wantrouwen

Dit wordt zo één van die posts die ik lees en herlees, vooraleer ik op 'Publiceren' klik.  Een chaotische post, vol emotie.  Waarschijnlijk.  Zo voelt het op dit moment.  Want ik zit met een vol hoofd.  Ik startte na mijn reis vól energie terug aan...aan België.  Ik had goed gewerkt voor school zondag en leek niet te stoppen maandag en dinsdag.  Ik zat echt boordevol energie!

Ondanks twee nachten van slecht slapen, zag ik alles nog zeer rooskleurig in.  Zo'n wolkje, zo.  En eigenlijk weet ik het al: wolken zijn gevaarlijk!  Als die breken, oei oei dan!  En dat mijn impulsiviteit dinsdagavond me hier bracht, dat had je al door.  Hier, online, waar ik op één of andere website van een festival Marc Anthony zijn naam plots niet meer terugvind!  Qué decepción!

Weer zoiets bij in het kleine hoofd.  En het zit al zo vol.  Jeezes.  Geloof het of niet, ik heb geschreven!  Niet alleen hier!  Het was geleden van januari.  En toen ik dat ging terug lezen, wist ik het plots!  Het heeft helemaal niets te maken met een thuisgevoel!  Neen!  Mijn vreugde is gewoon weg.

Weggenomen, eigenlijk.  Maar of ik dit wil laten staan?  Geen paniek, ik zat dieper.  Laat ik dat al maar zeggen.  Ik bedoel mijn dansvreugde, maar dat is eigenlijk wel mijn vreugde.  En door daar verder over na te denken, en mijn gedachten op papier te ordenen, kwam ik tot nog zo'n belangrijk woord.  Het woord dat boven deze post staat.  Dat woord maakt naar mijn gevoel dat ik me zo voel, nu.

Het zegt je weinig, waarschijnlijk.  Maar het hoeft niet meer te zijn.  Ik ben blij dat alles een naam kreeg.  Ik sliep er niet beter door, doch ik kwam tot inzichten en dat is veel waard in deze chaotische denkjungle.  Dit weekend, echter, heb ik véél plannen gemaakt.  Drie avonden op rij, de hecho.  Dus laat ik maar eens doorbijten en wat onder de mensen komen.  Dansen.  En laat het me mijn vreugde maar terugbrengen.  Lo necesito!

Heb je het al gemerkt?  We krijgen al veel meer zonlicht op een dag!  Zalig!  Zalig om te zien waar de trein naartoe gaat 's morgens!  Het hoort me energie te geven.  Dat komt, het komt.  Ik vertrouw.  Ik doe dat wel.  En ik zit vast in deze post die lang ging worden.  Er zit veel in mijn hoofd, maar ik blijf steken, blijkbaar.  Waarschijnlijk komt dat omdat ik onderbroken werd.  More to come, some other time.  En dan misschien al terug wat lichter...