in mineur

Een fantastische reis, dat wel.  Echter, voor de rest is deze verjaardagsmaand echt triestig geweest.  Dat ligt waarschijnlijk voor een groot deel aan mezelf, dat weet ik wel.  En net als ik dan geloof dat het allemaal beter zal worden, gebeurt 'dit'.  Zoiets anti-auti-Fie, of zo.  Ik weet het niet.

Ik ga het hier ook niet uit de doeken doen.  Kort uitleggen wil ik het wel.  Ik deed iets impulsief.  Zo van 'leven in het moment'; Zoiets.  Zoveel energie dat ik had, onvoorstelbaar!  En dat na toch al twee nachten van weinig slaap.  Tja, impulsieve dingen en mindfullness, allemaal mooi hoor.  Echter, ze kunnen ook anders uitdraaien dan men verwacht.  En daar ligt het probleem.

Het draaide helemaal anders uit.  En tegen dat het 'opgelost' kon worden, waren er in mijn ogen al ontelbaar veel oplossingsmogelijkheden gepasseerd, en was ik al "furieus".  En misschien ben ik dat nog.  Ik ben vanalles, eigenlijk.  Ik ben zeer onrustig, weer maar eens.  Ik weet met mezelf geen blijf, zoals ze dat zeggen.  

Neen, geen al te beste verjaardagsmaand.  Gelukkig maar, herhaal ik, wil ik een volledig jaar vieren.  Dus ik heb nog tijd om tot in majeur te gaan.  Maar vandaag weer even niet.  Vandaag ga ik nog eens voor een marathonnetje Big C.  En ik zou ook voor een avondje dansen gaan, maar nu wil ik dat alweer niet meer.  Het is weg.  Blijkbaar.

Que fluyen, si quieren.  Alles moet er uit.