kerstvakantie: check!

Fijne avond Night of the Proms achter de rug.  Persoonlijk hoogtepunt was uiteraard John Miles met Music.  Niets kan daaraan tippen.  Het omschrijft het gewoon.  Het is wat het is.  Het is wat muziek met een mens doet.  En ik ben zeker niet de enige die daar zo over denkt.  

Andere aanwezigen waren onder meer Hooverphonic, Blue en Sam Sparrow.  En natuurlijk waren er ook het fantastische orkest en het prachtige koor.  Er waren zelfs opnieuw lichtjes, maar helaas bleken die al allemaal uitgedeeld toen wij arriveerden.  Met de metro, en zo kwam ik ook terug naar huis.  Excuseer, premetro, maar laat het mij toch maar gewoon de metro noemen.  Jups, I love it here!  En de verkeersellende met de auto, tja, die neem ik erbij.  Ik tracht de wagen zo veel mogelijk aan de kant te laten, maar af en toe kan ik er niet buiten.  En dan blijf ik rustig, met wat muziek en af en toe een sigaretje.  Goed bezig, goed bezig!

Nog beter bezig, eigenlijk!  Want na zo'n NOTP kwam ik vol energie terug thuis.  En ik had naar Lier kunnen rijden, of iets anders kunnen doen.  Maar neen, ik koos ervoor om met de laptop in bed te kruipen.  En eindelijk de kerstreis in orde te brengen.  De plannen zijn wat gewijzigd, Londen werd opgeborgen.  We kozen voor een vliegreis naar...

Kopenhagen!

Joepie!

Geen idee wat er te zien valt, maar dat zoek ik nog wel uit tegen die tijd.  Als ik er tenminste tijd voor vind.  En anders is het nog eens een reisje op gevoel.  Mag en kan allemaal.  Waarom Denemarken?  Tja, waarom niet?  De vluchten leken me nog redelijk voordelig, en het is al wat dichter bij Scandinavië.  Scandinavië dat al jaren op mijn lijstje staat.  Maar ja, wat niet?  Fie en de reiskriebels...

Ja, Scandinavië, daar wilde ik nog een EVS gaan doen.  Zal niet voor in dit leven zijn.  Ach, las cosas de la vida.  Si, las cosas de la vida.  Todavía, aunque menos y menos.  Pero pasando por Berchem todos los días ... todavía me da ese sentimiento de rencor.  (????)  No sé.  También de tristeza y de melancolía.  Pués, así es la vida...aparentamente...

Maar goed, dat hoefde misschien niet.  Maar als ik dan eens schrijf zonder nadenken, belandt het hier toch.  Nu ik zo eens tijd heb, op een vrijdagnacht.  Nu ja, tijd...  Het is dat Saartje me weinig nachtrust gunt, dus kan ik beter nog wat laptoppen.  Hoewel ik toch wat moetjes begin te worden.  Ik zie wel wat de nacht me nog brengt, hier in mijn appartementje!

Het wordt sowieso weer kort, aangezien papa hier binnen een zestal uren zal staan om verder te werken aan mijn keuken.  Ja, die keuken.  Volgende week wordt het werkblad opnieuw geleverd.  Dus met wat geluk heb ik tegen eind volgend weekend een afgewerkte keuken!  Dan kan ik beginnen poetsen, uit- en inladen, verfkleuren bepalen, schilderen,...  Nog even geduld eer het helemaal klaar is!  Maar ik woon hier :-) Ik heb een thuis!  En dat is onbetaalbaar!

Ja, tijd om af te ronden.  Ik voel het. Toch nog even melden dat de krokusvakantie dus ook nog steeds in de maak is.  Marrakesh laat me niet los, dus dat wordt het waarschijnlijk.  Doch, het reisgezelschap baart me nog kleine zorgen.  Ga ik alleen?  Blijf ik zoeken naar een vriendin om samen naar de hammam te kunnen op mijn verjaardag?  Ga ik voor de romantische trip?  Ik overdenk het nog even verder...  Later ongetwijfeld meer nieuws!