un año

Deze post zit al even in m'n hoofd.  Ik zit bijna op mijn plaats.  Een jaar na datum.  Onvoorstelbaar, eigenlijk.  Dat het bijna een jaar ging zijn, dat wist ik.  Maar eigenlijk was ik niet bezig met concrete data.  Tot ik het zaterdagnacht wat moeilijk kreeg.  Ik besliste mijn boekje boven te halen om even te schrijven.  En bij het noteren van de datum, was het daar...

Een waterval!  Niet te stoppen.  Redelijk vervelend.  Ik wilde de knop wel omdraaien, maar het ging gewoon niet.  Ik wist dat het ging gebeuren nu ik eindelijk mijn eigen plek heb.  Ik weet dat er nog veel vastzit.  Doch, het is niet zo fijn naargelang in welk gezelschap ik me bevind.  Maar gelukkig reageren mensen telkens zeer begripvol.  Mensen begrijpen dat ik diep gekwetst ben.  Mensen begrijpen dat ik dat nog niet verwerkte.  En degenen die het niet begrijpen, zwijgen gelukkig.

Ze hebben ook geen reden om te spreken. Want ik draai heel vaak de knop op.  Ik kan dat wel terug.  Meestal.  Vaak.  Neen, niet zo gezond, maar het lukt wel.  Ik voel me echt wel terug gelukkiger.  Zeker en vast.  Ik ervaar al wat meer rust en structuur.  Nog onvoldoende, pero ahí voy.

Op 't gemakske hé.  Mezelf de tijd blijven geven.  Mezelf er bewust van blijven dat dat nodig is.  Want ik durf het ook wel eens te vergeten, door alle drukte.  De drukte rond het appartement blijft bestaan.  Blijven doorgaan, dus.  Toch werkte ik gisteren goed voor school.  Dat deed deugd.  Ja, het lukt wel.  Gewoon nog niet altijd.