naar Antwerpen bollen.  Donderdag nog eens werken.  En naar Antwerpen bollen.  En vrijdag, een werkdag en...waarschijnlijk naar Antwerpen bollen.  Ja ja...wat een boeiend leven heb ik toch!  (Oei, dit is wel héél ironisch om te eindigen; tja)