blijvend kamperen

Ik kan jullie nog steeds niet het nieuws brengen dat mijn thuis klaar is.  Ik blijf kamperen.  Ik word het als het ware gewoon.  Niet dat er niet wordt verder gewerkt, hoor.  Het blijkt gewoon veel werk.  En telkens komt er wel iets nieuw tevoorschijn dat boeiend genoeg lijkt om voorrang te krijgen.  Maar ik kom er wel.

De keuken staat intussen eindelijk in elkaar.  De elektriciteit is nog niet in orde.  Andere zaken die nog afgewerkt dienen te worden: deurstijlen in de keuken, poetsen, schilderen, wasplaats proper maken en isoleren, wintertuin opkuisen en schilderen, verlichting ophangen, gordijnen bevestigen, foto's en andere kadertjes ophangen,...  en waarschijnlijk vergeet ik nog minsten tien andere prutsen.

Er komt verdorie wat bij kijken, een woning die niet helemaal instapklaar is.  Nu ja, ze was dat wel hoor, maar ik wilde ze mooier maken.  En het resultaat zal zeker gezien mogen worden!  (Ah, nog een prul: hangmat bevestigen!)  Maar daar twijfelt niemand aan, geloof ik.  Wanneer ik het kan tonen, dat blijft nog een vraagteken.

Want vier weken wachtten we op het nieuwe werkblad voor de keuken, dat we dan stukmaakten bij het boren van de opening voor de wasbak.  Resultaat: toch het oude, beschadigde werkblad geplaatst (ja, dat zie je voor altijd), en nadenken over de bestemming van het andere.  Want er kan nog heel wat mee gedaan worden, zoals een bureaublad op maat maken.  Klinkt wel als iets interessant.  Dus ik ben er nog niet.  Want ik dien nog steeds beslissingen te nemen aangaande mijn thuis.

Of ik verder veel doe?  Wel, eigenlijk niet.  Dat verbaast jullie waarschijnlijk.  Neen, ik ben nogal moe, om eerlijk te zijn.  Daardoor probeer ik het even wat rustiger aan te doen.  Ik kruip goed op tijd in mijn bed, en slaap zeer lang (toch naar mijn normen de laatste maanden).  

Dus dit weekend was ik alleen maar hier thuis.  Om te slapen, voor school te werken, wat te surfen op zoek naar informatie over Kopenhagen, een beetje te poetsen.  Ik doe het de komende week ook nog wat kalm aan, denk ik.  Het doet me goed.  Maar ik kijk enorm uit naar vrijdagavond in Cuba, samen met mijn vrienden!  Lara haar verjaardagsfeestje wordt onvergetelijk!  Zeg dat ik het geschreven heb! :-)