handen in het haar

Dat het niet goed gaat met mij, hoef ik waarschijnlijk niet te vertellen. Waarom dat zo is, kan ik niet met zekerheid zeggen.  Ik weet dat het al maanden aansleept en dat ik in een negatieve spiraal zit.  Ik heb weinig energie waardoor ik eigenlijk niet veel doe buiten zitten/liggen/huilen.  't Is wat 't is.

't Is niet dat ik niet probeer om er iets aan te doen.  Ik ben al even naar een therapeut aan het gaan, en ik praat met sommige mensen over mogelijke oorzaken.  Mogelijk is het 'gewoon' een samenloop van alles, maar ik sluit niet uit dat er een andere reden is.  De meest recente denkpiste gaat uit naar hormonen.

In ieder geval, ik zit dus met de handen in het haar.  Het enige dat ik gedaan krijg is gaan werken.  Het werken thuis voor school is op dit moment ook wat aan het afnemen, heb ik de indruk.  Ik kan me niet goed concentreren.  Echter, al wat met huishouden te maken heeft blijft echt allemaal liggen.  Evenals al wat ik voordien leuk vond.  Ik sluit mezelf echt vaak op.  Alleen lui zijn doet me een beetje goed, verder niets.

Helaas ben ik ook met anderen bezig.  Ik heb wel wat redenen om me minder goed te voelen.  Er komt wel wat op me af de voorbije maanden.  Nogal veel om mee te dragen, en de draagkracht krijg ik niet meer op peil.  Akkoord, ik hoef daar misschien niet mee bezig te zijn, maar dat doe ik toch.  Wat Elzy betreft: wie gaat het anders doen?  Een overbuurvrouw hier in de straat is plots uit het straatbeeld verdwenen, en totaal vreemde mensen zijn haar appartement aan het leegmaken.  Neen, dat wil ik niet voor Elzy.

Echter, ze maakt het zichzelf zó moeilijk!  En ons nog moeilijker.  Myriam en ik zijn erg bezorgd.  Ik heb de voorbije maanden al zoveel telefoons gedaan, zoveel bezoekjes gebracht, zoveel zaken opgevolgd en proberen te regelen,... en toch lijkt het voor niets.  Sinds woensdag is ze terug thuis, en vandaag heb ik al van drie mensen telefoon gekregen om te laten weten dat ze alweer enkele keren gevallen is.

Ik heb contact genomen met haar huisdokter, maar het verhaal blijft dat zij zelf beslissingen mag nemen.  Een bejaarde vrouw die slaapmedicatie slikt overdag...  Ik wil haar keuze heus respecteren, maar ze beseft echt niet wat dit met de mensen rondom haar doet.  Ze belt me overigens niet meer als ze problemen heeft, ze belt mensen die wat verder van haar af staan, vermoedelijk uit angst dat ik haar "in een home wil steken".

Ja, het is misschien mijn eigen fout...ik heb mijn telefoonnummer aan verschillende mensen gegeven zodat ze mij kunnen bellen als er iets scheelt.  Zij weet dat niet, of beseft het niet.  Wat het ook is, het weegt echt zwaar.  Nu zit ik hier bijvoorbeeld alweer een uur thuis, niet wetend wat te doen.  Naar haar toe gaan?  Om het risico te lopen dat ik aan de deur wordt gezet?  Of om haar te overtuigen van een kort verblijf in een rusthuis, tot ze morgen weer van gedachten verandert?  Ik weet het niet.  En zo zit ik op veel vlakken met de handen in het haar.  Ik zit hier, nog niet gegeten voor de avond, dat lukt niet blijkbaar.  Chris heeft er nochtans voor gezorgd dat ik eten heb.  

Met mamie gaat het ook bergaf.  En die berichten komen ook dagelijks binnen via mama.  Zij heeft het eveneens ontzettend zwaar.  En er is niets dat ik kan doen, want ik heb zelf geen krachten op overschot.  Dus blijf ik maar wat aanmodderen, mensen afstotend omdat ik niet gezegd krijg wat er is.  Ik weet het gewoonweg niet.

Neen, het gaat echt niet goed.  Voorlopig geraak ik hier niet uit.  Dat zal wel komen, hoor.  Maar nu heb ik geloof ik tijd nodig om droevig te kunnen zijn.  En om dingen te leren als 'goed is goed genoeg' en troost te aanvaarden.  Dat zal al niet van een leien dakje lopen.  En wat ik deze avond nog doe?  Ik weet het nog steeds niet.