spanningsverlof

Zo, het is al zondag.  Het einde van een drukke vakantie.  Ontspanningsverlof?  Neen, toch niet.  Toegegeven, ik ging enkele dagen naar Nijmegen, maar ook dat was niet om te rusten.  We vertrokken de dag na de grote verhuis.  's Zaterdags was alles naar hier verhuisd (behalve Saar en mijn spullen bij Nico).  

Ook de keuken werd die dag geleverd.  Helaas met een beschadigd werkblad.  Daarover later meer (als ik er dan nog aan denk).

's Zondags kwamen we tegen de middag toe in Nijmegen.  Een wandelingetje, een gedeelde maaltijd, en véél struinen in de winkels.  Want ik had schoenen nodig, omdat ik die ochtend niet binnen geraakte bij Nico.  Lastig, want ik had dus ook geen afscheid genomen van Saar, noch alles klaar gezet zodat hij voor haar kon zorgen de dagen dat ik er niet was.  Tja, het is goed gekomen.  Ik kon het zelfs vrij snel loslaten (goed zo, Fie!).

Net zo snel als de hele zaterdag, eigenlijk.  Want die zaterdag had me toch wel wat emoties bezorgd.  Op een zeker moment ben ik volledig geblokkeerd.  Dat was nadat de Ikea-mannen weer vertrokken waren.  Want een beschadigd werkblad houdt in: klantendienst contacteren.  En daar heb ik geen te beste ervaringen mee.  Ik besliste daarom niet te telefoneren, maar een mail te versturen.  Op zondag liet ik alles los, en vergat ik even alle Antwerpse zorgen.

Zondagavond aten we in een fantastisch restaurant!  Ik was het op voorhand al tegengekomen op Tripadvisor.  Het heet De Firma en het concept is kleine gerechten delen.  We ontdekten nog van die restaurants in Nijmegen.  Een succesvol recept, blijkbaar.  We kozen voor een menu en genoten van begin tot bijna aan het eind.  De desserten vonden we niet zo lekker.  Ach, kan gebeuren.  Misschien lagen onze standaarden wat te hoog, of zo.

Maandag een ontbijtje in de B&B, nadien verder op zoek naar schoenen.  Geen succesvolle tocht.  Tja, als ik iets in mijn hoofd heb...ben ik niet tevreden met minder!  Maandagavond een restaurant dichtbij binnen gewandeld.  Het viel wat tegen.  Eigen schuld, ik had nog andere opties gevonden via Tripadvisor, maar was vermoeid en wilde niet te ver wandelen.

Dinsdags een luxe ontbijt genomen in de Blonde Pater.  Weer zo'n adresje van Tripadvisor (amai, ik heb precies aandelen, hihi).  Weer zo'n succes!  Daarna was het al middag, en reden we naar een parking buiten Nijmegen, om een stevige wandeling te starten.  Toen we weer bij de auto kwamen, was het al aan het schemeren.  We aten onze picknick (sushi, slaatje, fruit) op in de wagen voor we terugkeerden naar België.

Je merkt het wel: leuk, maar niet rustig.  Sinds woensdag ben ik bijna non-stop in mijn appartement.  Ik heb me vooral bezig gehouden met het verplaatsen van dingen, zodat ik bij andere dingen bij kon.  Zware (fysieke) arbeid, maar het heeft geloond!  Een tweetal uren geleden kwam Saartje toe in haar nieuwe thuis.  Een thuis die nog niet op orde staat, een thuis waar haar voorzieningen in de badkamer staan, een thuis zonder keuken en zonder zicht naar buiten (vanachter toch), MAAR een THUIS!  Echt wel!  

Ik heb het hier eigenlijk al heel 'Fie' kunnen maken op die enkele dagen.  Hopelijk vindt Saartje dat ook.  Ik wacht al sinds onze aankomst op een toiletbezoekje van haar, maar het komt maar niet.  En telkens ze op de zetel springt, krijg ik al schrik voor een herhaling van de geschiedenis.  Want de geur van kattenpis is niet weg te krijgen, en ook zij heeft het al geroken.  Afwachten... (maar fingers crossed houden!)

En nu is het dus zondag, en heb ik nog héél véél werk voor school.  En ook nog héél véél werk in mijn appartement.  En wil ik graag eens een dag ontspannen.  Wat surfen, hangen, een glaasje drinken, een boekje lezen, een dvd'tje zien,...  Het zal nog niet voor direct zijn.  

Het zou fijn zijn als ik tegen 1 december eindelijk echt op m'n plaats zit, mét keuken én wintertuin die volledig geschilderd, gepoetst en toegankelijk zijn.  Nog eens: fingers crossed!

Toch nog wat doorbijten.  Maar misschien ook wat ruimte laten voor zovele gevoelens.  Want die gevoelens hebben geen plaats gekregen de voorbije weken.  Het was allemaal wat te hectisch.  Echter, het komt helemaal goed.  Dat geloof ik echt!  Het komt helemaal goed met mijn thuis, met onze thuis.  Die van Saar en mij.